งาดำกินแล้วดี

น้องที่ช่วยผู้แปลพิมพ์ฝากขายงาดำคั่ว ป่นที่น้องเขาขายอยู่คะ  ถ้าใครสนใจจะอุดหนุนน้องเขา  เชิญเลยคะ............... งาดำแบบคั่วป่นเรียบร...

วันพฤหัสบดีที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559

บทที่ 1 เหมียวข้ามมิติ


เรื่องมันเริ่มขึ้นในหน้าร้อนตอนบ่ายวันหนึ่ง  ร่างๆหนึ่งนอนอาบแดดบนหญ้าเขียวอวลกลิ่นไอดิน  ถ้าไม่ใช่ว่าทั้งกระดูกกระเดี้ยวและผิวหนังล้วนฟ้องว่าเจ็บล่ะก็ ทุกอย่างก็ดูเหมือนปกติ

ข้าคือใคร?

ข้าก็คือแมวน้อยเพศเมียขนสามสี คุณเจ้าของเรียกข้าว่า ฮัวเหมียวเหมียว

ทำไมข้ามานอนแอ้งแม้งอยู่นี่นะเหรอ?

ข้าร่วงลงมาจากระเบียงชั้นสิบขณะกำลังไล่ตะปบนกกระจอก ตอนข้าเสียหลักตก, เสียงลมพัดหวีดหวิวข้างหูเหมือนข้ากำลังบินอยู่ในอากาศ คุณเจ้าของกระโจนพยายามคว้าตัวข้า สีหน้าเขาตกใจและหวาดกลัว  ข้าเชิดหัวข้าขึ้นมองด้านบน มองฝูงนกกำลังกระพือปีกบินผ่านไป ....

จากนั้นเมื่อกลิ่นคาวเลือดอยู่เต็มโพรงจมูก และข้าสิ้นไร้เรี่ยวแรงจะลืมตาอีกต่อไป  เปลือกตาข้า..ค่อยๆ ปิดลงช้าๆ  อนุสสติว่างเปล่าจมลงสู่ความมืดอนธกาล ข้าหมดสติไปไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้นทั้งปวง


ถ้าท่านไม่รู้มาก่อน ท่านอย่าเหมาว่า แมวเป็นสัตว์ง่ายๆ คิดอะไรไม่ซับซ้อน!

ณ ขณะนี้ ทอดกายอาบแสงตะวันเพื่อจะให้ลืมสิ้นถึงความเจ็บปวดทั้งหลายและน่าจะหลับต่อได้อีกสักงีบ  ข้าไม่คิดว่าจู่ๆจะมีเสียงพูดรบกวนขึ้นมาว่านายท่าน! นายท่านท่านเป็นยังไงบ้าง ทำไมท่านกลับมาอยู่ในร่างแมวได้ล่ะ

// โอ้ยน่ารำคาญ! //  ข้ากระดิกหู  บิดกายเปลี่ยนท่าแล้วนอนต่อ

ข้าไม่นึกไม่ฝันว่า เจ้าเสียงจุ้กจิ้กนี้จะเริ่มใกล้เข้ามาและก็ดังขึ้นเรื่อยๆจนมาอยู่ข้างหู นายท่าน! นายท่านท่านต้องลุกขึ้นเดี๋ยวนี้เลยนะ

ข้าลืมตาด้วยความโมโห อยากจะประทับอุ้งเท้าบนหน้าไอ้เจ้าของเสียงนี้ซะจริง  เฮ้ย!..แต่ข้าไม่เห็นใครเลย เห็นแต่อีกาตัวหนึ่ง

อีกาสีขาว!

มันเบิกตาโตด้วยความดีใจที่เห็นข้าลืมตา นายท่าน! ในที่สุดข้าก็ควานหาท่านจนพบ

ข้าก็ลิงโลดเช่นกัน อยู่ๆก็มีอาหารมาเต้นหยองแหยงอยู่ตรงหน้า ขับดันให้ตื่นตัวด้วยความหิวและความตื่นเต้น ข้าไม่ทันนึกแปลกใจว่าทำไมอีกาดันพูดภาษามนุษย์ได้  ข้าเพียงแค่เหยียดเล็บยาวงามออกมา....ผึงๆๆๆ

อีกายังพูดพร่ำต่อด้วยความดีอกดีใจ  นายท่านท่านกับปีศาจวิหคหายตัวไปหลายวันหลังจากเปิดศึก  ตอนนี้ปีศาจช้างสารต้องการจะบังคับให้ท่านแต่งเป็นภรรยามัน  ข้าพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินแทบเอาชีวิตไม่รอดกว่าจะหาท่านพบ

ข้าค่อยๆย่างเท้าเข้าหามัน 2-3 ก้าว

อีกาขาวยังไม่รู้ถึงภัยที่กำลังจะมา มันส่งเสียงทักว่า นายท่าน! ทำไมท่านถึงหางตั้งขึ้นล่ะ

// แหมๆๆๆ.... ก็ไอ้การล่านี่มันทำให้ข้าตื่นเต้นนะซิ! //

อีกาขาวยังคงส่งเสียง นายท่าน! ท่านเลียปากทำม้ายยยยยย

// ข้ากำลังจินตนาการถึงเนื้อกาสุดฉ่ำเต็มไปด้วยไขมันขาวๆแทรกนะซี้! //

อีกาขาวขยับหัวไปมาและก็ถาม นายท่านท่านกางกรงเล็บออกมาทำไม ไม่มีศัตรูอยู่ใกล้ซะหน่อย

// กางกรงเล็บจะได้ตะปบไม่ให้เจ้าทันหนีไงล่ะ ฮึ..ฮึ.. //

อีกาขาวทำท่าอึกอักแล้วถาม นายท่าน! ทำไมท่านไม่พูดอะไรเลยล่ะ แล้วตาของท่านน่ะ....ตาของท่านทำไมมองข้าแปลกๆ ล่ะ

เขาพูดยังไม่ทันจบประโยค ข้าก็กระโจนพรวดแต่ข้าประเมินมันต่ำไปนิด มันกลิ้งหลบไปข้างๆ สยายปีกกว้างแล้วบินหนีไปอยู่ยอดไม้โน่น แหกปากลั่นว่า นายท่าน! ถึงตอนโน้นข้าจะช่วยท่านไม่ทันแต่ท่านก็ไม่น่าจะตีข้านี่

พื้นพสุธาในยามนี้แยกออกเป็นหลุมลึก3เมตร เพราะแรงโจมตีเมื่อกี้ของข้า ข้ายังคงไม่สำเหนียกว่า  พลังทำลายล้างนี้มาจากที่ใด? มาได้อย่างไง?

ข้ามองจ้องอีกาบนยอดไม้จากก้นหลุม ข้าโดดกระโจนจากก้นหลุมและพรวดถลาขึ้นต้นไม้ แต่แรงไปนิด ข้าเลยทำต้นไม้ขาดเป็นสองท่อนทำเอาเจ้ากาตะลีตะเหลือกบินหนีมาหยุดอยู่ที่พื้น

ข้าเลียอุ้งเท้าอย่างผิดหวังและตั้งท่าจะลองใหม่ แต่อยู่ๆอีกาก็หมุนตัวและกางปีก ควันสีขาวฟุ้งปกคลุมทั่วร่าง จากนั้นเมื่อควันจาง อีกาหายไปกลายเป็นหนุ่มน้อยสวมผ้าคลุมสีขาวแทน!

ถ้าตัดสินจากสายตาของมนุษย์ล่ะก็ หนุ่มน้อยที่อยู่ตรงหน้าโฉมหน้าหล่อเหลา บอบบางราวกับสตรี บางคนอาจจะแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าเขาเป็นหญิงหรือชาย เรือนร่างอ้อนแอ้น ผมสีดำทิ้งตัวราวกับน้ำตก ดวงตารีรูปอัลมอนด์จมูกโด่งและใบหน้ารูปไข่ อาภรณ์เป็นเสื้อคลุมสีขาวตัวหลวม สายคล้องคอเปิดให้เห็นกระดูกไหปลาร้าที่เน้นโครงร่างให้ดูบอบบางน่าถวิลหา ซึ่งสามารถทำให้ทั้งบุรุษและสตรีอ้าปากค้างตกตะลึงได้ทีเดียว!

ไอ้คำบรรยายข้างบนนั้นมันต้องอีกหลายๆปีหลังจากนี้ที่สายตาแยกแยะเรื่องความสวยงามในแง่มุมมนุษย์ของข้าพัฒนาแล้ว แต่ตอนนี้ ข้าเห็นแต่มนุษย์มี2ตา 1จมูกและ1ปากเท่านั้น!

ข้าไม่สนใจไอ้หนุ่มคนนี้หรอก แต่ข้าสนใจว่าอาหารข้ามันหนีไปแล้ว!

ก่อนที่ข้าจะเลิกตั้งท่าแล้วเก็บกรงเล็บที่เงื้อค้างไว้ เด็กหนุ่มก็ถลาเข้ามาถามว่า นายท่านท่านเป็นอะไรไป

ข้าชักโมโหเลยตะคอกกลับไป ข้าคือแมวเหมียว ไม่ใช่นายท่านอะไรของเจ้า

ชะอุ้ย! พูดออกไปแล้ว ข้าเอาอุ้งเท้าลูบกล่องเสียง หลอดลมให้วุ่นวาย ข้าไม่เข้าใจว่าอยู่ๆทำไมข้าถึงพูดได้ แต่ไอ้หนุ่มนั้นไม่ได้แปลกใจ มันยกมือและชี้มาที่ข้าตะกุกตะกักว่า นะ..นายท่าน..ท่าน...ท่าน…”

การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นทำให้ข้าตัวแข็ง จิตใจข้าปั่นป่วนอยู่ๆก็มีความคิดหลั่งไหลเข้ามาในหัวข้า เป็นภาพของเด็กสาวหน้าตาสะสวยมีหูแมวคู่หนึ่งบนศีรษะกำลังยิ้มละไม  เมื่อข้าได้สติข้าพบว่าภาพที่ข้าสามารถมองเห็นมันไม่ได้เป็นภาพขาวดำอีกต่อไป แต่กลายเป็นภาพที่มีชั้นแตกต่างของสีสันไล่เรียงกัน  ข้าไม่รู้ว่าสีไหนเรียกว่าอะไรมาก่อน ข้าไม่สามารถแยกสีที่คุณเจ้าของของข้าบอกข้า เขียว แดง น้ำเงิน ม่วงว่าเป็นต้นหญ้าบ้าง ท้องฟ้าบ้าง  แต่ตอนนี้ข้าเข้าถึงชื่อและสีสันของมัน  ข้าตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่ค้นพบเป็นอันมาก!

สมองข้ายิ่งงุนงงและสับสนเข้าทุกที และหัวข้าก็เริ่มปวดมากขึ้นๆ มันเริ่มทำให้ข้ากลัวววว!

ข้าอยากกลับบ้าน………………….

กลับไปที่ๆปลอดภัยไร้อันตรายใดๆ มีแต่ความอบอุ่นและสบาย

ข้าไม่ติดใจเรื่องอีกาอีกต่อไป...... ข้าต้องการแต่จะจากไป!

แต่ก่อนข้าจะก้าวเดิน หนุ่มน้อยตะครุบดึงมือข้าไว้แน่นและตะโกนดังลั่นว่านายท่าน อย่าไปทั้งอย่างนี้ หากท่านมีปัญหาอะไร ท่านพูดคุยกับข้าได้

แรงดึงของเด็กหนุ่มไม่น้อยและทำให้ข้าเคลื่อนไหวลำบาก ข้าโมโหและอุ้งมือข้าก็ตบเข้าที่ใบหน้ามัน  มันสะดุ้งและเบือนศรีษะหลบ แต่อุ้งเท้าข้าก็ประทับแนบแน่นอยู่บนแก้มขวามันเรียบร้อย เลือดหยดแหมะๆ

ข้าฉวยโอกาสนี้ ออกลูกเตะกระชากข้อมือกลับและข่วนไอ้หนุ่มนักตื้อไป1จึ้กจากนั้นก็กระโดดฉากถอยหลังมายืนห่างออกไป10เมตร

เจ้าหนุ่มนั้นยืนกุมบาดแผลที่หน้ามองดูข้า เขาไม่พยายามเข้ามาใกล้ข้าอีก

ข้าวิ่งหนีจากมาโดยไม่หันกลับไปมอง........



...........................................................................
จบบทที่ 1

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น