งาดำกินแล้วดี

น้องที่ช่วยผู้แปลพิมพ์ฝากขายงาดำคั่ว ป่นที่น้องเขาขายอยู่คะ  ถ้าใครสนใจจะอุดหนุนน้องเขา  เชิญเลยคะ............... งาดำแบบคั่วป่นเรียบร...

วันจันทร์ที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 12 คุณหมอน่ากลัว

หนะ....หนาวเหลือเกิน!

ข้าจะตายมั้ยเนี่ย?

สับสนและมึนงง   ข้าเปิดเปลือกตาเพื่อพบว่า   ข้ากลับมาอยู่ในร่างแมว   ในอ้อมแขนของปี้ชิงเฉินจุน   บังคับกิเลนกำลังจะพาข้าไปที่ไหนก็ไม่รู้?

เหมียวววว....    ข้ามุดหัวโผล่มาดูภายนอกจากด้านข้างตัวเขา    อ้าว!  นั้นเสี่ยวหลินกำลังควบม้าสวรรค์ตามหลังอยู่ไกลลิบๆโน่น

อย่าขยับไปมาเดี๋ยวเจ้าจะตก     ปี้ชิงเฉินจุนจับศีรษะข้าให้มุดกลับเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนเขาพลางแตะหน้าผากของข้า   จากนั้นเขาก็กล่าวกับข้าด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า   วันหน้า......ข้าจะไม่จับเจ้าอาบน้ำเย็นอีก

ลมพัดหวีดหวิวมาที่หน้าของข้าทำให้ข้ารู้สึกไม่สบายตัวเท่าไร   ข้าไม่พูด   นั่งคิดถึงช่วงเวลาที่อยู่ในสระน้ำแข็งนั่นแล้ว   เชอะ!..ข้ายังงอนเขาไม่หายอยู่เล้ยยย....

ในไม่ช้า,  ลมพัดหวีดหวิวก็หยุดพร้อมกับที่กิเลนร่อนลงจอด    ปี้ชิงเฉินจุนกระโดดลงและเดินอย่างรวดเร็วไปที่ลานอันแสนกว้างใหญ่   ที่ลานนี้เต็มไปด้วยดอกไม้พันธุ์ไม้ที่ข้าไม่รู้จัก   กลิ่นหอมฉุนและกลิ่นเฉพาะตัวของสมุนไพรทำเอาจมูกอันอ่อนไหวของข้าคันจนต้องฮัดเช้ยๆๆๆ

เดินไปตามทางโรยกรวด,  สุดปลายทางมีกระท่อมน้อยตั้งอยู่   มีสาวน้อยแต่งกายด้วยชุดสีขาวนวลนั่งหาวหวอดๆอยู่หน้าประตู   มือน้อยๆของนางโบกพัดในมือไหวๆ   จนนางเหลือบมาเห็นปี้ชิงเฉินจุนนางก็รีบกระโดดยืนขึ้นต้อนรับกล่าวว่า   ท่านเฉินจุนอุตส่าห์เดินทางมาไกล   ข้าน้อยจะไปแจ้งนายท่านให้ทราบก่อน

นางไม่รอฟังคำตอบเดินซอยเท้าจากไป   พวกเราจึงเข้าไปนั่งรอในห้อง   เพียงชั่วครู่ก็มีเสียงทักทายน้ำเสียงเรื่อยเฉื่อยว่า   อ้า...ปี้ชิง...เจ้าไม่ได้มาหาข้าตั้งหลายปี   ครั้งนี้ได้แผลที่ใดมาล่ะ   แขนหรือว่าขา?

ปี้ชิงเฉินจุนอุ้มข้าก้าวเข้าไปในห้องพูดเสียงห้วนว่า  เป็นไข้

ข้ามองเจ้าของเสียง   เป็นผู้ชายแต่งกายในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์   หน้าตามิได้มีความโดดเด่นอะไร   แววตาของเขาทั้งอืดทึดและเฉื่อย   แต่พอมาผสมกันเข้าก็ดูเพลินตามิใช่น้อย   เสียงหัวเราะของเขาสดใสดั่งท้องฟ้าไร้เมฆหมอก   ราวกับเสียงน้ำในลำธารได้ยินเพียงครั้งยากจะลืมเลือน

ชายผู้นั้นทำท่าตกใจผ่างๆ  อย่างเจ้าน่ะหรือเป็นไข้   ตะวันขึ้นทางทิศตะวันตกยังมีโอกาสมากกว่า

โมหลิน,  อย่าได้พูดจาเหลวไหล    ปี้ชิงเฉินจุนวางข้าบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา  ตรวจดูนางที   ดูเหมือนนางจะจับไข้

เจ้านำแมวเหมียวมาเลี้ยง    โมหลินยิ่งตกใจผ่างๆเข้าไปอีก   เขากุมท้องหัวเราะเอาหัวเราะเอาพลางพูดว่า  หกล้มหัวฟาดพื้นมาเมื่อไร   ไอ้หนุ่มนักรบเอ้ย   เจ้าทำให้ข้าขำจนจะตายอยู่แล้ว

อย่าทำให้ข้าอารมณ์เสีย”    ปี้ชิงเฉินจุนตอบกลับอย่างเย็นชา

เอาล่ะ เอาล่ะ ข้าจะไม่ล้อเจ้าเล่นอีก    โมหลินเดินเข้ามาตรวจดูข้า  แมวน่ารักข้าจะตรวจให้เจ้าน่ะ

รักษาข้า?

2 คำนี้ทำเอาหัวใจข้าแทบหยุด   ข้าค่อยๆถามเขาใหม่ว่า  ที่นี่คือ..โรง-พยา-บาล???

โรงพยาบาล?   คำนี้แปลกจริง   แต่ถ้าเจ้าจะเรียกอย่างนั้นก็ได้    โมหลินพลิกฝ่าเท้านุ่มนิ่มของข้ากดไปกดมา

ตาดำของข้าลอยคว้าง   ที่สุดของความมืดมน!   ที่สุดของความน่ากลัว!   ที่สุดของที่สุดในความทรงจำของข้าได้ทะลักเข้ามาในหัวข้า

ข้าลืมว่ามีบุคคลอื่นอยู่กับข้าในที่นี่   ลืมเลือนห้วงเวลา   ข้าย้อนไปถึงความทรงจำในตึกสีขาวมีกลิ่นยาฉุนกึ้ก   ภายใต้ชื่อเรียกขาน   โรง-พยา-มาร!
(บาลจ๊ะ อีหนูเหมียวบอกแล้วว่านางภาษาวิบัติ)

     -เหมือนไอ้หนุ่มที่อยู่ตรงหน้านี้ไม่มีผิด  จะมีชายและหญิงแต่งชุดขาวมายืนล้อมข้าไว้ ซุบซิบ//มองข้า//ซุบซิบ//.....(วนขั้นตอนใหม่)

     -พอซุบซิบกันเสร็จ   อีตาลุงคนหนึ่งก็จะเอาแท่งแก้วสีแดงอันยาวๆมาเสียบเข้าไปในก้นข้า!   ความเจ็บปวดนั้นทำเอาข้าหน้ามืดหวิดเป็นลม

     -ข้าร้องอย่างสิ้นหวัง  ดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง   จะมีคนมากมายมาจับตัวข้ากดและจับจ้องข้าตาไม่กระพริบ  จากนั้นไอ้แท่งบ้านั่นก็ถูกดึงออกมา   บนนั้นมันอ่านได้ว่า 40 องศา 

     -ข้าอยากจะหนี   แต่พวกมันดักทางข้าได้หมด   มันจับข้านอนลงบนโต๊ะเหล็กเย็นเจี้ยบแล้วก็หยิบแท่งแก้วอีกอันออกมา   แท่งนี้จะมีของเหลวครีมสีขาว   พวกมันคว้าคอข้าแล้วทิ่มแท่งนี้เข้ามารอจนของเหลวข้างในเข้าไปหมด

     -ยังหรอก   ขั้นตอนหฤโหดยังไม่หยุดง่ายๆ   เครื่องมือทรมานแมวอันต่อมาคือ ผงแป้งสีขาวสุดขม   พวกมันง้างปากข้าแล้วกรอกไอ้ผงนั่นเข้ามา   แล้วตบด้วยน้ำตามอีกเอื้อก  บังคับให้ข้ากลืน  ไอ้ขั้นตอนนี้ทำเอาข้าเกือบสำลักตาย!

ข้าเคยได้ยินว่า   พวกมนุษย์มักจะลืมสิ่งที่อยากจำกลับลืม   สิ่งที่อยากลืมกลับจำโดยเฉพาะไอ้ความจำที่ไม่ดีน่ะ   พวกแมวก็เหมือนกัน  ข้าลืมโน่นลืมนี่ไปซะมาก   แต่สิ่งหนึ่งที่ข้ามิอาจลืมคือประสบการณ์ระดับนรกแตกนั่นแหล่ะ!

และตอนนี้....ข้าก็มายืนอยู่ในนรกอีกครั้ง!!!!!

จะทำอย่างไงดี?

ต้องหนี!

ข้ามองไปที่รอยยิ้มของโมหลิน   ความกลัวระเบิดตัว   ข้าชักอุ้งเท้าข้ากลับอย่างไม่ลังเล   ถอยหลังหาช่องทางหนี   ข้ากระโดดพังประตู   วิ่งเตลิดตรงไปทางเสี่ยวหลินแล้วกระโดดซัมเมอร์ซอลข้ามหัวเขาไปอย่างสวยงาม......

กลับมานี่ ปี้ชิงเฉินจุนสะบัดแส้มาที่ข้า ครั้งนี้ข้าเตรียมพร้อมมาอย่างดี   ข้ารีบหนีขึ้นต้นไม้   พลังของแส้นั้นมิสำคัญหากติดกิ่งไม้   ข้าตั้งหน้าตั้งตาตะกุยปีนขึ้นต้นไม้

เพียงสะบัดข้อมือแส้อันตรธานหายไป   ตอนนี้เขาหันมาไล่ตามข้า

เมื่อข้าเห็นความเร็วของเขาที่เหนือกว่าข้า   ข้ายิ่งสติแตก   ข้าเห็นกระท่อมน้อยใกล้ๆเบื้องหน้ามีรอยแตก   ข้ารีบมุดพรวดหัวทิ่มเข้าไปซุกกายอยู่ตรงมุมห้อง   ให้ตายก็ไม่ออก!!!!


จ้างให้ก็ไม่ออกเฟ้ย!!!!


ปี้ชิงเฉินจุนหยุดหน้ากระท่อม   เขาสั่งเสียงเข้มว่า   ออกมา

//ข้าไม่ออก  จ้างให้ก็ไม่ออก  หากข้าออกไปข้าต้องโดนหิ้วไปโรงพยามารแน่!   ข้าไม่ใช่แมวโง่น่ะ!//

ออก-มา    เขากัดฟันพูด

ข้ายิ่งกระถดตัวเบียดเข้ามุม!

เจ้าอย่าทำท่าดุอย่างนั้นซิ   เหมียวน้อยกลัวจนหัวหดแล้ว    โมหลินตามออกมา   เขาคุกเข่าแล้วยื่นมือออกมา  ออกมาเถอะ   ข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอก

//เจ้าน่ะแหล่ะ คนน่ากลัวที่สุด//  ข้าขู่คำรามมองเขาด้วยสายตาดุร้าย

โมหลิน  หลีกทางให้ข้า”    ปี้ชิงเฉินจุนพูดขึ้นมา   น้ำเสียงของเขาเครียด

ก็ได้    โมหลินหลีกทางให้ด้วยความเต็มใจ

ข้าไม่ทันได้ยินปี้ชิงเฉินจุนถามโมหลินว่า กระท่อมนี้เจ้าใช้ทำอะไร?

ใช้เก็บข้าวของ    โมหลินพูด

ประเสริฐ     ปี้ชิงเฉินจุนยิ้ม   แล้วข้าจะชดใช้ให้ในภายหลัง

เจ้าคิดจะทำอะไร้?

เสียงโมหลินยังไม่ทันขาดคำ   ปี้ชิงเฉิงจุนวาดฝ่ามือ   ปลดปล่อยพลังรุนแรงราวกับภูเขาไฟระเบิดเพลิงอัคคี   กระท่อมที่คุ้มหัวข้าอยู่หายวับ   บ้านทั้งหลังหกคะเมนตีลังกาแตกสลายกองเป็นซากปรักหักพัง    ตอนแรกข้าซุกอยู่ในมุมมืดแต่เพียงพริบตาเดียวตาข้าพร่าเพราะแสงสว่างจากพื้นที่ๆเปิดโล่งกะทันหัน

ตอนนี้ปี้ชิงเฉินจุนก้าวตรงเข้ามาด้วยฝีเท้าที่มั่นคง   ข้ารีบลุกขึ้นเตรียมกระโจนแต่แล้วข้าก็ต้องกรี้ด   หูของข้าถูกคว้าจับและข้าได้ยินเสียงเข้มขู่ข้าว่า   อย่าได้ทดสอบความอดทนของข้า

เหมียวววว...แอววว    ข้าลากเสียงร้องอย่างสุดจะหดหู่   ตาปิดอย่างรันทดในชะตากรรม

กระท่อมของข้า......    โมหลินก็กรี้ดร้องหดหู่ไม่ต่างจากข้า  ที่แห่งนี้คือ...คือที่เก็บสมุนไพรของข้า   โธ่เอ้ยยยย

ปี้ชิงเฉิงจุนใช้มืออีกข้างลากโมหลินกลับเข้าไปในห้องที่ใช้ทำการรักษา!



.............................................................
อาหลอง (คุณฉลอง ภักดีวิจิตร) มาเองฮ้า! 
ระเบิดกระท่อมชาวบ้านเขาแล้วลากหมอเข้าบ้านลากแมวขึ้นเขียง ปี้ชิงเฉินจุน ทาสแมว#1  โฮะๆๆๆๆๆ 

*** เล็กๆเราไม่ ใหญ่ๆเราทำฮ้า..***

1 ความคิดเห็น:

  1. ไม่ระบุชื่อ10 ม.ค. 2560 01:54:00

    ตัวหนังสือเล็ก มองไม่เห็นเลยค่ะ อยากอ่านมาก

    ตอบลบ