งาดำกินแล้วดี

น้องที่ช่วยผู้แปลพิมพ์ฝากขายงาดำคั่ว ป่นที่น้องเขาขายอยู่คะ  ถ้าใครสนใจจะอุดหนุนน้องเขา  เชิญเลยคะ............... งาดำแบบคั่วป่นเรียบร...

วันศุกร์ที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559

บทที่ 29 เผชิญหน้าเราสามคน

เงาร่างในอาภรณ์สีม่วงยืนองอาจอยู่ที่ริมบ่อ   เป็นเย่วอี้เฉิน มิใช่ใครอื่น   ดวงตาคมกล้าของชายหนุ่มมองจ้องลงมายังบ่อน้ำพุร้อนที่ซึ่งโอวหยางเส่าเฉินกับมู่หรงเสวี่ยกำลังยืนตะกองกอดกันอยู่   ดวงตากรุ่นอารมณ์โกรธแทบจะแผดเผาทั้งสองให้มอดไหม้เดี๋ยวนั้น!

แววตาโอวหยางเส่าเฉินแข็งขึงไม่พอใจ   เขาคว้าเสื้อผ้าที่เปียกน้ำขึ้นตวัดพันร่างของมู่หรงเสวี่ยจนรัดกุม   พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “องค์ชายจิง, อยู่ๆก็มาโดยไม่ได้รับเชิญ   ท่านมาทางไหนก็เชิญท่านกลับไปทางนั้น”

“ข้าไม่มารบกวนเวลาสำราญของท่านหรอก  ข้าเพียงแค่มาตามหาคน  ได้ตัวแล้วก็จะไป”   ที่นี่เป็นที่ดินอาณาเขตส่วนตัวของฝ่าบาทโอวหยาง   เขาไม่ได้รับเชิญเข้ามา  เมื่อพบหน้าเจ้าของก็ไม่ควรสร้างความบาดหมางเพิ่มขึ้นมาอีก   เลี่ยงที่จะกระทบหรือรบกวนเขาซะ  เขาแค่ต้องการตามมาหาคนเท่านั้น   “มู่หรงเสวี่ย มานี่

เขาเกรงว่าพิษในตัวนางจะกำเริบจนตาย   จึงได้นำปทุมาโลกันต์มามอบให้ด้วยตนเอง   แต่นางกลับหนีมาแช่น้ำพุร้อนกับโอวหยางเส่าเฉินซะนี่....

เสียงทรงพลังกึ่งออกคำสั่งที่ได้ยินมาเข้าหู   ทำให้มู่หรงเสวี่ยขมวดคิ้ว   ใจจริงนางอยากจะกล่าวตอบโต้สักคำสองคำ   แต่ทั้งๆที่อยากแต่มือไม้นางกลับไร้เรี่ยวแรง    ต่อให้พยายามแค่ไหน...ขนาดหนังตาก็ยังฝืนยก  ไม่ขึ้นเลย   ได้แต่ละเว้นเขาไปก่อนในครานี้

มองไปยังมู่หรงเสวี่ยที่กำลังยืนนิ่ง   ทรงตัวอยู่ได้ด้วยแรงพยุงจากวงแขนของโอวหยางเส่าเฉิน   ตาปิดสนิท   ไม่รับไม่รู้ถึงการมาของเขา   ประกายในดวงตาของเย่วอี้เฉินยิ่งร้อนระอุเขายิ่งขึ้นเสียงด้วยความโกรธ   “มู่-หรง-เสวี่ย!

“อย่าทำให้นางตื่น   พิษเย็นกำเริบ   นางไม่อาจจะมาเจรจากับท่านได้หรอก!”    โอวหยางเส่าเฉินปรามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เย่วอี้เฉินเห็นว่าถึงเวลายามจื่อที่พิษเย็นจะแผลงฤทธิ์สูงสุดแล้ว  จึงหยิบขวดกระเบื้องบรรจุยาสีขาว   ภายในมีปทุมาโลกันต์   สมุนไพรที่จะยื้อชีวิตมู่หรงเสวี่ยได้เพียงหนึ่งเดียว   เขามิได้อยากให้นางตาย   และตั้งใจนำยามาส่งมอบให้นางแต่ต้องให้แน่ใจซะก่อนว่า นางจะยอมจำนนและตระหนักว่า...ชีวิตของนางขึ้นอยู่กับเขาเท่านั้น

ดูอาการของมู่หรงเสวี่ยในขณะนี้   ที่ร่างกายยังเอนอิงต้องพึ่งการประคับประคองจากโอวหยางเส่าเฉิน   ใบหน้าจากมีสีเลือดขึ้นมาหน่อยก็เริ่มจะซีดเผือดใหม่อีก   บนหน้าผากก็มีเม็ดเหงื่อชุ่มเต็มไปหมด   เรือนร่างอ้อนแอ้นนั้นเริ่มมีอาการสะท้านให้เห็น 

โอวหยางเส่าเฉินหรี่สายตาสังเกตุอาการของมู่หรงเสวี่ย   นางถูกวางยาและมีอาการกำเริบ   ปราณพลังของเขารวมกับสรรพคุณของน้ำพุร้อนธรรมชาติได้แต่ยื้ออาการไว้ชั่วคราว   หากจะให้กำราบอาการให้สงบราบคาบในคืนนี้ยังไงก็ต้องใช้.....ปทุมาโลกันต์

ฝ่ามือยังคงถ่ายทอดพลังปราณให้หญิงสาว   ขณะที่ดีดร่างขึ้นไปยังริมฝั่ง   เขาโอบอุ้มร่างของเด็กสาวที่ห่อผ้ามิดชิดพุ่งตัวสู่ท้องฟ้าแล้วลดระดับลงเหยียบยังพื้นฝั่งอย่างนุ่มนวล   ดีดนิ้วเพียงครั้ง   ความชื้นและไอหมอกในอากาศบริเวณที่เขายืนอยู่ก็หายวับไปอย่างรวดเร็วรวมทั้งความชื้นของน้ำที่อยู่ในอาภรณ์ ก็แห้งหายไปในพริบตาเช่นเดียวกัน

นิ้วเรียวผ่องใสราวแท่งหยกล้วงหยิบลงไปในแขนเสื้อ   หยิบเอาขวดกระเบื้องสีน้ำเงินขึ้นมา เปิดฝา   เทเม็ดยาภายในออกมาแล้วจัดการป้อนเข้าปากของมู่หรงเสวี่ย

มู่หรงเสวี่ยซึ่งกำลังต่อสู้กับพิษเย็นอยู่   พอได้รสขมฝาดของตัวยาในปากก็ทำท่าจะคายยากลับออกมา

โอวหยางเส่าเฉินปิดปากนาง   พูดเสียงเบาว่า   “อย่าได้คายออกมา   กินเข้าไปให้หมด”
“โอวหยางเส่าเฉิน,  ท่านป้อนอะไรให้นาง?”   เย่วอี้เฉินเอ่ยเสียงกระแทกกระทั้น   “พิษเย็นของนาง  หากกินยาส่งๆ เดี๋ยวก็ตายกันพอดี”

“ปทุมาโลกันต์!”   โอวหยางเส่าเฉินตอบเสียงเรียบ

เย่วอี้เฉินถลึงตามอง   “ท่านมีปทุมาโลกันต์ในมือได้อย่างไร?”   ปทุมมาโลกันต์มีขึ้นที่ภูเขาไฟยันชันในยุนหนานที่เดียว    ทั้งยังถูกวังจิงผูกขาด   มีส่วนน้อยเท่านั้นที่เล็ดรอดออกมาขายภายนอก

“มีแต่ท่านที่สามารถมีได้   แล้วซื่อจื่อ( 世子-(พระราชนัดดา, องค์ชายเชื้อพระวงศ์ลำดับที่หนึ่งในองค์ชายรัชทายาทขององค์ฮ่องเต้)เฉกเช่นข้ามีไม่ได้กระนั้นเหรอ?”   โอวหยางเส่าเฉินตวัดสายตาไปยังเย่วอี้เฉิน  “กะแค่ปทุมาโลกันต์...หาใช่สำมะหาอันใดไม่?”

“ปทุมาโลกันต์หนึ่งดอกในมือของซื่อจื่ออย่างข้า   กลับมีความหมายใช้ต่อชีวิตให้นาง นับว่าใช้ออกไปอย่างมีคุณค่ามากกว่าปทุมาโลกันต์กองเป็นภูเขาที่ท่านมีอยู่ในมือแต่หวงไว้ไม่ช่วยชีวิตผู้อื่น”   โอวหยางเส่าเฉินพูดแดกดันด้วยน้ำเสียงนิ่ง

รับรู้ถึงลมหายใจสม่ำเสมอของคนในอ้อมแขน   โอวหยางเส่าเฉินกล่าวขึ้นว่า   “พิษเย็นของเสวี่ยเอ๋อพึ่งจะสงบ   ข้าจะพานางกลับไปพักผ่อน,  ขอลา!

เย่วอี้เฉินมองเข้มขึงไปยังโอวหยางเส่าเฉิน – เสวี่ยเอ๋อ...งั้นรึ?   เรียกหากันอย่างสนิทชิดเชื้อตั้งแต่เมื่อไหร่!

เห็นโอวหยางเส่าเฉินตั้งท่าจะอุ้มมู่หรงเสวี่ยจากไป   เย่วอี้เฉินผนึกพลังวัตรไว้ยังปลายนิ้วทั้งห้าแล้วสะบัดไปยังโอวหยางเส่าเฉิน

“ท่านไปได้   แต่ต้องทิ้งมู่หรงเสวี่ยไว้!

เสียงข่มขวัญดังก้องมาพร้อมกับพลังปราณที่ปล่อยออกมาอย่างดุดัน   โอวหยางเส่าเฉินเพียงยิ้มที่มุมปาก   ดีดนิ้วออกไป-พลันบังเกิดเส้นสายพลังภายในโคจรออกมาเป็นรูปรอยตารางนับร้อยเหลี่ยมกระแทกผลักปราณที่โจมตีมา   บังเกิดเสียง “ปัง! ปัง! ปัง!   มวลฝุ่นสสารแขวนลอยในอากาศถูกก่อกวนจนฟุ้งขึ้นเป็นกลุ่มก้อน

พอฝุ่นเหล่านั้นจางหาย    ก็มีแต่ความว่างเปล่า   โอวหยางเส่าเฉินและมู่หรงเสวี่ย, หนึ่งหญิงหนึ่งชายก็หายไปจากสายตา   เหลือเพียงเย่วอี้เฉินที่ริมสระผู้เดียว

สายตายังมองไปทางที่คาดว่าทั้งสองใช้หลบหนี   มือที่กำขวดกระเบื้องในแขนเสื้อก็เคล้นกำแน่นจนบังเกิดเสียง  คลิ้ก    ขวดยาสีขาวถูกหมัดที่กำแน่นบีบจนแตกคามือ  ทั้งเศษซากกระเบื้องและตัวยาผสมเข้ากับเลือดที่ไหลออกมาจากง่ามนิ้วมือที่โดนบาด   สีหน้าของเย่วอี้เฉินยังนิ่งขึงไม่เปลี่ยนแปลง   ศีรษะตั้งตรง   จ้องตรงไปข้างหน้าด้วยสายตาที่นิ่งไม่กระพริบ   “โอวหยางเส่าเฉิน,  จำไว้...ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!

ย่างเข้ายามดึกสงัด,  โอวหยางเส่าเฉินอุ้มสาวน้อยมู่หรงเสวี่ยทะยานผ่านหลังคาบ้านเรือน ถนนสายน้อยใหญ่   จนมาถึงตำหนักของตน  ลมยามดึกพัดพาให้ปลายเสื้อคลุมเนื้อดีสีขาวที่ใส่อยู่บนร่างสะบัดเป็นเส้นสายน่าชม   สง่างามราวกับเทพเซียนกำลังเหาะเหินเดินอากาศ

เฝ้าประจำการอยู่ที่หน้าเรือนพำนักคือองครักษ์ซุนเฟิงซึ่งรีบตรงเข้ามาหา   ก้มหัวคำนับ   “ซื่อจื่อ”

ตาขององครักษ์หนุ่มก็ลอบสำรวจคนตัวเล็กในอ้อมแขนของฝ่าบาทโอวหยาง   แล้วก็ให้รู้สึกลังเลไม่แน่ใจ   ร่างนั้นถูกพันห่อไว้ด้วยเสื้อคลุมของพระองค์   หัวเล็กตัวเล็กจมมิดอยู่ในเสื้อ มองเห็นใบหน้าไม่ถนัด  เห็นแต่เส้นผมอ่อนนุ่มสีดำสนิท   รูปร่างเล็กบาง   ผิวที่โผล่พ้นออกมาก็ดูเนียนละเอียด บอบบาง   มองดูดีๆ...คล้ายจะเป็นสตรี

ฝ่าบาทโอวหยางไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับสตรีนางใด?   ทำไมท่านถึงอุ้มสตรีกลับมาละ?

โอวหยางเส่าเฉินก้มหน้าลงมองแม่นางน้อยที่หลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขน   หน้าตายามนอนหลับดูน่ารักสงบเสงี่ยม   แลดูเรียบร้อย   ริมฝีปากน้อยๆนั้นยู่ห้อยนิดๆ   พิจารณาสาวน้อยไปด้วยโดยไม่หยุดฝีเท้า   อุ้มมู่หรงเสวี่ยทะยานผ่านเข้าประตูห้องนอน   แล้วใช้พลังปราณดูดสายลมกระแทกบานประตูให้ปิดสนิท   หลบเร้นจากสายตาช่างสังเกตของซุนเฟิง

ตรงเข้าไปยังห้องส่วนใน   โอวหยางเส่าเฉินค่อยๆวางร่างของมู่หรงเสวี่ยลงบนที่นอน ค่อยๆปลดเปลื้องอาภรณ์   เสื้อผ้าที่ขวางกั้นออก 
แล้ว...................
.........................
.........................
..........................
.........................
.........................
.........................
ค่อยๆดึงผ้านวมผืนบางขึ้นห่มร่างของสาวน้อยขี้เซา

มู่หรงเสวี่ยหลับสนิท  ขนตาหนางอนเป็นแผงขยับเล็กน้อยราวกับปีกบางๆของผีเสื้อ   มีเงาคล้ำอยู่บริเวณใต้ตาพอมองเห็นได้   กลีบปากสีชมพูนั้นเผยอแยกออกจากกันน้อยๆในยามหลับ   ดูสบายจนปลุกไม่ลง   หยกสีขาวชิ้นหนึ่งค่อยๆไถลลื่นออกมาจากสาบเสื้อของนาง   ตกลงมาที่ข้างหมอน   มีด้ายสีแดงร้อยตัวหยกทำเป็นจี้ห้อยคอติดตัว

โอวหยางเส่าเฉินนั่งอยู่ข้างเตียง  หยิบหยกขึ้นดู  เห็นเป็นหยกเนื้อดีสลักเสลาอย่างประณีต เผยสีสันความงดงามของเนื้อหยกออกมาอย่างลงตัว   เป็นหยกพิเศษที่ช่วยในการหมุนเวียนโลหิต  เป็นหยกอุ่นชนิดหนึ่งซึ่งหาได้ยากราคาประเมินมิได้   มู่หรงเสวี่ยคงสวมใส่ไว้เพื่อใช้ในการยืดเวลาที่พิษเย็นจะกำเริบ


ดวงตาของโอวหยางเส่าเฉินหรี่ลง ริมฝีปากปรากฎรอยยิ้มละไม   เขาค่อยๆจับชิ้นหยกเก็บกลับเข้าไปในสาบเสื้อของมู่หรงเสวี่ยให้แนบสนิทกับผิวของนาง   นิ้วเรียวของชายหนุ่มค่อยๆไล้ไปตามกรอบหน้าหวานซึ้งของเด็กสาว ทอดถอนใจแล้วกล่าวเสียงอ่อนโยนว่า   “นี่เจ้าจำข้าไม่ได้จริงๆหรอกหรือ?”   ถึงจะเป็นเช่นนั้น,  ตัวเขาเองกลับจำนางได้...ทั้งยังไม่เคยลืมเลยสักนิดตลอดสิบปีที่ผ่านมา!

.....................................
จบบท

46 ความคิดเห็น:

  1. คู่นี้เขามีความหลังกัน ฮิๆๆๆๆ

    ตอบลบ
  2. ความคิดเห็นนี้ถูกผู้เขียนลบ

    ตอบลบ
  3. ขอบคุณค่ะ สนุกมากๆๆๆ

    ตอบลบ
  4. เอาแล้ว มีความหลังกันด้วยสิ

    ตอบลบ
  5. เคยแต่ละเลียดของกินอย่างช้าๆเพราะกลัวมันหมด ไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาละเลียดอ่านนิยายเรื่องนี้อย่างช้าๆ เพราะกลัวมันจบตอน

    ตอบลบ
    คำตอบ
    1. เป็นเหมือนกันเลยค่ะ

      ลบ
  6. มีความหลังกัน?? มาอีกปมแล่วว ลุ้นไปอีกจ้า แง่ว ติดงอมแงม

    ขอบคุณมากค่ะ

    ตอบลบ
  7. คืออะไร เคยเจอกันเมื่อไหร่ ที่ไหน ยังไง โอ๊ยยยย อยากรู้จัง

    หึงล่ะสิ แต่ขอโทษนะ ให้กลับไปกับนาย รับไม่ได้จริง ๆ

    อุ๊ย ลืม อินไปนิด

    ขอบคุณค่ะ แซ่บมากกก

    ตอบลบ
  8. มีความหลังกันมารึเนี่ยยยยย ว่าแต่กินเต้าหู้อิ่มยัง?

    ตอบลบ
  9. อาาาาา. อ๋องจิงเจ้าหมดสิทธิ์ซะแล้ว เจ็บปวดต่อไปเถอะ ตอนนี้เจ้าของหยกกลับมาแล้ว. อิอิ. หูยยยย. มโนบังเกิด

    ตอบลบ
  10. แต่สงสัยทำไมเมื่อมียาอยู่กับตัวแล้วทำไมไม่ให้นางกินตั้งแต่แรกเล่า

    ตอบลบ
  11. ปมเปิดปุ๊บเพลงนี่ดังลอยมาเลย

    ตอบลบ
  12. อยากรู้ๆๆ รอจ้าาา

    ตอบลบ
  13. เหหหห เค้ามีความหลังกันค่าาา

    ตอบลบ
  14. สนุกค่ะตามต่อไป...จัดเต็มเลยค่ะ

    ตอบลบ
  15. โอ๊ยยยย ฟินมากกกกก ความหลังของพระนางนี่น่าสนใจจริงๆ อัพเร็วๆนะคะ

    ตอบลบ
  16. เชียร์ฝ่าบาทโอวหยางเพค่ะ

    ตอบลบ
  17. อั้ยย่ะ มีฟามหลัง....

    ตอบลบ
  18. อ้าวรู้จักกันมาก่อนนี่เอง

    ตอบลบ
  19. เอ๋ๆๆๆ มีความหลังหรือ! ค้างงงงงงงมาก

    ตอบลบ
  20. ทำไม๊...ทำไม... มาทีละนิดและทิ้งให้อารมณ์ค้างตลอดเว......😂😂😂

    ตอบลบ
  21. ทำไม๊...ทำไม... มาทีละนิดและทิ้งให้อารมณ์ค้างตลอดเว......😂😂😂

    ตอบลบ
  22. ขอบคุณค่ะ
    ความหลังครั้งยังเด็ก

    ตอบลบ
  23. จริงๆ ถ้าไม่ตายเสียก่อนก็ต้องได้เจอกันอยู่แล้ว

    ตอบลบ
  24. อ๊ากกกกก ค้าง ชูป้ายฝ่าบาทโอหยางค่ะ ส่วนอิอ๋องเชิญแต่งกับองค์หญิงไปเถอะ #อินหนักมาก ไรท์มาต่อด่วนก่อนรีด ลงแดง

    ตอบลบ
  25. โหยยย มีความหลัง อรั๊ยยย ฟินอ่ะ

    ตอบลบ
  26. ขอบคุณค๊า มีความหลัง ด้วย

    ตอบลบ
  27. องค์ชายขาาาาา. หล่อ เก่ง เท่ห์ที่สุด
    นี่สิพระเอกตัวจริง. ชูป้ายไฟแฟนคลับองค์ชายโอวหยาง
    มีความหลังฝังใจกันอยู่นินา

    ตอบลบ
  28. ขอบคุณมากจร้า ไรทเตอร์

    ตอบลบ
  29. เค้ามีฟามหลังกันด้วยอิอิ

    ตอบลบ
  30. ยังมีใครจำเยว่เว่ได้มั้ย นางหายไปไหน ไม่มาเฝ้าน้องสาวล่ะคะ
    น้องสาวโดนอุ้มไปแล้วเนี๊ย

    ตอบลบ
  31. มีความเผือกสูงมาก ไรท์มาเร็วๆๆๆน้าาาาา

    ตอบลบ
  32. มีความเผือกสูงมาก ไรท์มาเร็วๆๆๆน้าาาาา

    ตอบลบ
  33. อะไรใครจำอะไรกันไม่ได้ เค้ามีความหลังกันอยู่

    ตอบลบ
  34. รักคนแปล คิดถึงคนทำต้นฉบับมากเลย

    ตอบลบ
  35. ขอบคุณมากมาย
    มิน่าถึงช่วยสุดตัว
    ความหลังวัยเยาว์ อิอิ

    ตอบลบ
  36. ความหลังอะไรนร้าาาาา

    ตอบลบ
  37. ชูป้ายไฟให้เฮียโอว
    แล้วก็นะ ทำไมไม่มีใครสนใจน้องเยว่ของเจ้เลย นี่ถูกทิ้งไว้คนเดียวที่บ่อน้ำพุร้อนอะ ใจร้ายกันจริงๆ

    ตอบลบ
  38. เจอกานเมื่อไหร่คร๊า🌸😊😽😽

    ตอบลบ
  39. อ๋าอ๋ามีอดีตร่วมกันสงสัยจะเป็นเจ้าของหยกชิ้นนี้. ลุ้นๆๆๆๆชอบท่านโอวมากค่ะเก่งหล่อดีหื่นนิดๆด้วยอิอิ

    ตอบลบ
  40. มีความลงความหลังกันด้วยยยย

    ตอบลบ
  41. มีความลงความหลังกันด้วยยยย

    ตอบลบ