งาดำกินแล้วดี

น้องที่ช่วยผู้แปลพิมพ์ฝากขายงาดำคั่ว ป่นที่น้องเขาขายอยู่คะ  ถ้าใครสนใจจะอุดหนุนน้องเขา  เชิญเลยคะ............... งาดำแบบคั่วป่นเรียบร...

วันศุกร์ที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559

บทที่3 สุดยอดหมาพันธุ์ดุ

เจ้าหมาเถื่อนตัวนี้อะไรกัน?

6เดือนก่อนหน้านี้,  ข้าข่วนเจ้าสุนัขปักกิ่งข้างบ้านตาเกือบบอด   จากนั้นมา, เอ๋งน้อยสาย
พันธุ์ปักกิ่งนั้นไม่กล้าออกจากบ้านมาปะหน้าข้า

 
ณ เบื้องหน้าข้านี้,  เจ้าหมาดำตัวเขื่องบังอาจมาเรียกข้าว่า ปีศาจชั่ว  มันเบื่อจะอยู่ดูโลก
นักเหรอไง???
  
ข้าโกรธ   ข้ายัวะเป็นอย่างยิ่ง!
  
จงจำไว้   อย่ายั่วให้เหมียวโกรธเป็นอันขาด!

เหมียววววว แว้วววววว”   ข้าขู่เสียงโหดเคลื่อนตัวโจนไปข้างหน้า   คมเล็บแหลมมุ่งเป้าไป
ที่ดวงตาสุนัข
  
เจ้าหมาดำไม่ทันระวังตัว   ข้าหมุนตัวเปลี่ยนเป้าต่อไปที่หัวไหล่ทิ้งรอยเปิด   เลือดไหลออก
มาจากแผล   แรงอัดอากาศจากการจู่โจมทะลายกำแพงบ้านลงโครม
  
เศษซากไม้และอิฐว่อนกระจายเกลื่อนพื้น   มีคนสองสามคนวิ่งออกมาจากบ้านจ้องดูเศษ
ซากตรงหน้าด้วยความงุนงง!
  
ข้าจำได้ว่าข้ามักจะโดนเอ็ด   หากทำอะไรพัง   ข้าเลยย่องหลบออกมาเงียบๆ
  
ปีศาจชั่ว   เจ้าจะหนีไปไหน”   เสียงไอ้หมาดำตูดหมึกดังมาจากข้างหลังไล่ตามข้าไม่เลิก
  
เราต่างวิ่งไกลออกมาเรื่อยๆไม่รู้ว่าไกลแค่ไหน   แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ยังสลัดหลุดอีกฝ่ายไปไม่ได้สักที   จนข้าเริ่มเบื่อกับเกมไล่จับนี่ล่ะ   เมื่อเห็นว่าไม่มีคนวิ่งตามมาดุว่าที่ทำของพัง   ข้าเลยเบรกเอี้ยด!
  
เจ้าหมาเห็นข้าหยุด   มันก็หยุดตามและกระหืดกระหอบออกมาเป็นคำๆ ว่า   “ดีล่ะ...เจ้า..ปีศาจชั่ว....เจ้าก็ไวเหมือนกันนี่
  
"เจ้าพูดอะไร   เจ้าต่างหากล่ะปีศาจชั่ว   ข้าน่ะเป็นแมวต่างหาก   เหมียววว...แอวววว”    เพื่อ
พิสูจน์อัตลักษณ์ของข้า   ข้าลงทุนกลิ้งโชว์บนพื้นอวดพุงสีขาวสะอาด
  
เหลวไหล   มันตวาดดังยังกับฟ้าผ่า   “ข้าคือเสี่ยวเทียนช้วน   สุนัขสวรรค์เลี้ยงของเทพเอ้อ
หลาง   ข้าเป็นสัตว์เทพ

เจ้าเป็นหมา”    ข้าสรุป

สัตว์เทพ

หมา

เราเถียงไปมา   ลืมไปเสียสิ้นว่าสาเหตุที่มาวิ่งไล่กันเกิดจากอะไร   จากนั้นก็ตัดสินใช้กำลัง
ห้ำหั่นกัน

เจ้าหมาอยู่ๆก็ยืนขึ้นสองขา   ควันสีดำลอยวนรอบ   พอควันจาง   ก็กลายเป็นชายผู้หนึ่ง

บรรยายจากมุมมองของมนุษย์   ผู้ชายคนนี้เท่มาก   ผมสั้นสีดำขลิบเล็มเรียบร้อย   ดวงตาคมสีแดงส่องประกายแวววาว   ผิวสีแทน   หุ่นสะโอดสะองห่อหุ้มกายด้วยชิ้นเกราะหนัง  เคลื่อนไหวแต่ละครั้งมัดกล้ามเนื้อขยับชัดโดดเด่น   ตรงมุมปากแต่ละข้างมีเขี้ยวเล็กสอง
ข้างประดับอยู่
  
อันนี้ข้าบรรยายโดยใช้มุมมองมนุษย์ที่ข้าได้เรียนรู้หลังจากนั้น
  
แต่ตอนนี้ก็อย่างเคย    ข้าเพียงเห็นมนุษย์ธรรมดามีสองตา 1จมูก1ปาก   แล้วความจริงที่ว่า
เหยื่อข้าหายไปหนาย...

เจ้าเป็นใคร?”   ข้าเคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนแล้ว   ข้าไม่นึกกลัวแต่อยากรู้อยากเห็น
มากกว่า
  
เจ้านั้นไม่ตอบ   แค่ชักกรงเล็บเหล็กสองอันออกมาแล้ววาดลีลาเข้าใส่ข้า   ข้ากระโดดสุดตัว
ด้วยความกลัว   หลบไปด้านหลังมัน
  
มิคาดคิดมันจะเคลื่อนตัวเร็วขนาดนี้   กรงเล็บของมันพุ่งมาทางข้า   พุ่งกระแทกสวนไปก็ไม่
ไหว   ข้าเกลียดไอ้กรงเล็บสั้นๆของข้าเหลือเกิน   ข้าคงเอื้อมไปไม่ถึงตัวมัน
  
แต่อยู่ๆราวกับมีความทรงจำบางอย่างลื่นไหลเข้ามาในหัว   ก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลง 
ร่างกายของข้าทั้งหมดลอยขึ้นในอากาศ   อวัยวะเริ่มปรับเปลี่ยน
  
ข้าไม่รู้ว่าควันที่ลอยออกจากตัวข้าเป็นสีอะไรแต่มันคลุมกายข้าอย่างมิดชิด   และเมื่อควัน
จางลง   ข้าพบว่าข้าตัวใหญ่ขึ้น   สูงขึ้น   แขนขายาวขึ้น
ร่างมนุษย์ของฮัวเหมียวเหมียว

ยังคงมองร่างใหม่ของตัวข้าเอง   ข้าเห็นผู้ชายตรงหน้ามองจ้องข้าอย่างโง่งม   เขาทำท่าราวกับจะหยุดหายใจสองตาตะลึงค้างจ้องมาที่ข้า
  
ข้าฉวยโอกาสตบเขาด้วยฝ่ามือ   เขากระเด็นลอยไปหลายเมตรแทบจะทรงตัวไม่อยู่

เกือบจะหลงกลแผนสาวงามซะแล้ว”   มันปาดเลือดตรงมุมปาก   ตั้งท่าเตรียมจู่โจมอีกครั้ง


ข้าตั้งท่า   วางเท้าทั้งสี่ลงพื้น   โก่งหลังเตรียมตั้งท่ากระโจนใส่   แต่ข้าพบว่า   มันทั้งผิดที่ผิด
ทางและไม่คล่องแคล่วอย่างยิ่ง
  
ผ้าๆๆๆๆๆ   เนื้อผ้าเยอะไปหมด   ชั้นแล้วชั้นเล่าห่อพันข้าเกะกะไปหมด  เนื้อผ้าสัมผัสถูโดน
ผิวข้าทำให้ข้าขนลุกไปหมด
  
ข้าเกลียดการพันกายด้วยผ้า   สมัยก่อนเมื่อถึงช่วงหน้าหนาว  ฤดูกาลวินเทอร์มาถึง  คุณเจ้าของผู้เก๋ไก๋ของข้าจะซื้อเสื้อผ้าชิ้นเล็กชิ้นน้อยหลากสไตล์มาให้ข้าสวมใส่   และข้าจะ
พยายามทุกวิถีทางทึ้งมันออก!
  
ถึงแม้ตอนนี้   ข้าก็ไม่เว้น!
  
ช้าก่อน”   ข้ายกมือขอเวลานอก   จากนั้นก็ดึงกระชากเสื้อผ้าชั้นแล้วชั้นเล่าออกจากตัว 
โชคดีที่ผ้าเหล่านี้เนื้อบางเบาราวกับกระดาษ   กระชากไม่กี่ทีก็หลุดออกจากตัวข้า

ใบหน้าของผู้ชายคนนั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงซ่าน   แดงไม่ต่างกับกุ้งต้ม   เขาก้าวถอยหลังไป
สองสามก้าวขณะที่พูดออกมาว่า   “นี่เจ้า...นี่..เจ้าช่างหน้าไม่อาย...หยุดๆเดี๋ยวนี้   หยุดฉีก
เสื้อ   หยุ้ดๆๆๆๆ

ข้าไม่สนใจเสียงตะโกนของเขา   ข้าฉีกอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายออกจากตัวและก็เศร้านิดๆที่เหลือบไปเห็นซาลาเปาลูกใหญ่สีขาวสองลูกบนหน้าอกข้า    ข้ารู้สึกถึงมันกระเทือนเด้งดึ้งไปมา   มันทั้งใหญ่ทั้งหนักอึ้ง   รู้สึกเกะกะไปหมด
  
เจ้าหนุ่มนั้นร้องเสียงแปลกๆออกมา   กลับหลังหันไม่เผชิญหน้ากับข้า
  
ข้าจะปล่อยโอกาสดีๆอย่างนี้ผ่านไปได้อย่างไร   ดังนั้นข้ากระโจนเข้าใส่เขากอดรัดและพลิกตัวเขากลิ้งไปมาบนพื้นหลายต่อหลายครั้ง
  
อ้าก.. อ้าก.. เฮ้ย.. ไม่.. อย่านะ..”   ชายผู้นั้นกรีดร้องพร้อมกับมีเลือดไหลออกมาจากจมูก ตาของเขาเหลือกขึ้นมองขึ้นท้องฟ้าหรือไม่ก็ก้อนเมฆ   ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ข้า

ข้ากอดรัดเขาแนบแน่นไม่ยอมให้หลุด   และข้าก็ใช้ฟันของข้าขบกัดทะลุชิ้นหนังบริเวณแผ่นอกของเขา   กระชากออกจนเห็นผิวสีแทน
  
อภัยให้ข้าด้วย   ข้ายังไม่เคย   นี่เป็นครั้งแรกของข้า”   ชายหนุ่มนั้นร้องลั่น   เลือดยังคงทะลักออกมาทางจมูก

ครั้งแรกงั้นเหรอ?   ดูๆแล้วก็น่าสงสารข้าก็เริ่มรู้สึกผิด   แต่เขากลับฉวยโอกาสนั้นคว้าไม้มาตีเข้าที่ข้อมือข้า
  
ฉวยทีเผลอรึ??????
  
ข้าอ่านเกมออกและสวนกลับโดยกัดเข้าที่ไหล่เขาจมเขี้ยว   ฟันข้าเจาะทะลุจนเขากรีดลั่น  เขารีบกระชากปลดแผ่นเกราะหนังที่หุ้มตัวออกอย่างรวดเร็วให้มันหลุดออกไปพร้อมกับตัวข้า
  
ชายหนุ่มหายใจหอบ   ก้าวถอยหลังเอามืออุดจมูกและกุมท่อนล่างของเขา   เขาโบกมือที่ท้องฟ้าแล้วเมฆน้อยก็ลอยลงมา   เขารีบกระโดดขึ้นขี่เมฆแล้วเหาะหายไป
  
เต็มปากของข้าคือเศษซากของแผ่นหนังที่ถูกกระชากขาด   ข้ามองไปทางเขาที่เหาะหนีด้วยสายตาเย็นชา   แต่ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
  
ขนของข้า!    ขนนิ่มสลวยสวยเก๋ของข้าหายไปไหนหมดเนี่ย?????

ข้ารู้สึกกลัวและตกใจ   ข้ารีบตรวจดูร่างกายและพบว่านอกจากบนหัวของข้า   ก็ยังมีส่วนตรง
นั้นตรงนี้ที่ยังเหลือขนอีกนิดหน่อย   และอะไรต่อมิอะไรบนร่างข้ามันก็ดูผิดแปลกไปซะหมด
  
หนวดงามๆของข้ามันหายไปหมด   อุ้งเท้าสีชมพูอ่อนของข้าก็ไปเหมือนกัน   มันถูกแทนที่ด้วยผมยาวและผิวเรียบลื่นเหมือนแพรไหม   นอกจากหูแมวสองข้างกับหางปุยๆแล้ว   ทุก
ส่วนดูเหมือนกับมนุษย์ผู้หนึ่ง
  
ข้าเกิดมาเป็นแมวแน่ๆๆ
  
ทำอย่างไงดี   จะทำอย่างไงดี   ท่ามกลางความสิ้นหวัง   บังเกิดเสียงดังขึ้นสองเสียง
  
นายท่าน
  
น้องสาว
  
ข้าเงยหน้าขึ้นช้าๆ   พวกมันคือหนุ่มน้อยเสื้อคลุมขาวกับอีกคนที่ข้าไม่รู้จัก   จ้องมองข้าด้วย
สายตาโง่งม
  
สีหน้าของพวกเขาค่อยๆแดงขึ้น แดงขึ้น

ข้าครางเสียงเศร้า
  
เหมี้ยวววว แอววววว


..........................................................................................
จบบท




ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น