งาดำกินแล้วดี

น้องที่ช่วยผู้แปลพิมพ์ฝากขายงาดำคั่ว ป่นที่น้องเขาขายอยู่คะ  ถ้าใครสนใจจะอุดหนุนน้องเขา  เชิญเลยคะ............... งาดำแบบคั่วป่นเรียบร...

วันจันทร์ที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 21 แมวผู้โดดเดี่ยว

เมื่อถึงยามที่ดวงจันทร์แจ่มจรัสอยู่กลางฟ้าพอดิบพอดี   ด้วยความพยายามและทุ่มเท,  ในที่สุดข้าก็สามารถเขียนอักษรคำว่า เหมียว(ได้อย่างชัดเจนและถูกต้อง
  
ปี้ชิงเฉินจุนถามข้าว่า   ข้าจะเข้านอนเลยหรือไม่    ข้ามองบนท้องฟ้าและมองเห็นดวงศศิธรแห่งเขตสวรรค์ช่างเปล่งแสงสว่างนุ่มนวลมากกว่ายามชมจากโลกมนุษย์ยิ่งนัก   ข้าสั่นทั้งหัว ส่ายทั้งหางจากนั้นก็เผ่นแน่บไปที่ประตู


ข้ามิได้มุ่งกลับไปที่ห้องของข้าและข้าปีนป่ายขึ้นยอดไม้ที่สูงที่สุดของตำหนักชวนจิ้ง   นั่งห้อยขาไปมาและชมจันทร์ด้วยสายตาเหม่อลอย
  
น้ำค้างกลางดึกช่างหนาวเย็น   ทำให้ผมบนศีรษะข้าเปียกชื้น   จิตใจข้าว่างเปล่าและเพิกเฉยแก่ความเย็น

สายตาหวาดกลัวของหว่าหวาฉายซ้ำครั้งแล้วครั้งเล่าในความทรงจำของข้า    สัญชาตญาณของแมวบอกข้าว่า   ความรู้สึกนั้นคือความเกลียด   ถึงแม้ว่านางให้ความเคารพแต่พฤติกรรมและการแสดงออกมิสามารถปิดบังความจริงที่ว่านางเกลียดข้า
  
สายตาของทุกๆคนที่อยู่ในตำหนักของปี้ชิงเฉินจุนนี่ต่างเหมือนกับหว่าหวาทั้งนั้น    พวกเขาต่างยิ้มแย้มชื่นชมเมื่ออยู่ต่อหน้าข้า    แต่ไม่มีใครชอบข้าหรือยินดีต้อนรับข้า
  
ทำไมพวกเขาถึงไม่ชอบเหมียวเหมียว!
  
คำถามนี้ทำให้ข้าขบคิดแต่ยังคงไม่เข้าใจถึงสาเหตุ..........
  
ข้าไม่ได้รังแกผู้คน!
  
ข้าไม่ได้ท้าประลองกับใคร !!

แม้แต่ภัยธรรมชาติครั้งที่แล้วก็มิได้มีสาเหตุมาจากข้า!!!
  
ทำไมไม่มีใครชอบข้า!!!!
  
เป็นเพราะว่าเหมียวเหมียวไม่เชื่อฟังเกกมะเหรกเกเร.........
  
แสงจันทร์ทอแสงละมุนไปทั่วฟากฟ้า   หิ่งห้อยบินเล่นวิบวับประดับประดาท้องฟ้ายามดึกให้เฉิดฉันท์   ทุกสิ่งดูสวยงามกลมกลืนยกเว้นก็แต่ข้า
  
ข้าเริ่มคิดถึงคืนวันที่เขาหลัวยิ้ง    ทุกวันข้ากับหยินซีหยอกล้อถกเถียงกัน    พี่เสือจะเดินตามหลังข้าไปโน้นมานี่    พี่หมีเบิ้มจะเอาปลามาฝากข้าเป็นระยะๆ    กระต่ายขาวก็จะคอยหลบข้า    พี่กระทิงและพี่สะใภ้หลัวชาก็จะนำของเล่นมาเยี่ยมข้า    รอยยิ้มของเขาทั้งสดชื่นและจริงใจ
  
ถึงแม้จะขาดความประณีต  ขาดเตียงอุ่น   แต่เราก็มีความสุขกันมาก
  
ทุกวันนี้ทุกอย่างกลับขาดหาย....
  
ผลจากการทำลายเขาหลัวยิ้งของเจ้ามาร แผ่นดินไหว พวกเขาก็ไม่อยู่ที่นั่นกันอีกแล้ว
ทิ้งเหมียวเหมียวให้อยู่ที่สวรรค์เพียงคนเดียวนั่งมองจันทร์ไม่รู้จะทำอะไรดี..............
  
ข้าเริ่มเข้าใจว่าทำไมเมื่อข้าเห็นเขาหลัวยิ้งพังพินาศ   ข้าถึงได้เศร้านัก   และข้าก็เริ่มเข้าใจว่าเหตุใดข้าถึงชอบเกาะติดอ้อมแขนของปี้ชิงเฉินจุนนัก
  
เพราะว่าเขาชอบข้า   คนๆ เดียวที่ชอบข้าจริงๆ   รักข้าเป็นพิเศษ....ความรู้สึกนี้ทำให้ข้าไม่อยากห่างเขา
  
แต่ข้าก็ยังไม่มีความสุข......
  
ทำอย่างไงให้ทุกคนชอบข้า    คำถามช่างยากเย็น   แมวไม่สามารถหยั่งรู้ความในใจของคนได้หรอก
  
ยิ่งคิดยิ่งน่าปวดหัว   สุดท้ายข้าก็เลยเลิกคิด   นั่งชมจันทร์ด้วยจิตใจที่ว่างเปล่า
  
หูของข้าสำเหนียกถึงเสียงที่ลอยมาในอากาศ     ข้าได้ยินเสียงร้องไห้แผ่วเขามาจากที่ห่างไกล    ข้าเลยกระโดดลงจากต้นไม้และวิ่งถลาไปหาที่มาของเสียงนั้น
  
ที่มาของเสียงคือทะเลสาบดาวดึงส์ในตำหนักชวนจิ้ง   กลางทะเลสาบทอดข้ามด้วยสะพานมีศาลาไม้ไผ่    เสียงร้องไห้มาจากที่นั่น

ข้าย่องเข้าไปในศาลาอย่างเงียบๆ   มองเห็นจินเหวินกำลังทรุดตัวร้องไห้ที่พื้น    น้ำตาชะเครื่องประทินโฉมบนใบหน้านางออก   ผมที่เกล้าอย่างพิถีพิถันหลุดลุ่ยด้วยแรงลม   และอาภรณ์งดงามของนางก็ถูกนำมาปาดเช็ดน้ำตา   ความงดงามที่นางมีมันหายไป   นางร้องไห้ราวกับเด็กๆ

ข้ายืนมองข้างๆ ดูน้ำตานางนองไหลลงในทะเลสาบ   หัวใจของข้าพลันเกิดความสงสัย.....
  
ปลาเป็นสัตว์ที่ไม่มีน้ำตา  นางร้องไห้เรื่องอะไร?
  
ข้าเดินตรงเข้าไปหานางและตบหลังนางพร้อมเอ่ยคำปลอบ   จินเหวินอย่าร้องไห้…”
  
จินเหวินหันมามองข้า   พอเห็นว่าเป็นข้า   นางทรุดตัวลงกับพื้นปากขอความเมตตา   บ่าวผู้ต่ำต้อยจินเหวินมิได้ตั้งใจก่อให้เกิดความขุ่นข้อง   นายหญิงเหมียวเหมียวโปรดเมตตาข้า....
  
ข้ายื่นมือเชยคางนางขึ้น   มองจ้องลงไปที่ตาแดงก่ำของนาง    ดวงตานางนั้นทั้งกลัวทั้งขยะแขยง    เหมือนกับตาของหว่าหวาไม่มีผิด
  
ดังนั้นข้าหยุดนิดนึงก่อนจะเอ่ย    เจ้า...เจ้าไม่ชอบเหมียวเหมียว?”
  
ไม่!  ไม่ใช่อย่างแน่นอน”    จินเหวินส่ายหัวไปมา
  
ถ้าเช่นนั้น  ทำไมเจ้าถึงมาร้องไห้?”    ข้าถามงุนงง
  
สายตาของจินเหวินหลบเลี่ยง    นางอึกอักหยุดนิ่งไม่เอ่ยคำพูดใด
  
ข้าพูดอย่างมั่นใจ   เจ้า-ไม่-ชอบ-ข้า
  
ข้า...
  
ข้าคว้าแขนนางแล้วกล่าวต่อ   ทำไมพวกเจ้าถึงไม่ชอบข้า  ตอบข้ามา...
  
ถอยหลัง 2-3 ก้าว   ลูกโป่งอารมณ์ใบน้อยก็ระเบิดออก   นางสะบัดมือตบหน้าข้าดังฉาด ตะโกนออกมาว่า  ใครจะไปชอบเจ้า   เจ้าปีศาจโฉดชั่ว   หากเจ้าอยากกินข้าก็กินข้าเลย  ข้าจะไม่ทนอีกต่อไป

แมวกินปลามิใช่ธรรมชาติหรอกหรือ    ข้าค่อยยกมือขึ้นกันการโจมตีของนาง   ออกแรงเพียงเล็กน้อย   นางก็ถูกผลักลงไปจ้ำเบ้าบนพื้น
  
เมื่อข้ายื่นมือหมายจะฉุดนางขึ้น   นางก็ด่าข้า   ข้าเกลียดเจ้า  นังปีศาจสมองกลวง  นังโง่ที่ไม่ได้เห็นอกเห็นใจผู้อื่น  ใครจะมาชอบเจ้า
  
แต่...ปี้ชิงเฉินจุนชอบข้า    ข้าคอตกมือกำขยุ้มเสื้อผ้าเพียรพยายามรักษาผู้หนึ่งผู้เดียวผู้นั้นที่ชอบข้า
  
นั่นแหล่ะทำให้ข้ายิ่งเกลียดเจ้า  ตั้งแต่ข้ายังเยาว์  ศิลปะการเอาอกเอาใจมัดใจชายให้ลุ่มหลง  ข้าล้วนฝึกฝนจนชำนาญ  ข้าทุ่มเทเล่าเรียนโคลงฉันท์กาพย์กลอน  และวาดภาพพู่กัน  แล้วเจ้า   เจ้าทำอะไรก็ไม่เป็นเลยกลับได้รับความโปรดปรานจากเขา   แล้วยังทำมาตีหน้าไร้เดียงสาบอกข้าว่า   เขาหลงใหลเจ้าอีก     จินเหวินคำรามแล้วปาดน้ำตา  
  
นางเหน็บแนมว่า   หากเจ้าชนะข้า   ก็ไปหัวเราะฉลองกับตัวเจ้าเองซิ    ไม่ต้องมาเยาะเย้ยข้า   ข้าจะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว
  
ข้าไม่เข้าใจว่าจินเหวินหมายความว่าอะไร     ข้ารู้แต่ว่าเสียงของนางมีแต่ความโกรธและทำให้ข้ารู้สึกไม่ดี    ดังนั้นข้าเลยย้ำบอกนางว่า   “จินเหวิน...อย่าร้องไห้....อย่าร้องไห้
  
ความหวังสุดท้ายของข้าเลือนหายไปแล้ว   เสียงโกรธแค้นของจินเหวินค่อยๆแผ่วลง    นางนั่งลงกับพื้นสะอึกสะอื้น    ปากของนางพึมพำ  นางฟ้าตัวน้อยของพี่   เป็นความผิดของพี่สาวเอง   พี่สาวไร้สามารถ....

ใครคือนางฟ้าน้อย    ข้าถาม
  
จินเหวินกระโดดตัวลอยราวกับตั้กแตน   นางพูดกับข้า  ข้าไม่บอกเจ้าแล้วเจ้าทำอะไรข้าได้  หากเจ้าอยากกินข้าก็กิน   แต่วันหน้าอย่าได้สะเออะมาสั่งข้าให้ทำโน้นทำนี่
  
พอพูดจบ   นางก็สะบัดกายจากไป   ข้ามิได้ตามนางไปได้แต่มองเงาหลังของนางหายไปจากสายตา
  
จิตใจข้าสับสน   ไม่ว่าข้าจะจัดลำดับความคิดอย่างไร   คำพูดของจินเหวินก็สลับซับซ้อนเกินไป   แต่มีสิ่งหนึ่งที่ข้าพอจะเข้าใจ    ข้ารู้แล้วว่าข้อสงสัยของข้ามิได้ผิดพลาด   พวกเขาไม่ชอบข้าจริงๆ
เหงาสุดๆ  ใครๆก็ไม่รัก

รู้ถึงความจริงข้อนี้, ความรวดร้าวในใจข้ามิแตกต่างจากนำเข็มมาทิ่มแทง   มันเจ็บปวดจนข้าเหลือจะกล่าว
  
ความเหงาถาโถมเข้ามาในร่างกายข้า   ข้าเริ่มเกลียดชังสถานที่นี้    ข้าเกลียดตำหนักชวนจิ้ง
  
ข้าฉวยโอกาสในยามราตรีจากมาอย่างเงียบงัน

..................................................
 จบบท
  

ยามนี้เหมียวเราพระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรก ดวงตกสุดๆ

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น