งาดำกินแล้วดี

น้องที่ช่วยผู้แปลพิมพ์ฝากขายงาดำคั่ว ป่นที่น้องเขาขายอยู่คะ  ถ้าใครสนใจจะอุดหนุนน้องเขา  เชิญเลยคะ............... งาดำแบบคั่วป่นเรียบร...

วันศุกร์ที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 60 ปลาย่างจ๊ะ ปลาย่าง (ดิบ)

โอวหยางเส่าเฉินไปถึงหน้ากองไฟแล้วก็หยิบปลาย่างที่กำลังสุกได้ที่   เนื้องปลาเป็นสีทองดูแล้วกรอบน่ากินขึ้นมาไม้หนึ่ง  ยื่นส่งต่อให้มู่หรงเสวี่ย  “เจ้าลองกินดู”

มู่หรงเสวี่ยมองแล้วขมวดคิ้วหน่อยๆ   นางยื่นมือออกไปรับปลาด้วยทีท่าไม่เต็มใจสักเท่าไหร่  โอวหยางเส่าเฉินจึงเริ่มแกะเนื้อปลาส่งให้ถึงปากของนาง

มู่หรงเสวี่ยเลิกคิ้วอยากจะบ่น   แววตาของนางส่อประกายไม่เต็มใจที่จะกินปลาจากมือที่ป้อนของเขานัก  แต่ทันใดนั้น,  เมื่อกลิ่นหอมฉุยของเนื้อปลาที่ยังร้อนระอุมาจ่อตรงจมูก   ดวงตาของนางก็ลุกวาบ   พยักหน้าหงึกหงักกล่าวชมว่า   “หอมดีจัง  หอมดีจังเลยน้า  กรอบนอกนุ่มในกรุบๆ  เนื้อปลาก็สดๆหาทานยาก   แต่ทว่า....ข้าอยากจะเสนอเพิ่มเติม....ที่สามารถทำให้มันอร่อยยิ่งกว่านี้อีก!

“วิธีอะไร?”   โอวหยางเส่าเฉินมองแม่สาวน้อยด้วยท่าทีสนอกสนใจ    ฝีมือการย่างปลาของซุนเฟิงถือว่าเยี่ยมยุทธ์เป็นหนึ่งไม่มีสอง  แม้แต่พ่อครัวในพระราชวังเองก็อาจจะไม่สามารถเอาชนะฝีมือย่างปลาของเขาได้ง่ายๆ

“เป็นความลับมิอาจเปิดเผย!”   มู่หรงเสวี่ยยิ้มย่องด้วยสีหน้าสีตาโอ่อ่าพองขนอย่างยิ่ง   โอวหยางเส่าเฉินยังไม่ยอมบอกความลับกับนางเลย   แล้วเรื่องอะไรนางจะยอมบอกเคล็ดลับของนางไปง่ายๆ

“ข้ากลับคิดว่าเจ้าไม่รู้วิธีที่ว่าหรอก   เพียงแค่พูดเพื่ออยากจะเอาคืนข้าแค่นั้น.....”   โอวหยางเส่าเฉินมองนางด้วยท่าทีสบายๆเหมือนไม่ได้อยากรู้   เขามองนางด้วยสายตาของคนรู้ทัน

ใบหน้าที่กำลังสาสมใจของมู่หรงเสวี่ยงอกะทันหัน   “ข้าไม่ได้เล่นกลจะเอาคืนสักหน่อย   ข้าจะย่างให้ท่านดูเดี๋ยวนี้....แต่ว่าข้าอยากได้สมุนไพรบางชนิด,  ไม่รู้ว่าที่อวี้ชานนี่จะ.....อุ้ย!  นั่นไงล่ะ,  สมุนไพรที่ว่า!

มู่หรงเสวี่ยตาเป็นประกายตื่นเต้น    นางรีบวิ่งไปยังพุ่มไม้ที่อยู่ไม่ไกล   เก็บเอาใบไม้ใหญ่สีเขียวมาเต็มกำมือ   จากนั้น, นางก็นำไปล้างน้ำที่ริมลำธารแล้วนำกลับมาให้โอวหยางเส่าเฉินดู    นางยิ้มตาหยีแล้วกล่าวว่า   “ช่วยข้าบดมันให้ละเอียดหน่อยซิ,  ฝ่าบาท”

“ได้!”   โอวหยางเส่าเฉินพยักหน้า   นิ้วเรียวดั่งหยกของชายหนุ่มเพียงกำลง   แบฝ่ามืออีกที,  สมุนไพรก็ป่นเป็นผงไปซะแล้ว

มู่หรงเสวี่ยรับถ่ายผงสมุนไพรที่ว่ามาโรยลงตัวปลาที่กำลังย่างจนทั่ว   สีเขียวของสมุนไพรเพิ่มองค์ประกอบทางสายตาให้แก่ตัวปลา   เพียงไม่นานก็บังเกิดกลิ่นหอมหวนทวนลมชนิดหนึ่งลอยฟุ้งในอากาศ   เป็นกลิ่นปลาย่างที่หอมเข้มข้นขึ้นอย่างมากจนทำให้ผู้คนต้องเลียริมฝีปาก

คณะที่นั่งห่างออกมาไม่มาก,  กลุ่มของเย่วอี้เฉินและฉินอี้หยวน, รวมทั้งบรรดาองครักษ์ของวังจิงต่างก็ได้สูดดมกลิ่นนี้กันทั่วหน้า     ทางเย่วอี้เฉินและฉินอี้หยวนนั้น,  สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร   แต่เป็นพวกเหล่าองครักษ์ของวังจิงต่างหากที่นั่งลอบกลืนน้ำลาย

มู่หรงเสวี่ยหยิบไม้เสียบปลาขึ้นส่งให้โอวหยางเส่าเฉินพลางพูดอย่างภูมิใจว่า    “ซื่อจื่อ,  ท่านลองชิมดูที”

“ได้ซิ”   โอวหยางเส่าเฉินพยักหน้า   เขารับไม้เสียบปลาจากมู่หรงเสวี่ยมาลองกัดเข้าไปคำหนึ่งด้วยท่วงท่าน่าชม   ดวงตาของชายหนุ่มเปล่งประกายแวววับ  พูดเกือบจะทันทีว่า “ใช้ได้!

ใบหน้าดวงเล็กน่ารักของมู่หรงเสวี่ยที่กำลังแย้มยิ้มมั่นใจเต็มที่พลันคว่ำลงทันใด   อะไรคือใช้ได้?   ปลาที่มีผงปรุงรสของนางโรยเพิ่มเติมไม่ใช่แค่ดีขึ้นแค่เล็กๆน้อยๆนะ   มันต้องอร่อยเหาะเกินรสชาติดั้งเดิมเป็นหลายเท่าซิ   สงสัยลิ้นของโอวหยางเส่าเฉินจะมีปัญหา  ลิ้นจระเข้เกินไปแล้ว!

มู่หรงเสวี่ยคว้าไม้ที่เสียบปลาอยู่ในมือของโอวหยางเส่าเฉินมาจ่อเฉียงที่ปาก   แล้วอ้าปากทดสอบรสชาติด้วยการเคี้ยวปลาอย่างกระฟัดกระเฟียด   รสชาติหวานฉ่ำของเนื้อปลากรุ่นอยู่ในปาก   อร่อยเลิศลิ้นเป็นที่สุด!

เนื้อปลาอร่อยกว่าของเดิมเป็นสามสี่เท่าชัดๆ     ฝ่าบาทโอวหยางนี่กระไร,  กล้าพูดออกมาได้....อีกทั้งว่า,  ปลา...เฮ้ย..นี่รอยกัดของโอวหยางเส่าเฉินนี่นา!!!

ดูอีกฝั่งของตัวปลาเรียบกริ้บไร้รอยกัดทั้งสิ้น   มู่หรงเสวี่ยตกใจจนสะดุ้งโหยง   นางค่อยๆช้อนตามองสีหน้าของโอวหยางเส่าเฉินด้วยดวงตาติดจะงุนงง     ดวงหน้าหวานของเด็กสาวออกแหยๆ    เห็นโอวหยางเส่าเฉินทำสีหน้ากลั้นหัวเราะแต่มิได้หัวเราะมีแต่ดวงตาพราวระยับ  ก่อนจะกล่าวออกมาเป็นคำพูดว่า   “เจ้ากัดของเจ้าเองนะ....มิเกี่ยวกับข้า”

“แล้วทำไมซื่อจื่อถึงไม่เตือนกันบ้าง?”   มู่หรงเสวี่ยจ้องหน้าชายหนุ่มด้วยสายตาเดือดจัด

“ซื่อจื่อผู้นี้ก็อยากจะออกปากเตือนอยู่เหมือนกัน   แต่เจ้าลงมือรวดเร็วมาก   กว่าจะเปิดปาก  เจ้าก็..........”     สีหน้าแววตาของชายหนุ่มบ่งบอกถึงอารมณ์รื่นรมย์เหลือประมาณ

มู่หรงเสวี่ยอึ้ง  “...........”

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเขาบอกว่ารสชาติพอใช้ได้แล้วล่ะก็,   ที่ไหนนางจะโมโหไปออกอารมณ์เอากับปลาย่างเล่า?    นางกินปลาผิดด้าน.......ก็เพราะสาเหตุมาจากโอวหยางเส่าเฉิน
ชายหนุ่มแสนจะปลิ้นปล้อน,  ตั้งใจล่อลวงนางให้ติดกับชัดๆ

เย่วอี้เฉินที่นั่งห่างออกไปไม่ไกล,  สภาพแผลที่แขนได้รับการพันผ้าใส่ยาเรียบร้อยแล้ว  ดวงตาของชายหนุ่มมองไปยังทิศทางที่โอวหยางเส่าเฉินและมู่หรงเสวี่ยนั่งอยู่   ดวงหน้าของชายหนุ่มซ่อนอยู่ในเงามืดจึงไม่สามารถอ่านอารมณ์ของชายหนุ่มได้ชัดเจนนัก

ฉินอี้หยวนนั่งเคียงข้างกับเขาไม่ห่าง    นางเองก็นั่งมองมู่หรงเสวี่ยด้วยสายตาโกรธแค้นและริษยา   การกระทำของซื่อจื่อโอวหยางเส่าเฉินที่มีต่อมู่หรงเสวี่ยนั้นมาจากใจจริง    ทั้งทนุถนอมใกล้ชิดดูแลไม่ห่าง   ไม่ควรเป็นอย่างนี้   ไม่ควรเป็นเช่นนี้เลย........

องครักษ์ของวังจิงทั้งหลายเองก็อยู่ใกล้จนได้กลิ่นปลาย่างที่โชยมา   กลิ่นหอมหวานของปลาฟุ้งกระจายในอากาศ    ทำให้พวกเขาหมดความอยากกับเสบียงเนื้อแห้งๆที่อยู่ในมือ

“ฝ่าบาท,  ผลไม้ขอรับ!”   มองไปยังกลุ่มที่กำลังย่างปลากันอยู่,  ก็เห็นอู๋เหิงนำผลไม้สี่ห้าลูกห่อในใบไม้อย่างดีนำมามอบให้แก่โอวหยางเส่าเฉินชมดู   เห็นผลไม้เป็นผลกลมเต่ง  สีแดงสดใส   ดูช่างน่าเย้ายวนใจ   ที่เปลือกนอกของมันยังมีหยดน้ำใสเกาะแพรวพราว   เนื้อผลไม้นั้นท่าทางจะกรอบหวานแก้กระหายชุ่มคอไม่น้อย    “ไปเก็บมาจากที่ไหน?”    โอวหยางเส่าเฉินถาม

“ตอบซื่อจื่อ   เก็บมาจากทางโน้นขอรับ”    อู๋เหิงชี้ไปที่ราวป่าใกล้ๆ  เขาหยิบผลไม้ลูกหนึ่งส่งให้โอวหยางเส่าเฉินถือไว้ในมือ   แล้วคว้าอีกลูกหนึ่งเช็ดกับเสื้อตัวเองแรงๆแล้วตั้งท่าจะกัด....
มู่หรงเสวี่ยเหลือบมองผ่านๆ  แต่แล้วก็ชะงักสายตา   รีบใช้มือตัวเองปัดผลไม้ไม่ให้เขากัดลงไป    “กินไม่ได้นะ....มันมีพิษ”

เพิ่งปัดผลไม้ทางนี้หล่น   กลับได้ยินเสียงร้อง อ้าก  มาจากอีกทาง    แล้วองครักษ์ของวังจิงก็ร่วงลงกับพื้นไปอีกคน    ในมือกุมท้องกลิ้งไปกลิ้งมาด้วยความเจ็บปวด   สีผิวขององครักษ์ที่ว่าเปลี่ยนเป็นดำคล้ำขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นสีเทาให้เห็นคาตา   เขาล้มลงกับพื้น,  ไร้การเคลื่อนไหว   ใกล้ๆยังมีผลไม้สีแดงที่กัดค้างอยู่ครึ่งลูกทิ้งไว้ให้เห็น

เย่วอี้เฉินและฉินอี้หยวน   รวมทั้งองครักษ์ที่เหลือมองไปยังศพขององครักษ์ผู้นั้นโดยมิได้กล่าวอะไรออกมา    ทั้งหมดยังคงนั่งนิ่งผิงไฟ   หมดสิ้นวาจาจะเอ่ย

อู๋เหิงนั้นนิ่งตะลึงอยู่นาน   กว่าจะได้สติแล้วหันมาใช้สายตาลูกสุนัขจ้องที่มู่หรงเสวี่ยอีกครั้ง  “ขอบคุณแม่นางมู่หรงมากที่ช่วยชีวิตข้าน้อยอีกครั้ง   ขอบังอาจถาม,  ไม่ทราบท่านทราบได้อย่างไรว่าผลไม้มีพิษ?”    ตัวเขาเองนั้น,  ใช้เข็มเงินทดสอบพิษทิ่มพิสูจน์ดูแล้ว  เข็มเงินกลับไม่ดำเลยสักนิด

มู่หรงเสวี่ยพยักหน้านิดๆ  เอ่ยว่า  “ผลไม้นี้ใช้เข็มเงินตรวจพิษไม่ได้หรอก   พอทานเข้าปากแล้วพิษก็จะกระจายไปทั่วร่างทันที  ตายภายในพริบตา!”   ในป่าร้อนชื้นลักษณะนี้  พืชผลไม้ที่ยิ่งสวย สีสันน่ากินนี่แหละตัวดี  มักจะมีพิษทั้งนั้น  คำพูดนี้ที่เคยได้ยินกล่าวไว้ไม่มีผิด

อู๋เหิงพยักหน้า   ยิ่งมองมู่หรงเสวี่ยด้วยสายตาบูชามากขึ้นอีก    คุณหนูผู้นี้อายุยังน้อยเป็นเพียงสตรีแบบบาง   ทั้งยังถูกเลี้ยงดูอยู่แต่ในห้องหอ    ส่วนตัวเขานั้นติดตามข้างกายซื่อจื่อมาเจ็ดถึงแปดปี   เห็นภูเขามาไม่รู้กี่ลูก   ผ่านสถานการณ์เป็นตายไม่รู้เท่าไร   ยังไม่เคยเห็นสตรีที่ฉลาดเหลือเชื่อเช่นนี้   มิน่าซื่อจื่อจึงได้ปักใจแต่นาง.......

กรุ่นกลิ่นสมุนไพรในจมูกอย่างเต็มที่แล้ว,   มู่หรงเสวี่ยเอง...ชักจะกระหายน้ำ   นางเปิดห่อผ้าสีเข้มของตนเองรื้อดูได้กระบอกใส่น้ำออกมา    กระบอกนี้พิเศษนักตรงที่ว่า   มีขนาดค่อนข้างเป็นทรงกระบอกยาว    ตัวฝากับตัวกระบอกอัดติดกันแน่น    พอแกะออก,  ภายในมีของเหลวขุ่นสีขาวเทออกมา...............


“นี่คืออะไร?”   โอวหยางเส่าเฉินขยับเข้ามาดู    ในดวงตาดำสนิทของชายหนุ่มมีความกระตือรือร้นสนใจ

.......................................
จบบท


44 ความคิดเห็น:

  1. มีความมุ้งมิ้ง สุดอ่ะ เก๊าอิจฉาาาาาาาาาาาาาาา

    ตอบลบ
  2. ว้าว มาแล้วๆ ขอบคุณมากนะคะ ^^

    ตอบลบ
  3. นี่มาเดทกันใช่มั้ยไหนตอบบบ

    ตอบลบ
  4. เหมือนมาปิคนิคกันเลยนะ

    ตอบลบ
  5. ไม่ระบุชื่อ23 ธ.ค. 2559 14:05:00

    อยากได้ซื่อจื่อมาเคียงข้าง555 ไม่ยกให้มู่หรงเสวี่ยแล้ว5555

    ตอบลบ
  6. ไม่ระบุชื่อ23 ธ.ค. 2559 14:10:00

    มุ้งมิ้ง น่าร๊ากกกกก

    ตอบลบ
  7. เสียดายละสิๆอิอ๋อง
    5555
    หวานไม่เกรงใจเลยนะฝ่าบาทโอหยาง

    ตอบลบ
  8. เสียดายละสิๆอิอ๋อง
    5555
    หวานไม่เกรงใจเลยนะฝ่าบาทโอหยาง

    ตอบลบ
  9. เรื่อยๆแต่มีความรถอ้อยคว่ำ

    ตอบลบ
  10. ไม่ระบุชื่อ23 ธ.ค. 2559 14:17:00

    ขอบคุณนะคะ

    ตอบลบ
  11. ไม่ระบุชื่อ23 ธ.ค. 2559 14:20:00

    น่ารักอะ

    ตอบลบ
  12. น่าตื่นเต้น

    ตอบลบ
  13. หยอกล้อกันเหมือนจะอยู่กันแค่สองคนเลยนะซื่อจื่อ

    ตอบลบ
  14. มันคือการมาเดทกันค่ะ!! ไม่ได้สนใจมสมุนพงสมุนไพร ใดๆทั้งสิ้นเจ้าค่ะ!!
    ขอบคุณมากค่ะ^^

    ตอบลบ
  15. น่ารักกกก ขอบคุณมากค่ะ

    ตอบลบ
  16. ขอบคุณค่ะ
    มุ้งมิ้งไม่เกรงใจใครเลยนะเสาเฉิน

    ตอบลบ
  17. หวานมากกกกกมุ้งมิ้งฝุดๆ เหมือนโลกนี้มีแค่เราเพียงสองคน กับลูกสุนัขน้อยอีกสอง ส่วนอีกกลุ่มนั่นเป็นแค่ของประกอบฉากไม่มีค่าควรมองให้เสียสายตา

    ตอบลบ
  18. มีความค้างอะ

    ตอบลบ
  19. จูบทางอ้อมหรอ ฝ่าบาทโอวหยาง ;)
    ชอบคู่นี้จังค่ะ มุ้งมิ้งน่ารักกก

    ตอบลบ
  20. ฝ่าบาทเหมือนเด็กน้อยยย ฮือออ มีความอยากรู้อยากเห็น ขอบคุณค่ะ

    ตอบลบ
  21. มาฮันนิมูนกันเหรอคะแหม่ ฟรุ้งฟริ้งไปทั่วป่าละ

    ตอบลบ
  22. ไม่ระบุชื่อ23 ธ.ค. 2559 19:05:00

    อื้อหือ! นี่มาทำอะไรกัน!! ปิคนิคเรอะ!!! ฟรุ้งฟริ้งงุ้งงิ้งดีต่อจิตใจข้ายิ่งนักแม่นางน้อย 5555

    ตอบลบ
  23. อิอิ มุ้งมิ้งๆ กันสองคน ปล่อยชะนีขี้อิจฉามองจนกระอักเลือดไปเลย

    ตอบลบ
  24. บรรยากาศเหมือนเดทกันอยู่เลย มุ้งมิ้ง น่ารักมากอ่ะ

    ตอบลบ
  25. ช่ายเลยๆๆๆ มาเดทกันชัดๆ

    ตอบลบ
  26. มาเดทกันใช่มั๊ยเนี่ยคู่นี้ ดูมุ้งมิ้งมากกกก

    ตอบลบ
  27. เขิลๆๆๆๆ อ่านไปบิดไป มีความละมุน ฝ่าบาท~~~~~

    ตอบลบ
  28. อิจฉาพวกเขาละสิ. คนใจร้ายก็ควรจะคู่กับคน จร้าย. ชิ

    ตอบลบ
  29. ไม่ระบุชื่อ23 ธ.ค. 2559 21:37:00

    ซือต่อ น่ารักมากมาย

    ตอบลบ
  30. ขนาดปลาย่างยังหวานเลย

    ตอบลบ
  31. โอ้ยยยยย ค้างมากเลยค่าาาา
    มุ้งมิ้งเหลือเกินนนน
    เมื่อไหร่จะได้ถอนหมั้นเนี้ยย
    แล้วท่านแม่ทัพไปลักอะไรจากเจ้าต้นไม้กินคนมากันล่ะเนี้ย!

    ตอบลบ
  32. มาปิคนิคกันซินะ 5555. #ขอบคุณจ้า

    ตอบลบ
  33. ไม่เช้าใจนางฉิน ตัวเองมีอิอ๋อวอยู่เเล้ว ยังจะมาอิจฉาเสวี่ยเอ๋อทำไม

    ตอบลบ
  34. ปลาย่างจ้าปล่าย่าง^____^

    ตอบลบ
  35. ปลาย่างจ้าปล่าย่าง^____^

    ตอบลบ
  36. อ่านแล้วทำไมตาร้อนๆขึ้นมาฉับพลัน.....

    ตอบลบ
  37. เริ่มจะเสียดายเสวี่ยเอ๋อล่ะสิองค์ชายจิง แต่ขอโทดมันคนละชั้นกับท่านโอวของชั้น เสวี่ยเอ๋อไม่สนใจแกหรอก!!!

    ตอบลบ
  38. ไม่ระบุชื่อ24 ธ.ค. 2559 11:28:00

    น่ารักที่สุด!!
    ขอบคุณค่ะไรท์

    ตอบลบ
  39. รออัพจ้าาาาาา. น่ารักที่สุดดด

    ตอบลบ
  40. ป๋อชายยยน่าฮัก น่าหยิกน่าจิกมาเป็นแฟน

    ตอบลบ
  41. ป๋อชายยยน่าฮัก น่าหยิกน่าจิกมาเป็นแฟน

    ตอบลบ