วันพฤหัสบดีที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559

บทที่ 2 ปลาจ๋า ปลาอยู่หน้ายๆๆๆ

บ้านไปทางไหน   ข้าที่กำลังหลงทางทั้งเหนื่อยและหิว
  
จมูกข้าฟุดฟิด   มีกลิ่นมนุษย์จางๆ ข้ารีบออกวิ่งและข้าก็มองเห็นเมือง

ข้าไม่เคยเห็นเมือง...
  
ข้ารีบพุ่งเข้าเมือง   มีคนเยอะแยะเดินไปมาบนถนนเหมือนกับถนนหน้าบ้านของข้า   ต่างกันก็ตรงที่บ้านที่นี่หลังเตี้ยกว่า   ถนนก็แคบกว่าและไม่มีรถวิ่งซักคันเหมาะกับแมวเป็นที่สุด


และที่ดูแปลกอีกอย่างคือ   ชายหญิงที่นี่ไว้ผมยาว   มัดผมหลากหลายแตกต่างกันในรูปทรงและมีวัตถุที่เป็นเหล็กหรือไม้หลายแบบเสียบปักไว้   พวกเขาสวมกระโปรงและชุดติดกัน   ทั้งสองแบบมีความยาวจรดพื้น
  
ข้าจำได้ว่าคุณเจ้าของเคยบอกว่า   ผู้ชายไว้ผมยาวสวมกระโปรงคือ   ผู้หญิงข้ามเพศ
  
ดังนั้น,  ข้าเลยสรุปว่าเมืองนี้คือเมืองแห่งการข้ามเพศ   ช่างแปลกประหลาดนัก!
  
เมืองแปลกๆนี่จะชอบจับแมวกินหรือไม่นะ   ข้าเริ่มกลัวนิดๆ   ไม่กล้าที่จะออกไปเดินแต่กลิ่นอาหารที่ลอยมาช่างยั่วยวนใจ   หิวหนักเข้า   ข้าก็ลืมสิ้นทุกสิ่ง....
  
หัวก้มต่ำ   ข้าค่อยๆมุ่งตรงไปตามถนน   ข้าค่อยๆกวาดตาอันคมชัดระดับฟูลเฮชดี   มองกวาดไปที่หญิงและหญิงข้ามเพศ   ไม่เห็นมีใครสนอกสนใจข้าเลย.. 

ไม่มีใครทำท่าอยากกินข้า ข้าก็เลยวางใจเชิดหัวขึ้นเดินเสาะหาอาหาร
  
เดินมาก็หลายก้าว,  ข้าเห็นร้านไก่ย่าง   ไก่ย่างๆจนเป็นสีทองเหลืองกรอบส่งกลิ่นหอมฟุ้ง  เจ้าของร้านที่ยืนอยู่ตรงนั้นมิได้สวมกระโปรงแต่เขาสวมกางเกงขายาว   ดูเขาเป็นคนธรรมดาน่าจะเจรจาด้วยไม่ยาก
  
ดังนั้นข้าจึงวางท่าแมวผู้เจริญแล้ว   นั่งแหมะขวางหน้าประตูร้าน  สายตาบ้องแบ็วไร้เดียงสาสาดประกายออดอ้อนไปที่เถ้าแก่ร้าน   แล้วเอื้อนเสียง   “เหมียวววว แอวววววววว
  
เถ้าแก่แค่เหลือบแล้วทำเป็นไม่ได้ยินเสียงข้า!
  
ดังนั้นข้างัดท่าเหมียวน้อยออดอ้อน   ค่อยๆแหมะตัวกลิ้งหงายท้อง    โชว์ปอยขนสีขาวอ่อนนุ่มตรงพุงกลมๆ   หยุดนิดนึงแล้วคราง   “เหมียววว แอวววว
  
เถ้าแก่ใจหินก็ยังไม่ใจอ่อน   เขากลับโบกมือไล่แล้วพูดเสียงดุว่า   “แมวสกปรกนี่
มาจากไหนฟ่ะ

สกปร๊กเร่อะ???    ข้าเอี้ยวคอมองตลอดเรือนร่างข้า   โคลนเกาะเป็นหย่อม   เอ้าเลีย...เลียซะหน่อย   แต่ข้าเลียให้มันสะอาดเอี่ยมไม่ไหวหรอก   ข้าเลยเอาแผนสามออกมาใช้   ถอยหลังไปก้าวและตั้งท่าจะเดินวนไปข้างๆเตรียมขโมยไก่

แต่เจ้าเถ้าแก่นั้น,  เหมือนเขาอ่านการเคลื่อนไหวของข้าออก   คว้าไก่ด้วยมือซ้ายและวางลงบนเขียงสับฉับปังด้วยมือขวา   ไก่ที่น่าสงสารกลายเป็นไก่หัวขาดทันที    เขาเหล่ตามองข้าพร้อมเหยียดยิ้มมีเลศนัย   ไอ้แมวขโมยหน้าโง่เอ่ย   ถ้ากล้าขโมย   จะสับหางแกให้กุดเลย
  
ข้ามองไล่ไปตามคมบนปังตอในมือเขา.... กลัวจนสุดใจ,ข้าวิ่งหางตกจากมา
  
ข้าวิ่งผ่านถนนหลายสายจึงกล้าหยุด    ข้าล้มลงนอนทั้งเหนื่อยและหิวจนขยับต่อไปไม่ไหว  นกน้อยหลายตัวบินผ่านไปมาบนท้องฟ้าแต่ข้าก็ไม่รู้ว่าจะจับมากินอย่างไง.....
  
ถ้าเจ้ากาสีขาวนั่นอยู่แถวนี้ก็ดีซิ   ข้าจำได้ว่าเนื้อของมันท่าทางดูขาวฉ่ำท่าทางเคี้ยวง่าย 
 เฮ้อออ..........
  
ขณะทอดอาลัยอยู่นั้น   สียงหนึ่งก็ดังขึ้นว่า   ยั่วเอ๋อ (ปลาน้อย)  เจ้านี่ช่างหอมหวนจริงๆ
  
ปลาเหรอ?   ไหนอยู่ไหนล่ะ?
  
หูของข้ากระดิกดุ้กดิ้กและข้าก็รีบกระโดดขึ้น    ข้าติดตามเสียงนั้นไปนำสู่ห้องที่มีกลิ่นฉุนกึ้ก  ในห้องมีหญิงเปลือยเปล่านางหนึ่งนั่งคร่อมทับชายร่างเปลือยอีกผู้หนึ่ง   ร่างทั้งสองพัวพันกระหวัดรัดส่งเสียงกระเส่าว่า   ข้ายังไม่ได้อนุญาตให้เจ้าชิมเลย......
  
ยั่วเอ๋อ(ปลาน้อย),   เจ้าจะปล่อยให้ข้าอดอยากปากแห้งงั้นเชียวเหรอ
  
ผู้ชายคนนั้นคว้าบีบสองสิ่งที่อยู่ช่วงอกเคล้นคลึงถูไถอย่างเมามัน   ให้ข้ามาซะดีๆเถิด.....
  
หน้าของสตรีผู้นั้นแดงแจ้ด   นางตีมือบุรุษผู้นั้นออก   เจ้าล่ะก็  หื่นมาจากไหนกันเนี่ย.....
  
ข้าจ้องมองพวกเขากัดกัน   พวกเขาต่อสู้กันอย่างดุเดือดจนกลิ้งไปสุดมุมเตียง   จากนั้นม่านมุ้งก็ปิดลงมา
  
โอกาสเหมาะแล้วข้าจะย่องเข้าไปหาปลาล่ะน้า.....
  
จะพลาดไม่ได้   ข้ากระโดดเข้าไปทางหน้าต่าง   มุดไปมาใกล้ๆกับเตียงก็หลายหนได้ยินแต่เสียงครางและเสียงหอบหายใจของชายและหญิงข้างใน
  
อ้า.....อ๋าย....เร็วอีก....แรงอีกหน่อย....อ้า แรงๆๆ....

ยั่วเอ๋อ(ปลาน้อย)...อย่างนี้ดีไหม....อย่างนี้เป็นไง..

ใช่...ใช่...อ้างง...แบบนั้น...ให้ข้า...
แฮ่ก....แฮ่ก...ข้าเด็ดกว่าผัวเจ้าใช่หรือไม่...
อื้อๆๆๆ....ใช่เจ้าเด็ดกว่า...แรงๆๆ..อีก..อีกๆๆ..


ปลาอะไรนั่น..อร่อยขนาดนั้นเชียวหรือ?  สู้เพื่อแย่งปลาขนาดนั้น   มนุษย์สองคนดูมีความสุขทั้งยังตื่นเต้นที่ได้กินทำเอาข้าฟังจนน้ำลายไหล   แต่ข้าก็ไม่กล้าบุกเข้าไปขโมยซึ่งๆหน้าหรอก ข้าได้แต่วนเวียนอยู่รอบเตียง
  
ไมรู้ว่านานแค่ไหน   น่าจะหลังอิ่มหมีพีมันกันแล้ว  สองคนนั้นก็หยุดต่อสู้กัน   ผู้หญิงนางนั้นเลิกม่านและปีนออกมาจากเตียง   ข้ารีบมุดเข้าใต้เตียงจ้องตาแป้วดูนางขยับไปมา
  
นางไม่รู้ว่าข้าอยู่ใต้เตียง   นางพูดกับชายคนนั้นว่า   เดี๋ยวข้ากลับมา   แล้วนางก็
ก้มเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายบนพื้นมาสวมและเดินออกไปจากห้อง

พอนางออกไป  ข้าก็วิ่งออกมาและจ้องเป๋งไปที่ม่านเตียงนึกถึงปลาแสนอร่อย   มิอาจทนได้อีกต่อไปข้าย่างเท้าขึ้นเตียงและแง้มผ้าม่านออกหวังจะได้เห็นปลายังเหลือทิ้งไว้บ้าง
  
ผู้ชายนอนหลับอยู่บนเตียงยังไม่รู้ถึงการย่องเข้ามาของข้า   ข้าค่อยๆวนดูจนทั่วแต่ก็หาปลาไม่เจอ  แต่ข้าสังเกตเห็นสิ่งแปลกๆสิ่งหนึ่งอยู่ตรงหว่างขาของชายผู้นั้น
  
อะไรหว่า????    สีแดงๆ เล็กๆ คล้ายๆหัวของเต่า
  
ข้าคลานเข้าไปใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น   เหยียดกรงเล็บออก   ข้าค่อยๆ
เขี่ยมัน
  
ข้าคาดไม่ถึงว่า   เจ้าเต่าตัวนั้นมันจะเคลื่อนไหว   ข้าถอยหลังด้วยความตกใจ
  
เอ๋!  มันยังมีชีวิตอยู่....มันยังเป็นๆอยู่

ข้ารวบรวมความกล้าและคราวนี้ข้าค่อยๆแหย่เจ้าเต่าอีก!

เต่าผงกตัวเคลื่อนไหวเหยียดสูงขึ้น   ผู้ชายคนนั้นครางพึมพำว่า   ยั่วเอ๋อ (ปลา
น้อย)  เสียวดีจัง...... เจ้าทำต่ออีกซิ....
  
สิ่งนี้กับปลาอร่อยเกี่ยวกันอย่างไง   หรือข้าต้องเอาชนะเจ้านี้ก่อนเพื่อจะได้กินปลา   ข้าหรี่ตามองเจ้าเต่าตัวนั้น   ลังเลแล้วข้าก็ตัดสินใจกางกรงเล็บตวัดวูบไปที่มัน

ข้าทำให้เจ้าเต่าศิโรราบให้ข้าได้แต่โชคไม่ดีตรงที่   เตียงทั้งหลังหักเป็นสองเสี่ยงเพราะอุ้งเท้าข้า!
  
อ้าๆๆๆๆ....อ้าก...”   ผู้ชายคนนั้นล้มกลิ้งไปบนพื้น   มือกุมเต่าน้อยและกรีดร้องเสียงเหมือนหมูถูกเชือด
  
เขาร้องแล้วข้ายิ่งรู้สึกผิดที่ข้าทำลายเตียงของเขา  ข้ารีบกลิ้งตัวบนพื้นแสดงท่าขอโทษ


หนูผิดไปแล้ว  หนูมิได้ตั้งใจ

แต่ข้าคาดไม่ถึงว่าชายผู้นั้นจะกลิ้งไปกลิ้งมาอย่างรุนแรงกว่าข้าซะอีก   เขาทั้งกลิ้งพร้อมกับสีหน้ากระตุก น้ำตากลิ้งไหลเป็นทางสะอึกสะอื้นราวกับจะขาดใจ                                      
  
เตียงหลังนี้คงสูงค่ามาก!
  
เพื่อแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง   ข้าจึงสัมผัสเท้าของเขาด้วยฝ่าเท้าของข้าและเอาหัวถูไถกับเท้าของเขาแล้วก็ร้องเสียงหวาน    เมี้ยวววว  แอวววว
  
ในที่สุดเขาก็ยอมรับการขอโทษของข้าจนได้   เขาแสดงความพอใจอย่างยิ่งด้วยการนิ่งหลับไปด้วยน้ำลายฟูมปาก

เมื่อเขาหลับแล้ว   ข้าก็กวาดตามองรอบๆห้อง   แต่ก็ไม่มีอะไรให้กิน   ข้าได้ยินหญิงสาววิ่งกลับเข้ามาในห้องและเขย่าตัวผู้ชายที่นอนอยู่บนพื้นและกรีดร้องว่า   เจ้า..เจ้าลุกขึ้นเร็วๆ...ทำไมเป็นอย่างนี้   หรือมีขโมยเข้ามา..?”
  
ท่าไม่ดีข้าไม่รอช้ารีบเผ่นแน่บออกทางหน้าต่างไม่เหลียวหลัง!

ออกมาไม่ทันไรข้าก็ชนเข้ากับหมาดำตัวใหญ่    มันถ่มน้ำลายและพูดว่า   ปีศาจชั่ว   ข้าจะจัดการเจ้าเอง

ชะอุ้ย!   อะไรกันเนี่ย   ปีศาจชั่วอะไรที่ไหน????


ข้าแสนจะตกใจ!


...........................
จบบท


ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น