วันอาทิตย์ที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 58 ศัตรู, ศัตรู...และก็ศัตรู (ดิบ)

เงาดำๆ เลือนรางจากที่ไกลในสายหมอกเคลื่อนเข้ามาอย่างรวดเร็ว   พวกมันค่อยๆทวีความคมชัดขึ้นเรื่อยๆ   บุคคลที่เป็นผู้นำของกลุ่มปริศนานั้นก็ไม่ใช่ใครอื่นไกล   บุรุษผู้มีใบหน้าคมคายหล่อเหลาในเครื่องแต่งกายสีม่วง, เย่วอี้เฉินนั่นเอง   ประกบเคียงข้างซุกอยู่ในอ้อมแขนของเขา  คือหญิงงามใบหน้าซีดเผือดท่วงท่าระทดระทวย, ฉินอี้หยวน,  องค์หญิงแห่งโม่เป่ย


เหตุใด???  พวกเขาถึงได้มาปรากฎกายที่นี่?

มู่หรงเสวี่ยขมวดคิ้วไม่เข้าใจ   ด้านหลังของพวกเขามีกลุ่มองครักษ์ให้การอารักขาตามติดมาอีกห้าหกคน   หลังสุดนั่นก็คือ...สัตว์ประหลาดพืชกินคนสีขาวต้นใหญ่ประมาณสามเมตรกำลังไล่ตามจับกลุ่มพวกนั้นอยู่   รากของไม้กินคนนี้ฝังลึกลงใต้ดิน   ซึ่งเป็นเพราะการเคลื่อนไหวไล่จับมนุษย์กลุ่มนี้เอาเป็นเอาตายทำให้บังเกิดรอยดินลากครูดมาเป็นทางยาว
ติดอยู่เป็นต้นไม้กินคนคือดอกไม้ดอกใหญ่ที่สามารถยาวยืดออกมาเป็นศอกเป็นวา   กลีบดอกสีชมพูเรียงติดชิดกันแน่น  ยามเข้าจู่โจม.... ด้วยกิ่งดอกสามารถยืดยาวแกว่งขึ้นลง  บนล่าง ซ้ายขวาได้อย่างอิสระคล่องแคล่วยิ่ง

“นะ....นั่นคือตัวอะไร...”   ซุนเฟิงครางออกมา   เขาติดตามซื่อจื่อออกเผชิญโลกกว้างมาเป็นเวลาสิบปีแล้ว  ทั้งแม่น้ำภูเขาที่มีชื่อเสียงทุกแห่งก็ได้ไปฝากรอยเท้าเยี่ยมเยือนมาทั้งหมด   จะสัตว์หรือพืชหน้าตาพิลึกพิลั่นแค่ไหนก็เห็นมามาก   แต่ไอ้ตัวที่กำลังวิ่งตึ้กๆตรงมายังพวกเขานับว่าเป็นครั้งแรกที่ได้ประสบพบเจอ

“ดอกไม้กินคน!”   น้ำเสียงมั่นอกมั่นใจของมู่หรงเสวี่ยดังมาไขความกระจ่าง   ป่าดงดิบร้อนชื้นมีพืชลักษณะนี้อยู่เช่นกัน   ดอกของมันจะมีเส้นผ่านศูนย์กลางใหญ่เช่นนี้เหมือนกัน  แต่พวกมันจะยึดหยั่งรากอยู่กับที่ไม่สามารถวิ่งกวดอาหารได้เช่นนี้   ได้แต่ปักหลักส่งกลิ่นหอมและสีสันล่อเหยื่อให้มาติดกับ   เป็นไปได้หรือไม่ว่า....สีเขียววิ่งได้ที่วิ่งไปแกว่งดอกไม้ที่ติดกับตัวไปนี้น่าจะเป็นต้นไม้กินคน  ซึ่งวิวัฒนาการจากยืนอ่อยรอเหยื่อเป็นวิ่งกวดออกล่าแทน?

ต้นไม้กินคน!   กินมนุษย์ธรรมดาเช่นเราๆนี่นะเรอะ?

ซุนเฟิงเบิ่งมองภาพตรงหน้า   เขาเห็นดอกไม้กินคนไล่ตามทันองครักษ์ที่วิ่งรั้งหลังสุด   ใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนประชิด   ตรงกลีบดอกที่แน่นขนัดนั้นก็เปิดกางอ้าออกแล้วก็งับองครักษ์นั้นทีเดียวเข้าไปทั้งตัว   กลีบสีชมพูกระเพื่อมลักษณะเคี้ยวขยอกเข้าข้างใน   เสียงกระดูกบดแตกตามจังหวะดอกไม้  กระดูกบางชิ้นก็ถูกถ่มถุยออกมาเดี๋ยวนั้น....

ซุนเฟิงปากอ้าแล้วหุบแล้วอ้าอีก   หากถูกดอกไม้กินคนนี้เขมือบเข้าไปทั้งตัวไม่พอ   มันยังสามารถถ่มกระดูกที่ติดคอออกมาได้   หากใครตกเป็นเหยื่อของมันแล้วล่ะก็...แม้แต่ศพก็ยังหาไม่เจอ

“ซื่อจื่อ,  แม่นางมู่หรง   เจ้าดอกไม้นี้ท่าจะรับมือยาก   รีบหลบก่อนดีกว่า!

หากต้นไม้กินคนนี่ไล่ตามผู้อื่นมา   พวกเขาคงไม่ลังเลที่จะช่วย   แต่นี่เป็นองค์ชายจิง,  ตัวซื่อจื่อและเย่วอี้เฉินมีเรื่องไม่กินเส้นกันอยู่   และก็เพราะว่า...อะแฮ่ม....ครั้งนี้ก็ถือว่าปล่อยให้เจ้าดอกไม้ยักษ์หาอาหารใส่ปากท้องของตนโดยไม่ลงมือสอดจะดีกว่า

“ช้าไปแล้ว  ดอกไม้กินคนนี้วิ่งเร็วมาก   จะวิ่งหนีก็ไม่ทันแล้ว!”   ขาดคำของมู่หรงเสวี่ย,  ดอกไม้ที่ว่าก็วิ่งใกล้เข้ามาแล้วและเริ่มเหวี่ยงกิ่งก้านของมันออกมายังกลุ่มคนที่ยืนชมดูอยู่....

มู่หรงเสวี่ยรีบกระโดดถอยมาข้างหลัง  มีดสั้นในมือก็ตวัดเข้าตัดกิ่งก้านสีเขียวเหล่านั้นจนร่วงหล่นลงพื้น   กิ่งสีเขียวๆที่ถูกตัดก็เหี่ยวแห้งกลายเป็นน้ำเน่าสีดำทันที...

ทุกคนมองสบตากัน,  จากนั้นก็แกว่งไกวดาบเข้าตวัดตัดเฉือนกิ่งสีเขียว  ชั่วพริบตา....ก็เกิดแอ่งน้ำเน่าสีดำขึ้นแอ่งไม่เล็ก

มู่หรงเสวี่ยตวัดสายตาไปยังเย่วอี้เฉิน   น้ำเสียงนางไร้ไมตรียามเอ่ยออกมาว่า  “องค์ชายจิง...มิทราบว่าท่านคิดอย่างไรจึงไปแหย่เจ้านี้ได้?”

ถึงแม้ว่าต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดชนิดนี้ระหว่างทาง    พวกเขาก็สามารถหลบเลี่ยงได้  ไม่จำเป็นต้องกำจัดให้เสียเวลาและเสียพลังงานเลย

“เปิ่นหวาง (แทนตัวเย่วอี้เฉินเอง) ออกล่าสัตว์   พบมันโดยบังเอิญ    จึงถูกมันตามไล่มาถึงนี่.....”   เย่วอี้เฉินพูดเสียงเบา    แขนยาวของชายหนุ่มจับองค์หญิงฉินอี้หยวนพาดขึ้นบนไหล่กระชับไว้มั่น

“ด้วยเหตุแค่นั้นหรอกเรอะ?”   มู่หรงเสวี่ยเลิกคิ้วมองเขา    สีหน้าไม่เชื่อ

เย่วอี้เฉินชักดาบออกตัดกิ่งของพืชเขียวที่เข้ามาขัดจังหวะแล้วหันมามองดูนางด้วยสีหน้าไม่แสดงอารมณ์   “แล้วเจ้ามีความคิดใด?”

“ต้นไม้กินคนมักจะอยู่เพื่อปกปักษ์หรือปกป้องสถานที่หรือสิ่งของอย่างใดอย่างหนึ่ง   หากว่าท่านไม่ได้บุกรุก  ขโมยสิ่งที่มันรักษา   มันคงไม่ไล่ตามมาเอาชีวิตท่าน!   ท่านไม่ได้มาล่าสัตว์แต่มาค้นหาของบางอย่าง,  ใช่หรือไม่?”   มู่หรงเสวี่ยยิ้มมุมปาก

พืชกินสัตว์มักนำมาใช้ไว้ดูแลของบางอย่าง   ของที่ว่าจะอยู่ที่ไหนไม่สำคัญ   นางมิได้สนใจอยากจะรู้   ตอนนี้จิตใจของนางจดจ่ออยู่กับหญ้าหยางเถ่าเท่านั้น    หากเจออุปสรรคขวางหน้าก็ต้องทำลายทิ้งให้หมดสิ้น....

แววตาของเย่วอี้เฉินวาบเป็นประกายเพียงแว่บก็จางหาย    สีหน้าเรียบเฉยดุจเดิม    ชายหนุ่มมิได้พูดจา   นางช่างฉลาดเฉลียวจริงๆ!

ถูกพืชกินคนไล่กวดจนเขาต้องวิ่งรอบเขาหลายไมล์    เพียงเห็นเงาร่างของนางปรากฎแก่สายตา   จิตใต้สำนึกส่วนลึกในสุดของเขา...ก็ทำให้เขาวิ่งตรงมาหานางโดยขาดความยั้งคิด....

“อ้าก.....”    เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดทำให้เย่วอี้เฉินได้สติ     มองไปยังเสียงก็พบว่าองครักษ์ของวังจิงอีกผู้หนึ่งได้ถูกพืชกินคนเขมือบเข้าไปอีกรายแล้ว

“นานแค่ไหนถึงจะล้มมันได้   ที่ตัดได้ก็ตัดไปแล้ว   แต่ขืนต้องตัดไปเรื่อยๆเช่นนี้    ไม่ถูกมันกินก็คงหมดแรงตายซะก่อน....”    ซุนเฟิงรำพึง

มู่หรงเสวี่ยหรี่ตา   หัวสมองเร่งคิดหาวิธีล้มพืชกินคนอย่างรวดเร็ว   จะแค่เอาแต่ตัดกิ่งริดก้านมันอย่างนี้ยังไม่พอ......

กิ่งก้านสายหนึ่งของมันทอดเลื้อยมาอย่างเงียบกริบมุ่งตรงมายังมู่หรงเสวี่ย    กลีบดอกเปิดออก    เงื้อง่าอ้าปากเตรียมกินนางในคำเดียว....

มู่หรงเสวี่ยกระพริบตา   ยื่นแขนเรียวเล็กตรงเข้าไปหาปากของดอกไม้กินคนนั่น.....

“ระวัง!”   โอวหยางเส่าเฉินมีสีหน้าเย็นยะเยียบยามที่เขาเข้าคว้าตัวมู่หรงเสวี่ยพานางให้หลบจากการจู่โจมนั้น    เขาปัดกลีบดอกไม้ที่ติดค้างอยู่บนมือนางออก    ปรากฏแผลเป็นรอยยาวใหญ่มีเลือดซึมออกมา....

“เจ้าทำอะไรลงไป?   ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรืออย่างไร?”   โอวหยางเส่าเฉินมีสีหน้าดำคล้ำ  
 ชายหนุ่มรีบล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อหยิบขวดกระเบื้องยาสีขาวออกมา  เปิดฝาขวดแล้วเทผงข้างในราดไปบนบาดแผลของนาง....

ขนาดต้องรับมือกับพืชกินคน   ไหนจะต้องมาห่วงใยนาง,   ยามที่นางได้รับอันตรายปุ้บ  เขากลับสามารถยื่นมือมาช่วยเหลือนางปั้บ    เขาจะไปทันคาดคิดได้อย่างไรว่า,  เป็นนางเองที่หาโอกาสเข้าใกล้ดอกไม้กินคนนั่น.....

“พืชกินสัตว์นั้นชอบความร้อนชื้น   เลือดของข้าที่มีพิษเย็นทำให้มันอ่อนแอได้!”   มู่หรงเสวี่ยยิ้มหวาน

มาถึงเวลานี้,  พืชยักษ์ก็เริ่มร่วงโรยเหี่ยวเฉาลงต่อหน้าต่อตามนุษย์ทั้งหลาย   กิ่งของมันป่ายปะอย่างไม่สามารถควบคุมได้   แต่ก็ไม่มีอะไรสามารถมาหยุดยั้งความเสื่อมโทรมครั้งนี้ไปได้   ต้นไม้ยักษ์ขนาดหดฟีบลงเหมือนลูกยางเหี่ยวๆ  แล้วก็ค่อยกลายสภาพเป็นแอ่งน้ำเน่าสีดำ.....

โอวหยางเส่าเฉินมองไปยังแอ่งน้ำ  แต่สีหน้าก็ยังดำทะมึนอยู่อย่างนั้น   “ห้ามใช้ตัวเองเป็นเหยื่อเสียสละโง่ๆ   เกิดมีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้นจะทำเยี่ยงไร?    มีวิธีอีกถมถืดที่จะใช้กำจัดดอกไม้โง่ๆนั้นได้!

“หากมีวิธีอื่น,  องค์ชายจิงคงลองใช้ไปหมดแล้ว     จะมาวิ่งหน้าตั้งเป็นขบวนให้เสียศักดิ์ศรีทำไม?”   มู่หรงเสวี่ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงขบขัน

เย่วอี้เฉินมีสีหน้านิ่ง  ไม่พูดสิ่งใดออกมา....

“คราวหน้า,  อย่าได้เสี่ยงชีวิตเช่นนี้อีก”   โอวหยางเส่าเฉินขมวดคิ้วเสียงดุ  ซื่อจื่อหนุ่มดึงผ้าเช็ดหน้าไหมสีขาวเนื้อนุ่มออกมาแล้วพันรอบบาดแผลให้มู่หรงเสวี่ยอย่างระมัดระวังราวกับนางเป็นสมบัติล้ำค่าแตกหักง่าย

เย่วอี้เฉินมองการกระทำตรงหน้าอย่างไม่พอใจ    ชายหนุ่มมองมู่หรงเสวี่ยอย่างเย็นชาแล้วกล่าวว่า   “มู่หรงเสวี่ยเจ้ากับข้ายังมีพันธะหมั้นหมายกันอยู่   เจ้าเป็นคู่หมายของเปิ่นหวาง เหตุไฉนเจ้าถึงปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้โอวหยางเส่าเฉินแตะต้องล่วงเกินได้   เจ้าไม่รู้หลักจรรยาของสตรีที่ดีหรืออย่างไรว่าชายหญิงมีข้อแตกต่าง...”


ดวงตาของโอวหยางเส่าเฉินแข็งกระด้าง    ดวงตาคมกริบราวกับกระบี่เข้าปะทะต่อตากับเย่วอี้เฉิน


...........................................
จบบท



54 ความคิดเห็น:

  1. อ่านแล้วอยากตบอีจิงอ๋องรัวๆ

    ตอบลบ
  2. นางบอกไม่ชอบแล้วจะมายุ่งกับนางอีก. น่ารำคาญองค์ชายจิง. หมาหวงก้าง

    ตอบลบ
  3. หน้าหนาจริงๆ อิตาองค์ชายจิงเนี่ย
    เหมาะสมนางชายาเอกแล้วล่ะ

    ตอบลบ
  4. นังอ๋อง หมาหวงก้างจริงๆ

    ตอบลบ
  5. อีนังเยว่อีเฉิงหาเรื่องให้โดนด่าอีกแล้ว ไม่รู้จักจำ

    ตอบลบ
  6. ไม่ระบุชื่อ18 ธ.ค. 2559 12:49:00

    ฝ่าบาทโอวหยางชนะเลิศ ส่วนคู่หมั้นนางเอก เชอะ เกลียดมัน

    ตอบลบ
  7. อีอ๋องทำเป็นหึง
    เอ็งก็มีชะนีอยู่คนนึงละ
    เสียสละนางเอกให้ฝ่าบาทไปเหอะ
    ฝ่าบาทโคตรแมน^^

    ตอบลบ
  8. ชะกันแว้วววว ชะกันเลยยยยๆๆๆๆ

    ตอบลบ
  9. ขอบคุณค้าาา ฝ่าบาทโอวหยางน่ารักที่สุด อิองค์ชายจิงนี่ทำไมน่าตบแบบเน้!!

    ตอบลบ
  10. ขึ้นเขาแทนที่จะเจอสัตว์อื่นๆ ทำไมยังเจอหมา(หวงก้าง)อีกละ ฝ่าบาทโอวหยางตบชายจิงซะทีเผื่อข้าด้วยหรือไม่ก็ถีบให้ตกเขาอีกที

    ตอบลบ
  11. หึงเค้าละซี่ ตัวเองก็มีกอดไว้ซะแน่นอกยังจะมายุ่งกับคนที่เขาไม่ชอบหน้าอีก

    ตอบลบ
  12. สนุกมากมายค่า

    ตอบลบ
  13. จัดการมันเลยค่ะท่านโอวหยางงงง

    ตอบลบ
  14. ไม่น่าช่วยมันเล๊ย น่าจะปล่อยให้โดนกินไปซะสิ้นเรื่อง

    ตอบลบ
  15. น่าปล่อยให้ ดอกไม้กินคน แ...ก. ไปเลย ฮึ่มมมมมมม

    ตอบลบ
  16. อีอ๋องหน้าหนา พาแต่ความซวยมาให้นางเอกเรา โง่แล้วยังอวดฉลาด เมื่อไหร่จะไปซะที เหมือนแมลงสาปฆ่าไม่ตายจริงๆ

    ตอบลบ
  17. เอาอีคู่นี้ไปทิ้งไกลๆได้ไหม. มาทีทำเอาอารมณ์เสีย

    ตอบลบ
  18. น่าจะปล่อยให้เป็นอาหารดอกไม้เหมือนที่องครักษ์ซื่อจื่อว่าจริงๆ ช่วยให้เสียเปล่า ปกป้องใครก็ไม่ได้แล้วยังจะปากดีอีก

    ตอบลบ
  19. เยว่อี้เฉินนี่หน้าด๊านด้าน เกลียดแกมาก//รู้สึกหลงผิดที่ตอนแรกคิดว่าแกเป็นพระเอก

    ตอบลบ
  20. จะหวงก้างก็ไม่ทันแล้วจ้าอิอ๋องหน้าหนา.เห้อให้ฝ่าบาทโอหยางจัดซะเลย

    ตอบลบ
  21. เหอะ คิดว่าตัวเองดีนักไง มันน่าปล่อยให้ต้นไม้กินจริงๆ

    ตอบลบ
  22. รำคาญอีองค์ชายหน้าด้านจริงๆ

    ตอบลบ
  23. รำคาญจริงๆเขาบอกแล้วไม่เอายังหน้าด้านอีก

    ตอบลบ
  24. ฝ่าบาทหล่อมากกกก

    ตอบลบ
  25. เกิดเสียดายล่ะสิองค์ชายจิ้งจก เห็นคนอื่นเค้าสนใจคนที่ตัวทิ้งแล้ว เกิดหวงก้างอีกแร้ว มะไรมันจะหายไปจากโลกเสียทีผีเน่าโลงผุคู่นี้

    ตอบลบ
  26. อร้ายยยยย โมโหอิอ๋องชุดม่วง เมื่อไหร่จะถอนหมั้นมันได้สักที ตามติดตลอดเวลา

    ตอบลบ
  27. ตบมันเลยคร่า.. ทำตัวเป็นหมาในรางหญ้าอยู่ได้

    ตอบลบ
  28. องค์ชายจิงยังไม่เลิกอีกนะ จับฆ่าทิ้งเลยซื่อจื่อ

    ตอบลบ
  29. หุหุ หมาหวงก้างจิงๆ อ๋อง.. ฝ่าบาท น่าร๊ากกกกกมาก ทั้งนี้ขอบคุณผู้แปล ติดตามอย่างจดจ่อจ้า

    ตอบลบ
  30. เมื่อไหร่มันจะไปพ้นๆซะทีไอ้อ๋องนี่ ลำไยจิง

    ตอบลบ
  31. อีอ๋องกับองค์หญิงนี้เมื่อไรจะไปให้พนๆสักที

    ตอบลบ
  32. ไม่ระบุชื่อ18 ธ.ค. 2559 23:22:00

    ยัยองค์หญิงเป็นอะไร อย่าบอกนะว่า นางเอกจะต้องช่วยอย่างใดอย่างหนึ่งน่ะ
    จะมาไม้ไหนอีกนะ คู่ลำไยคู่นี้ เฮ้อ

    ตอบลบ
  33. ฮี!..อยากจะหัวเราะ สมน้ำหน้าไอ้องค์ชายจิงจริงๆ องค์ชายโอวหยางไม่ต้องไปฟังเสียงหมาเฮ่าหลอกนะ

    ตอบลบ
  34. หนูเสวี่ยรอถอนหมั้นอยู่อย่าตู่มาก ขอบคุณค่ะ...สนุกมากรอตอนต่อไปค่ะ

    ตอบลบ
  35. ก่อนอื่นขอบคุณผู้แปลมากค่ะ ฝ่าบาทจัดการมันรัวๆ แหม่ตัวเองอุ้มผู้หญิงอื่นคาอกแท้ๆยังมีหน้าว่าคนอื่น นังหมาหวงก้าง แต่เสียใจนะก้างอันนี้โคตรแหมคมเลยระวังจะทิ่มคอทะลุ

    ตอบลบ
  36. อิอ๋องนี่หน้าหนาจริง

    ตอบลบ
  37. ไม่ระบุชื่อ19 ธ.ค. 2559 09:24:00

    หมั่นไส้อิองค์ชายจิง มากะเมียหลวงยังห่วงจะไม่ได้เมียน้อยหน้าด้านมาก

    ตอบลบ
  38. เบื่ออิองชายจิงมากกกกกกก เมื่อไหร่มันจะสำนึก

    ตอบลบ
  39. วันนี้ไรท์จะมามั้ยนะ รอออออ

    ตอบลบ
  40. ขอบคุณค่ะ
    ชอบโอหยางมากกกก

    ตอบลบ
  41. คนแต่งฝีมือดี คนแปลใช้ภาษางาม
    พาลคันปากยุบยิบอยากด่าว่าที่อดีตคู่หมั้น

    ตอบลบ
  42. ขอบคุณค่ะ สนุกมาก รอติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ

    ตอบลบ
  43. ช่างน่ารักสะจริงซือจือ โอหยาง

    ตอบลบ
  44. ช่างน่ารักสะจริงซือจือ โอหยาง

    ตอบลบ
  45. ไม่ระบุชื่อ19 ธ.ค. 2559 18:20:00

    อยากให้นางเอกจัดการจิงตัวร้ายเอาให้หระอักเลือดตายไปข้างเลย
    ไรท์จ๋ายากอ่านบทสวีทอ่ะ. ซือจื่อน่ารัก

    ตอบลบ
  46. เกลียดอีเย่วอี้เฉินจิงๆ ขอบคุณที่แปลค่ะ

    ตอบลบ
  47. เยว่อี้เฉินจอมหน้าด้าน

    ตอบลบ
  48. เกลียดไอ้หน้าด้านจิงอ๋อง จริงๆเลย

    ตอบลบ
  49. โอ้ว อะไรจะด้านขนาดน้านนนนนนนน อึ้งเลย ถึงกับไปไม่เป็นทีเดียว

    ตอบลบ
  50. อ้างอยู่่แต่พันธะคู่หมั้นแหละนะ เยว่อี้เฉิน ฝ่าบาทโอวหยางจัดให้สักหน่อย จะได้พูดไม่ออก

    ตอบลบ
  51. ปากอัปมงคล!! เดี๋ยวสั่งดอกไม้เขมือบเลยหนิ!

    /สงสัยอยากไปตื่นที่ยมโลก

    ตอบลบ
  52. ขอบคุณค่ะ
    ภาวะจำใจต้องชาวยจริงๆ ไม่งั้นแก๊งค์นางเอกจะซงยไปด้วย

    ตอบลบ
  53. ปากมากว่ะ คนเค้าอุส่าจะช่วยยังจะปากดี

    ตอบลบ