งาดำกินแล้วดี

น้องที่ช่วยผู้แปลพิมพ์ฝากขายงาดำคั่ว ป่นที่น้องเขาขายอยู่คะ  ถ้าใครสนใจจะอุดหนุนน้องเขา  เชิญเลยคะ............... งาดำแบบคั่วป่นเรียบร...

วันศุกร์ที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559

บทที่ 30 ร่วมเตียง

ลมหายใจของมู่หรงเสวี่ยเริ่มหนักหน่วง    ริมฝีปากเริ่มกลายเป็นสีเขียวทีละน้อย   ร่างบางเริ่มขดตัวงอ   ทั้งยังสั่นสะท้านไม่หยุด

โอวหยางเส่าเฉินหรี่ตาด้วยความกังวล   เขาถอดรองเท้าออก   แล้วตวัดผ้านวมขึ้นสอดกายลงไปนอนแนบชิดกับมู่หรงเสวี่ย   กอดร่างนางให้ซุกเข้ามาหาร่างของตน  แล้วแนบฝ่ามือที่ แผ่นหลังของนาง   ถ่ายเทปราณให้นางอีกครั้ง

ผ่านไปได้ระยะหนึ่ง  เมื่อปราณของชายหนุ่มมุ่งสู่หัวใจแล้วกระจายออกไปทั่วร่าง    ค่อยๆขจัดไอเย็นที่ค้างอยู่อย่างต่อเนื่อง   ริมฝีปากของดรุณีน้อยก็ค่อยกลับมาเป็นปกติ   ดวงหน้าซีดก็พลอยมีสีสันขึ้นนิดหน่อย

เห็นเด็กสาวกลับมานอนอย่างมีสุขภาพดีอีกครั้ง   โอวหยางเส่าเฉินก็ยิ้มที่มุมปาก   ดวงตาวับวาวด้วยรอยยิ้ม   เขาดีดนิ้วเพียงครั้งก็เกิดกระแสปราณหมุนวนเคลื่อนไปดับเปลวเทียนที่จุดทิ้งไว้บนโต๊ะกลางห้อง    กกกอดร่างอุ่นหอมหวานในวงแขนแล้วหลับไปด้วยกัน

แสงสีเงินยวงของพระจันทร์ส่องลอดช่องไม้ที่สลักเสลาลวดลายอ่อนช้อยของบานหน้าต่างเข้ามา   สาดบางๆไปยังมุมของเตียงใหญ่ที่มีเงาร่างสองร่างตะกองกอดนิทราไปอย่างแสนหวาน

หนักเนื้อหนักตัวจริงๆ,  มู่หรงเสวี่ยรู้สึกถึงลมอุ่นๆเป่าอยู่ที่กระหม่อม   ท่อนอะไรหนักๆพาดอยู่บนเอวนาง   ไม่พอซ้ำยังมีกลิ่นป่าไผ่ที่ไหนไม่รู้ลอยมาเข้าจมูกอีก   มู่หรงเสวี่ยนึกมึนงงในใจ   แต่แล้วนางก็รีบลืมตาพรวด

กล้ามเนื้อตึงๆ แน่นๆ  ของส่วนช่วงอกของชายหนุ่ม   เสียงเต้นของหัวใจดังตุ้บๆ หนักแน่น   ลมหายใจที่เป่ารดที่ผมนางเป็นจังหวะ  ใจของนางเต้นตูมตาม   ผลักโอวหยางเส่าเฉินออกห่างแล้วลุกพรวดขึ้นนั่ง

ผ้านวมผืนไม่หนาค่อยๆเลื่อนหลุดจากตัว   เปิดให้เห็นว่านางสวมแค่เอี้ยมคล้องคอตัวเดิมและตัวเดียว   นางตกใจและกังวลแล้วก็สะดุ้งนึกขึ้นได้   คว้าเอาผ้าใกล้มือมาพันๆกายไว้ ค่อยๆสงบสติอารมณ์   ผ่อนคลายแล้วตรวจดูทุกส่วนในร่างกาย   เอวไม่เจ็บ   หลังก็ไม่ปวด ผิวก็ยังทั้งนุ่มทั้งขาวเนียนไร้รอยฟกช้ำ   ตรวจจนพอใจแล้ว...นางก็โล่งอก

โอวหยางเส่าเฉินนั่งดูสีหน้านางเปลี่ยนไปมาตั้งแต่ต้นจนจบ   ริมฝีปากของเขาหยักยิ้ม   ค่อยๆลุกขึ้นนั่ง   ดวงตาคมกริบกระจ่างสดใสนั้นจ้องมาที่นาง   โดยไม่มีทีท่าง่วงเหงาหาวนอนแต่อย่างใด   “เจ้าตื่นแล้ว!

“หา?”   มู่หรงเสวี่ยยังพันผ้านวมทบแล้วทบเล่ากับร่างกายนางไม่เลิก   นางกระเถิบร่างให้ห่างจากเขา   จ้องหน้าเขา  แล้วเลื่อนสายตาสำรวจทั่วห้องหับ   ตั้งแต่เครื่องเรือนไม้ล้ำค่า ของตกแต่งห้อง  งานฝีมือสูงค่า   ที่ดูมีราคาแต่ก็แปลกตาไปด้วย   ชัดเลย...ที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนของนางในจวนมู่หรงแน่ๆ

“ตำหนักเสี่ยวเหยา.....ห้องนอนของข้า!”   โอวหยางเส่าเฉินเอ่ยเสียงทุ้ม   “เมื่อคืนนี้....หลังจากที่เจ้ากินปทุมาโลกันต์ลงไป   ก็นอนหลับไม่ได้สติ   หากข้าไปส่งเจ้าที่จวนมู่หรง   คงจะทำให้เกิดข่าวลือเป็นที่เสียหายแก่เจ้า   หากจะให้เจ้านอนในห้องรับรองแขกเพียงลำพัง   ข้าก็เป็นห่วง   ข้าก็เลยตัดปัญหา   พาเจ้ามานอนด้วยกันซะเลย”

...พิษเย็นเป็นหยิน  ปทุมาโลกันต์คือหยาง  เมื่อพลังสองสายมาบรรจบกัน   ต้องมีผลลัพธ์ที่รุนแรง   หลังจากที่กินยาปทุมาโลกันต์ในแต่ละครั้ง   นางก็จะง่วงแล้วผล็อยหลับไป   ทำให้มู่หรงเยว่ต้องเตรียมพร้อมคอยอยู่เป็นเพื่อนนาง หากได้ยินเสียงนาง...มู่หรงเยว่ก็จะรีบเข้ามา พาตัวนางกลับจวนมู่หรงด้วยกัน    ไม่นึกเลยว่าร่างนี้จะอ่อนแอถึงขั้นไม่อาจฝืนทนได้สักครึ่งเค่อถึงกับสลบเหมือดมาจนถึงตอนนี้

การที่โอวหยางเส่าเฉินพานางกลับมาค้างแรมที่ตำหนักของเขาก่อน   ก็สมควร   แต่ว่า....  ”ห้องนี้มีทั้งเตียงและก็  ม้านั่งยาว   ทำไมเราต้องนอนร่วมเตียงเดียวกันด้วย?”

ถึงนางจะมาจากยุค  2016  แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่นอนร่วมเตียงกับผู้ชาย   รู้สึกอึดอัดขัดเขินอย่างไรก็ไม่รู้

โอวหยางเส่าเฉินมองนาง  ก่อนกล่าวตอบกลับมาอย่างเอื่อยเฉื่อยว่า   “เมื่อคืนนี้   ตัวเจ้าสั่นสะท้านจากฤทธิ์ไอเย็น   ข้ากลัวว่าเจ้าจะหนาว   จึงต้องให้เจ้าห่มผ้านวมนอนบนเตียง   แต่ทำแค่นั้นไม่พอจำต้องใช้ปราณร่วมรักษาด้วย...”

มู่หรงเสวี่ยสำลัก   ในความทรงจำของร่างเดิมนี้   ไม่ว่าจะอยู่ในช่วงฤดูกาลใด   แต่ละครั้งที่พิษกำเริบ   นางต้องห่มผ้านวมเนื้อหนาจึงจะหลับได้   ต้องใช้ผ้านวมหนาๆโป๊ะหลายๆผืน  ถึงจะรับมือไหว   แต่โอวหยางเส่าเฉินกลับใช้ผ้านวมเนื้อบางๆมาห่มให้นาง   นางก็ต้องหนาวสั่นนะซิ

ก็คงเป็นเช่นนั้น,   โอวหยางเส่าเฉินไม่ใช่สาวใช้คนสนิทของนาง   จะมารู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร   จะโทษเขาก็ไม่ได้

ชมดูสีหน้าเดี๋ยวโมโห   เดี๋ยวก็ปล่อยวางของเด็กสาว,   โอวหยางเส่าเฉินสะกดกลั้นแววตาและรอยยิ้มที่กำลังจะผุดขึ้นมา   “เจ้ากับข้านอนร่วมเตียงกันแล้ว   ชื่อเสียงเจ้าถูกข้าทำเสียหายซะสิ้น   ข้าจะขอรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้นเอง!

ห๊ะ...ชื่อเสียงเสียหาย....รับผิดชอบอะไรกัน?   พวกเขาก็แค่ใช้เตียงเดียวกันคืนหนึ่งก็แค่นั้น ไม่มีอะไรในกอไผ่สักหน่อย   จะมารับผิดชอบอะไรฟ่ะ?

มู่หรงเสวี่ยปั้นแต่งรอยยิ้ม   “เรื่องเล็กน้อย...ข้าไม่ถือสา”

สายตากระหยิ่มของโอวหยางเส่าเฉินจางหายไปในทันที   ดวงตาของชายหนุ่มยังคงจ้องหน้านาง   “ไม่ต้องให้ข้ารับผิดชอบ?”   น้ำเสียงชัดเจนทบทวนประโยคด้วยน้ำเสียงที่ยากจะจำแนกอารมณ์

มู่หรงเสวี่ยพยักหน้าหงึกหงัก   “แน่นอน   ก็มันเรื่องจริงนี่นา”   โอวหยางเส่าเฉินช่วยชีวิตนางไว้   นางซาบซึ้งในบุญคุณของเขายิ่งนัก   แล้วยังจะไปให้เขารับผิดชอบเรื่องไร้สาระได้อย่างไร!

โอวหยางเส่าเฉินหรี่ตาที่กำลังทวีความดำเข้มแล้วก็ลุกพรวดพราดดึงผ้านวมออก  แล้วเดินเร็วๆไปที่ตู้เสื้อผ้า  เขาออกเดินไปมือก็ปลดกระดุมเสื้อไปด้วย

“โอวหยางเส่าเฉิน,   ท่านจะทำอะไร?”   มู่หรงเสวี่ยถาม

“เปลี่ยนเสื้อผ้า!”   โอวหยางเส่าเฉินตอบไปมือก็ถอดไป

มู่หรงเสวี่ยมุ่นหัวคิ้ว   “ท่านน่าจะไปตั้งต้นถอดเสื้อผ้าที่หลังฉากแล้วค่อยผลัดผ้า,  ไม่ใช่รึ?”

โอวหยางเส่าเฉินชำเลืองมองมาที่นาง   แล้วพูดเน้นทีละคำ   “นี่คือห้องนอนของข้า!”   // ข้าจะแก้ตรงนี้หรือถอดตรงไหน   มันก็ใช้ได้ทั้งนั้น//

มู่หรงเสวี่ยเม้มริมฝีปาก   นางก็รู้อยู่เต็มอกว่าที่นี่เป็นห้องของเขา   แต่นางกำลังนั่งหน้าเป้อเหลออยู่บนเตียงของเขามิใช่หรือ?   นางเป็นสตรี   แล้วเขาก็เป็นบุรุษ  เขาไม่รู้ว่าต้องมีช่องว่างเว้นห่างบ้างหรือไงฟ่ะ?

นั่งมองเพลินๆ โอวหยางเส่าเฉินปลดกระดุมครบหมด   กำลังจะสลัดเสื้อออกจากตัว   เผยให้เห็นเรือนร่างงามสมบูรณ์  ไร้ที่ติ   มู่หรงเสวี่ยรีบหันหน้าเข้าหากำแพง    เขาชอบเปิดเผยร่างกายขณะเปลี่ยนเสื้อผ้าต่อหน้าอิสตรี   ก็ช่างเขาซิ   แต่นางไม่มีนิสัยดูบุรุษแก้ผ้าหรอกนะ เขาไม่ปิด นางก็ไม่ดูก็สิ้นเรื่อง เฮอะ!

เสียงเนื้อผ้าเสียดสีดังสวบสาบมาจากทิศทางที่เขาอยู่   มู่หรงเสวี่ยทำเป็นไม่ได้ยิน    นางทำสีหน้าเฉยเมยจ้องเข้าหากำแพงลูกเดียว!

อยู่ๆ  มือข้างหนึ่งก็เข้ามาแตะที่ไหล่ของนาง   นางหันกลับมามองเห็นโอวหยางเส่าเฉิน   ผลัดเสื้อผ้าเป็นชุดเสื้อคลุมสีขาวราวกับหิมะ   ลวดลายบนผ้าปักเป็นลายพฤกษาที่ชายผ้า   มาดของเชื้อพระวงศ์อันสูงส่งก็ปรากฏออกมาทันที   ลายปักอันวิจิตรนั้นยังย้ำเน้นตรงบริเวณข้อมือ   เป็นลวดลายเมฆาที่ดูแปลกตา   มือขาวผ่องได้ยื่นชุดกระโปรงสีน้ำเงินเข้มมาให้นาง “ของเจ้า!

ชุดสีน้ำเงินเข้มของมู่หรงเสวี่ยที่ใส่มาตอนแรกนั้นเปียกเลอะเทอะ   แถมยังผ่านร้อนผ่านการรีดน้ำด้วยปราณอันร้อนแรง   จนตอนนี้หมดสภาพกลายเป็นกองผ้ายับๆขยุ้มอยู่บนเตียงชิ้นหนึ่ง   กองอยู่ที่ม้านั่งยาวอีกชิ้นหนึ่ง   นางทำท่าลังเลยังไม่ยอมรับมาสวม   แต่ถามคำถามกลับไปว่า   “ท่านพักที่นี่   แล้วเหตุไฉนถึงมีเสื้อผ้าสตรีเตรียมไว้พร้อม?”

ได้ยินคำถามที่นางสงสัย   ใบหน้าของโอวหยางเส่าเฉินกระตุก  เขาจับมือนาง   แล้ววางชุดไว้บนมือจากนั้นก็เค้นเสียงดุตอบนางว่า   “นี่เป็นชุดใหม่...เพิ่งให้บ่าวไปหาซื้อมายังไม่เกินหนึ่งก้านธูป”

เสื้อผ้าตัดได้ประณีตเรียบร้อยดี   ฝีมือตัดเย็บไม่ธรรมดา   เนื้อผ้าละเอียดอ่อนนุ่ม  ลายปักกระจุ๋มกระจิ๋ม   มู่หรงเสวี่ยอมยิ้ม   ได้เสื้อผ้าชุดใหม่สวยงามเช่นนี้   แล้วยังจะมีอะไรให้โมโหอีกเล่า?

มองกลับไปที่โอวหยางเส่าเฉินที่ยืนรออยู่   “ฝ่าบาทโอวหยาง,  ข้าจะเปลี่ยนเสื้อผ้า” 

"ข้ารู้แล้ว"    โอวหยางเส่าเฉินพยักหน้าตอบ 

อ้าว...แล้วทำไมไม่ออกไปให้นางอยู่ตามลำพังล่ะ   ชายหญิงแตกต่าง...นางไม่อยากอยู่กับเขาตอนนุ่งน้อยห่มน้อยหรอก

โอวหยางเส่าเฉินทำหน้าตาย   ตอบกลับมาว่า   “เจ้าไม่ต้องห่วงเพราะว่าฝ่าบาทโอวหยางผู้นี้ไม่นิยมสาวยังไม่เต็มตัวรสชาติทั้งดำทั้งฝาดหรอก”


มู่หรงเสวี่ยหน้าดำทมึน   มือคว้าจับหมอนใกล้ตัวได้ก็เขวี้ยงเข้าใส่โอวหยางเส่าเฉินทันที   “ว่าข้าดำฝาด...ข้าดำฝาดตรงไหน?”

..........................
จบบท


42 ความคิดเห็น:

  1. อะไรคือทั้งดำและฝาดคะ ฝ่าบาทท่านดูถูกสาวน้อยได้ยังไงกัน !

    ตอบลบ
  2. รักคนแปล ชื่นชอบคนพิมพ์ ขอบคุณมากค่ะ

    ตอบลบ
  3. แลฝ่าบาทอยากจะรับผิดชอบมากๆเลยนะเพคะ

    ตอบลบ
  4. ขอบคุณค่ะ
    ทั้งดำทั้งฝาด555++
    ได้ยินประโยคนี้นางเอกปรี๊ดแตกเลยนะท่าน

    ตอบลบ
  5. ฝ่าบาทท่านหลอกกินเต้าหู้สาวน้อยไปตั้งเยอะ^/////^

    ตอบลบ
  6. ฝ่าบาทท่านหลอกกินเต้าหู้สาวน้อยไปตั้งเยอะ^/////^

    ตอบลบ
  7. ตอนหน้าจะมีฉากชวนเคลิ้มไหมอ่ะ??รอลุ้น

    ตอบลบ
  8. ขอบคุณมากจร้า ไรทเตอร์

    ตอบลบ
  9. ว่าแต่พี่ชายนางเอกนี่ตายไปแล้วเหรอ 555

    ตอบลบ
  10. ดำ ฝาด ไม่น่าจะใช่มั้งฝ่าบาท ปากแข็งจริงๆเลยสินะ หนุ่มซึนนี่เอง ความจริงท่านคิดว่า ทั้งขาว แล้วก็หวาน ด้วยใช่ไหมเล่า จำได้ว่าตอนท่านเห็นที่บ่อน้ำพุท่านยังบอกนางขาวนุ่ม แถมตอนชิม(จูบ)ยังบอกหวานแถมเคลิ้มจนไม่อยากปล่อยเลยนี่ ถถถ ปากไม่ตรงกับใจแบบนี้เมื่อไหร่จะได้ใจนางล่ะเจ้าคะ

    ตอบลบ
  11. โอ๊ย อกอิรีดจะแตก ขอบคุณไรท์และคนพิมพ์นะค่ะ มาต่อซัก5ตอนได้ไหม เดี๋ยวส่งยาแก้ปวดไปให้ อิอ

    ตอบลบ
  12. ตอนน้อารมณ์ไมค้าง....ไม่ถือสาเรื่องจะดิบจะสุกได้ทั้งนั้น แต่ถ้าได้ตอนใหม่ๆเพิ่มเรื่อยๆมาจะเป็นพระคุณมากๆ ขอบคุณนะค่ะ

    ตอบลบ
  13. ตอนน้อารมณ์ไมค้าง....ไม่ถือสาเรื่องจะดิบจะสุกได้ทั้งนั้น แต่ถ้าได้ตอนใหม่ๆเพิ่มเรื่อยๆมาจะเป็นพระคุณมากๆ ขอบคุณนะค่ะ

    ตอบลบ
  14. ใจดำ และฝาด ขาดความหวาน 555+

    ตอบลบ
  15. ใจดำ และฝาด ขาดความหวาน 555+

    ตอบลบ
  16. เดี๋ยวๆอะไรคือทั้งดำทั้งฝาดคะ!

    ตอบลบ
  17. ปากไม่ตรงกับใจซะงั้น ดำ ฝาด 555

    ตอบลบ
  18. อยากต่อๆคะ...พระเอกปากไม่ตรงกับใจเลยยย

    ตอบลบ
  19. โอ้ ยิ่งติดตาม ยิ่งติดใจ วันๆ นั่งลุ้นและกดเข้ามาดูความเคลื่อนไหว หลายครั้ง ยิ่งกว่าติดละคร

    ตอบลบ
  20. แง. ค้างเติ้งอยุ่โลกพระจันทร์

    ตอบลบ
  21. โอยยยย ไอเย็นเข้าแทรกคร่ะ. อยากมีคนมาถ่ายเทปราณร้อนๆๆๆ

    ตอบลบ
  22. ไหงเป็นงี้อ่ะเพคะ ปากไม่ตรงกับใจเลย

    ตอบลบ
  23. อันนี้คือเขาหยอกกันใช่ไหม

    ตอบลบ
  24. ดูปาก!! กินเต้าหู่ไปจนพุงแตกแล้วยัง

    ตอบลบ
  25. โอ้ย มัดมือ ชกไปเลย ฝ่าบาท

    ตอบลบ
  26. ใครเป็นพระเอกกันแน่นิ?

    ตอบลบ
  27. ฮีงอน ฮีอยากรับผิดชอบน่ะ เสวี่ยเอ๋อ ยอมให้ฮีรับผิดชอบไปเตอะ 55

    ตอบลบ
  28. _ซื่อจื่อพร้อมรับผิดชอบช่างเป็นสุภาพบุรุษเจรงๆท่านโอว!!!!!!

    ตอบลบ
  29. ตรงไหนดำ รสตรงไหนฝาดหว่า

    ตอบลบ
  30. ดำฝาด? นี่ท่านโอวหยางแอบชิมเต้าหู้ไปอีกแล้วรึ

    ตอบลบ