วันอังคารที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 64 กำจัดลิ่วล้อ (ดิบ)

การที่ฉินอี้หยวนมีเงาประจำตัวนั่นไม่ได้อยู่ในความคาดหมายของมู่หรงเสวี่ยเลยแม้แต่น้อย  คนชุดน้ำตาลพวกนี้ดูแปลกหูแปลกตาไปซะทุกอย่าง    พวกมันมีลมหายใจและฝีเท้าเงียบกริบ   นับได้ว่ามีฝีมือแข็งแกร่งมาก   แต่หากคิดจะรุมฆ่านางแล้วล่ะก็....มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนกัน!

มู่หรงเสวี่ยดึงกระบี่อ่อนที่ข้างเอวออกมา   ดวงตากล้าแข็งของนางมองสบกับคนชุดน้ำตาลไม่กระพริบ

ฉับพลัน,  ลมพัดหวีดหวิวชวนขนลุกประดุจดั่งโมงยามที่ภูตผีออกหากิน ใบไม้ปลิดปลิวเคว้งคว้าง, ประกายแสงของคมอาวุธแปลบปลาบขึ้นในความมืดสงัดของหุบเขา

มู่หรงเสวี่ยกระชับกระบี่อ่อนไว้มั่นในมือ   ปัดป่ายการโจมตีของศัตรูที่รุมล้อมนางได้หมดสิ้นทั้งสี่คน    ยังมิได้เพลี่ยงพล้ำเสียทีแต่อย่างใด

คนชุดน้ำตาลเปลี่ยนการจู่โจมเป็นโหมหักเข้าพร้อมกันจากทั้งสี่ทิศ    เป็นรัศมีครอบคลุมตั้งแต่ตะวันออกเฉียงใต้จนตะวันตกเฉียงเหนือ   ฟันลงมายังมู่หรงเสวี่ยที่ยืนอยู่ตรงจุดศูนย์กลางพอดี
มู่หรงเสวี่ยรีบตวัดกระบี่ปานจักรผันทำลายท่าจู่โจมของเงาไปได้สาม   เงาอีกหนึ่งที่เหลือทะลวงผ่านวงป้องกันของนางเข้ามาได้   ปลายอาวุธของมันตรงเข้าตวัดเกือบจะฟันโดนนางอย่างฉิวเฉียด    ดาบนั้นปาดเอาเส้นผมที่ระติดอยู่ตรงกรอบใบหน้าของนางบริเวณข้างแก้ม  ปอยผมดำเป็นมันก็ถูกเฉือนสะบั้นขาดตกลงสู่พื้น

มู่หรงเสวี่ยหรี่ตา   คนชุดน้ำตาลพวกนี้   เสื้อผ้าก็ดูแปลกตา   ท่าร่างการต่อสู้ก็ไม่เหมือนแคว้นฉิงหยาน   น่าจะเป็นเงาที่ติดตามฉินอี้หยวนมาตั้งแต่โม่เป๋ย   พวกมันทั้งหมดมีกำลังภายในกล้าแข็ง  ร่างกายแข็งแรง  เปรียบกับนางที่ไร้พลังยุทธ์สิ้นเชิง  ขืนเผชิญกันซึ่งๆหน้าเช่นนี้...นางมีแต่จะเสียเปรียบ!   จะกำจัดมันทั้งหมดให้ได้...ช่างตึงมือนัก

มู่หรงเสวี่ยคิดแล้ว,   มุมปากก็ยกขึ้นโค้งเป็นรอยยิ้มพิลึก   นางดีดเท้าออกวิ่งเร็วราวกับสายลมมุ่งหน้าเข้าไปในป่าทึบ:   เงาองครักษ์... ฮ่าๆๆ....องครักษ์เงา....เงาเอ๋ยเงา,  เจ้าก็เจ๋งแค่ในที่มืด  แต่ถ้าหากเป็นในป่ารกทึบล่ะก็...พวกเจ้าเสร็จแน่!

ยามเมื่อคนชุดน้ำตาลตามเข้ามาถึงในป่าแล้ว   ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็พบแต่ต้นไม้ขึ้นเบียดกันหนาแน่น   ไร้ร่องรอยของมู่หรงเสวี่ย..............

หัวหน้าของมันออกคำสั่ง   “แยกกันค้น!

“ขอรับ!”   ที่เหลือล้วนรับคำสั่ง  แล้วกระจายกันออกหาเป็นสี่ทิศ   เหนือ ใต้,  ออกและตก

ป่าแห่งนี้ก็ช่างอุดมสมบูรณ์เหลือเกิน   ต้นไม้ใหญ่น้อย,  เถาวัลย์เปรียง  พุ่มไม้กอเล็กกอน้อย   โคนรากไม้และตอไม้   รกสายตาไปหมด   คนทั้งหมดค่อยๆรุกคืบออกตามหานางอย่างละเอียด  ดวงตาคอยตรวจจับทุกการเคลื่อนไหว

ทันใดนั้น,   ข้างหลังบังเกิดเสียงใบไม้กรอบแกรบ   หนึ่งในคนชุดน้ำตาลตวัดสายตาคมกริบชักอาวุธแทงสวนเข้าไปอย่างรวดเร็ว   คมมีดทะลุฉึ่กผ่านต้นไม้   แต่เมื่อกวาดสายตาดูกลับพบแต่ความว่างเปล่า  คนชุดน้ำตาลคลายอาการเกร็งระมัดระวังลง   ที่แท้ก็เพียงแค่เสียงใบไม้แห้ง
แต่จู่ๆ,   ใบหน้าสวยหวานของมู่หรงเสวี่ยก็ปรากฏแก่สายตาตรงหน้าของเงาชุดน้ำตาลผู้นั้นซึ่งได้แต่ยืนอึ้งมิทันขยับตัว   เงาโลหะสีเงินวาววับก็สะบัดเข้าปาดคอหอยตัดถูกเส้นเลือดใหญ่บริเวณลำคอ   เงานั้นยังไม่มีโอกาสได้ส่งเสียงสักแอะได้แต่เบิกตาโพลงเมื่อเห็นทูตมรณะมาอยู่ตรงหน้า   ร่างนั้นก็ล้มลงกับพื้นสิ้นใจ

มู่หรงเสวี่ยชำเลืองเพียงนิดยังร่างที่ไร้ลมหายใจบนพื้นอย่างเคืองใจ    นางบรรจงหยิบผ้าเช็ดหน้าไหมขึ้นมาซับโลหิตที่ติดอยู่บนกระบี่อ่อนของนางอย่างทนุุถนอม   ดวงตาของนางไร้ความรู้สึกรู้สา  นางในยุคสมัยเดิมของตน  ในฐานะที่เป็นผู้สืบทอดตระกูลนั้นไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้ด้วยมือเปล่า,  การจู่โจมแบบประชิดตัว  อาวุธลับและความแม่นยำในการใช้ปืน   สุดท้ายการวางยาล้วนต้องเรียนรู้ทั้งนั้น

อายุได้สิบแปด,  ทางบ้านของนางถึงกับจัดจ้างพวกหัวขโมย  อาชญากรที่ชำนาญในแต่ละอย่างให้มาทดสอบนางโดยเฉพาะ   นางถูกปล่อยให้ใช้ชีวิตในป่า  ฆ่าพวกชั่วธรรมดาจนกระทั่งระดับวิปริตพวกนั้นเพื่อเอาตัวรอด    มาจนถึงตอนนี้ แค่ถูกตามติดจากเงาองครักษ์ในอดีตไม่กี่คน  หรือต่อให้พวกนักฆ่าที่นางฆ่าตายกลับชาติมาเกิดอีกอย่างนางก็ไม่ทำให้นางสะดุ้งสะเทือนนักหรอก

เมื่อนางฟื้นตื่นขึ้นมาใช้ชีวิตในแคว้นฉิงหยานในระยะต้น    นางมัวแต่ต้องรบพุ่งตบตีกับศึกภายในเช่น ตู้ฮูหยินกับเทือกเถาของนาง     ไม่มีเวลาฝึกทักษะการต่อสู้เท่าไหร่   เมื่อพวกเงาชุดน้ำตาลพวกนี้หยิบยื่นโอกาสอันดีให้....จะไม่ให้นางตอบรับด้วยความยินดีได้อย่างไรกัน  เสียของหมด!

มู่หรงเสวี่ยยิ้มดวงตาหวานเยิ้ม   นางโยนผ้าเช็ดหน้าไหมชุ่มเลือดในมือขึ้นไปในอากาศอย่างไม่ยี่หระ  แล้วหมุนตัวเคลื่อนกายตรงไปยังทิศทางหนึ่ง   รอยยิ้มโหดที่ไม่น่าจะเป็นรอยยิ้มของสาวน้อยเจ้าของใบหน้าหวานใสผุดขึ้นที่ริมฝีปาก    ตอนนี้,  การละเล่นต้องเปลี่ยนข้างแล้ว   การปลิดชีพเจ้าเงาพวกนี้นั้น,  นางให้สัญญาได้เลยว่า...จะทำให้พวกมันต้องตายแบบเร้าใจแน่นอน

ความเงียบสงัดของป่าดูช่างน่าผิดปกติ   พวกชุดน้ำตาลมิอาจประมาท   พวกมันกระชับอาวุธแน่นขึ้น   ค่อยๆ ย่างก้าวทีละก้าวอย่างช้าๆ   สายตาสอดส่ายไปทั่ว   เงี่ยหูฟังสรรพสำเนียง

ร่างเล็กปราดเปรียวของมู่หรงเสวี่ยห้อยหัวลงมาจากกิ่งไม้อย่างเงียบเชียบ   อาวุธในมือเสียบสวบปาดทะลุคอหอยกินลึก  แผลสังหารตัดอย่างประณีตเนียนกริบเป็นเส้นตรง  แผลที่ตอนนี้กำลังเริ่มปริแยกออกจากกันแล้วเลือดสดๆก็ไหลออกมาราวกับท่อน้ำแตก   องครักษ์เงาผู้นั้น,  ร่างกายแข็งทื่อ ตาแข็งค้าง  รูดตัวลงนอนกับพื้น

เขายังไม่ทันรู้ตัวเลยว่าความตายได้มาเยือนแล้ว   มู่หรงเสวี่ยปรากฏกายสังหารเขาโดยที่เขายังไม่ทันรู้ตัวเลยว่าตัวเองตายแล้ว  และตายด้วยน้ำมือใคร?

“หมายเลขสาม!”  เสียงร้องอย่างตื่นตะลึงดังมาเข้าหู   มู่หรงเสวี่ยหรี่ตาโต้ตอบฉับพลัน  ดีดเท้าเข้าโรมรันยังเจ้าของเสียง   กระบี่อ่อนในมือตวัดเลื้อยดีดกลับในมุมที่อาวุธแข็งทั่วไปทำไม่ได้  เสียบฉึ่กตรงเข้ายังตำแหน่งหัวใจของเงาผู้นั้นอย่างแรง  เลือดไม่พุ่งแต่ซึมชุ่มโชกกับอาภรณ์สีน้ำตาลของเงาอย่างรวดเร็วโดดเด่นจับสายตายิ่งนัก...........

มู่หรงเสวี่ยถอนกระบี่ออก  คราวนี้ก็เหลือเพียงเป้าหมายสุดท้ายเพียงเป้าหมายเดียว  โลหิตสีแดงสดตรงปลายกระบี่อ่อนค่อยๆหยดลงพื้นทีละหยด

เงาคนสุดท้ายซึ่งน่าจะเป็นผู้มีฝีมือที่สุด   มือของเขาบีบกระชับอาวุธไว้แน่น   เดินอย่างระมัดระวังตัวสุดขีด  สายตาระแวงภัย  คาดว่าหากมีเสียงดังเพียงนิดเดียว  เขาคงพุ่งเข้าหา
มู่หรงเสวี่ยกระโจนออกมาจากพุ่มไม้หนา  ในมือกำกระบี่อ่อน  การต่อสู้ครั้งนี้เพียง ตัดสินชะตากันเพียงชั่วลมหายใจเดียว  ปลายกระบี่อ่อนพุ่งตรงเข้ามาจุดตายกลางหว่างคิ้วตรงหน้าผาก  เลือดไหลออกมาจากแผลทิ้งเป็นแนวโลหิตอยู่กลางใบหน้า

เงาผู้นี้, สายตามองเบิ่งค้าง  ในเวลากระพริบตาต่อมา  ร่างของมันก็ล้มโครมดังสนั่นลงสู่พื้น
มู่หรงเสวี่ยหรี่ตา  มาสี่  ตายสี่  ตอนนี้ก็เท่ากับว่านางสามารถย้อนไปคิดบัญชีกับตัวเจ้านายใหญ่ได้แล้วซินะ!

เมฆบนฟ้าเริ่มเบาบาง  สายหมอกที่ลอยอ้อยอิ่งก็เริ่มเลือนหาย  แสงอาทิตย์ลำน้อยเริ่มจะโผล่พ้นก้อนเมฆาส่องลงมายังพื้นโลก

ฉินอี้หยวนที่อยู่ในชุดกระโปรงฉีกขาดนั่งพักอยู่บนพื้นหญ้าใต้ต้นไม้ใหญ่  นั่งใส่ยาที่พวกเงาทิ้งไว้ให้บนแผลของนาง  แผลเหล่านั้นเจ็บจี้ดจนนางต้องนั่งขมวดคิ้วกัดฟันข่มความเจ็บปวดแน่น  นังสารเลวมู่หรงเสวี่ย,  นางบังอาจทำร้ายเปิ่นกงจนบาดเจ็บสาหัส  ต้องให้พวกเงาสับมู่หรงเสวี่ยเป็นชิ้นๆจนจำไม่ได้ถึงจะสาสมใจนาง!

เงาชุดน้ำตาลผู้หนึ่งเดินออกมาจากราวป่า  ค่อยๆตรงเข้ามา,  ฉินอี้หยวนชำเลืองไปยังมันพร้อมกับเอ่ยเสียงเข้มถามให้มันรายงานว่า  “ฆ่านังมู่หรงเสวี่ยได้แล้ว, ใช่หรือไม่?”

“เสียใจด้วยองค์หญิงฉินที่ข้ายังไม่ตาย  ครั้งนี้ทำเจ้าผิดหวังแล้ว!”  คำพูดเจือเสียงหัวเราะเยาะที่ดังมาให้ได้ยิน....ทำให้ร่างของฉินอี้หยวนแข็งทื่อ  นางเบือนหน้าไปจับจ้องเต็มตา  เห็นร่างของเงาถูกผลักออกเผยให้เห็นมู่หรงเสวี่ยที่ยืนอยู่ด้านหลัง   ฉินอี้หยวนมองด้วยสายตาตื่นตระหนก  “จะ...เจ้า...ทำไมถึงได้....”

“เงาของเจ้าน่ะ....ฝีมือไม่เอาไหน     ข้าล้มพวกมันจนหมดแล้วก็เดินออกมา!”      มู่หรงเสวี่ยกล่าว   ทั้งน้ำเสียงและแววตาเต็มไปด้วยอาการเยาะเย้ย

“เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร?”  ฉินอี้หยวนกรี้ดเสียงตวาดลั่น   องครักษ์เงาพวกนั้นคัดเลือกโดยพระบิดาประทานให้นาง   เป็นองครักษ์เงาชาวทะเลทรายโม่เป๋ยที่แข็งแรงและเก่งกล้าที่สุด   ระดับปรมาจารย์ยังไม่สามารถยืนถึงสิบกระบวนท่าหากต้องประทะฝีมือกับพวกมัน  มู่หรงเสวี่ยกลับกำจัดพวกมันด้วยตัวคนเดียวได้หมด......


“เชื่อหรือไม่ก็ตามใจเจ้า  แต่ไหนๆพวกมันก็ตายตกกันไปหมดแล้ว   ตอนนี้ก็ไม่มีใครมาขัดขวางข้าเล่นงานเจ้าได้อีก!”  มู่หรงเสวี่ยยิ้มหวาน  นางสืบเท้าเข้ามาทีละก้าวอย่างช้าๆเข้าหาฉินอี้หยวน  ทุกๆท่วงท่าราวกับเทพธิดาจากขุมนรกกำลังเยื้องย่างเข้ามา


..............................................
จบบท




37 ความคิดเห็น:

  1. รอมานานแล้ว หึๆๆๆ

    ตอบลบ
  2. อย่าให้ตายนะ เอาแค่พิการพอ หึหึหึ (โรคจิตไปแล้วเรา)

    ตอบลบ
  3. ภาวนาอย่าให้ใครมาขัดความตายขององหญิง 😁😁😁

    ตอบลบ
  4. ภาวนาอย่าให้ใครมาขัดความตายขององหญิง 😁😁😁

    ตอบลบ
  5. โอ๊ย..ค้างๆๆๆๆๆ ทำไมต้องจบแบบนี้?!?!?! ถ้าฆ่าไม่ได้(เพราะสองแคว้นจะเปิดศึกกัน)ก็ทำลายโฉมซะเลยนะ ให้อยู่ไม่สู้ตายเป็นการแก้แค้นที่ดีที่สุด หวังว่าองค์ชายจิงคงไม่โผล่มาขัดขวางมู่หรงเสวี่ยหรอกนะ

    ตอบลบ
  6. อิอ๋องจิน อย่าได้ตามมาตอนนี้นะ ขอตัดเอ็นแขนขานางองค์หญิงนี้ก่อน

    ตอบลบ
  7. ไม่ระบุชื่อ27 ธ.ค. 2559 16:34:00

    ตกเหวลึกหมื่นจั้ง ไม่เป็นไรลุกขึ้นมาสู้กันต่อได้เฉยงึดหลาย

    ตอบลบ
  8. โอ้ นี่เองการเอาคืนขนาดแท้ ขอแบบจัดหนักๆเลยนะ นังตัวซวยเนี่ย

    ตอบลบ
  9. เด๋วน้องมีไอ้หน้าโง่ตัวเดิมโผล่มาแหงเลย ผู้ชายที่หน้าด้านที่สุดในปฐพี เหอะๆ

    ตอบลบ
  10. ถ้ามีองค์รักษ์มาด้วยแบบเนี่ยทำไมไม่ให้ออกมาช่วยว่าทีสามีตัวเองละ กลัวคนอื่นรู้ว่าตัวเองนิสียแย่ขนาดไหนใช่ไหมเนี่ย อีกพักองค์ชายหน้าโง่ก็โผล่มาอยากรู้ว่าจะเป็นไงตอ่

    ตอบลบ
  11. จัดการๆจัดหนักไปเลยมู่หรงสู้เขา
    เป็นกำลังใจให้ทุกหยาดเหยื่อที่แปลให้อ่านสู้นะคะไรท์

    ตอบลบ
  12. โห เสวี่ยเอ๋อร์เก่งจัง ไม่ธรรมดาๆ ไม่ต้องรอให้ใครช่วยละ

    ตอบลบ
  13. อย่าให้อีองค์ชายหมาหวงก้างนั่นมาทันเด็ดขาดเลยนะเอาให้แขนขาดสักข้างค่อยมา

    ตอบลบ
  14. ขอบคุณค่ะ

    แต่คิดว่า ส่วนใหญ่นางตัวขี้อิจฉามักจะมีคนมาช่วยให้รอด คราวนี้ก้อคงมีคนมาช่วยอยู่ดี

    ตอบลบ
  15. ค้างค่ะ. ช่วยด้วย. มันแน่นอก. ช่วยมาอัพเพิ่มไวๆนะค่ะ

    ตอบลบ
  16. เก่งมากกกก ฆ่ามันเลย คงไม่มีใครมาขวางอีกใช่ไหม 555

    ตอบลบ
  17. หวังว่านางองค์หญิงจากนรกจะไม่รอด และนางเอกจะไม่โดนพาดพิง อิอิอิ

    ตอบลบ
  18. เสวี่ยเออร์อย่าฆ่านางเลย แค่กรีดหน้าตัดเอ็นแขนขาแล้วปล่อยไปตามเวรกรรมก็พอละ

    ตอบลบ
  19. ฉินอี้หยวนโดนเตะตบสารพัด แถมตกหน้าผาหลังกระแทกพื้น ความเป็นจริงน่าจะแน่นิ่งหรือพิการแล้ว อันนี้ยังมานั่งทายาได้ และดูเหมือนไม่สาหัสเลย

    ตอบลบ
  20. เรื่องนี้ช่างสะใจนัก นางเอกตบตีได้มันจริงๆ
    แอบไปแง้มrawจีนมา ปาไป 900ตอนแล้ว
    เสียดายที่เราอ่านไม่ออก แปลต่อไปเรื่อยๆนะคะ สู้ๆน้าา รอติดตามค่าา

    ตอบลบ
  21. เงากากมาก=_=//ซื่อจือท่านไม่มีบทอีกแล้วววววววว

    ตอบลบ
  22. ไม่ระบุชื่อ27 ธ.ค. 2559 19:58:00

    นังจินมาแน่นอน

    ตอบลบ
  23. ขอบคุณค่ะ
    ซือจื่อได้ข่าวว่าโดดตามมาหายไปไหนแล้วไม่รู้
    บทต่อไปขอเยว่เอ๋อตัดลิ้นเฉือนแก้มตัดเอ็นขายัยแมลงสาบตัวเมียเสร็จก่อนนะค่อยให้แมลงสาบตัวผู้โผ่ลหัวมาช่วย

    ตอบลบ
  24. กลัวอีตาอ๋องมาเจอแล้วช่วยนางมารไว้อีก มาช้าๆนะท่านอ๋องหลงป่าไปเจอถ้ำก่อนเลยทางนี้ให้เย๋อเอ๋อจัดหนักไปก่อน

    ตอบลบ
  25. ยังไม่พอยาไส้เลย เงา ด๋อยมาก

    ตอบลบ
  26. เร็วเข้า เกียวอิอองมาขวาง

    ตอบลบ
  27. เร็วเข้า เกียวอิอองมาขวาง

    ตอบลบ
  28. แมลงสาปตายยากฉันใดยัยองค์หญิงนี่เดี๋ยวต้องมีองค์ชายจิ้งจกมาช่วยแน่ๆ อร้ายยยยย ขัดใจ มโนไปเองเลย อยากให้มันตายซะที!!!

    ตอบลบ
  29. ตบให้ฟันหลุด เตะให้ม้ามแตกเลย อีงูพิษ!

    ตอบลบ
  30. ตบให้หัวหมุนไปเลย

    ตอบลบ
  31. ทำไมพวกที่กระโดดตามมาถึงมาช้าจัง
    ซื่อจื่อกระโดดตามมาทันที ไม่น่าช้าขนาดนี้นะ
    นี่ไม่ใช่ว่าจะมีใครมาช่วยองค์หญิงนี่อีกนะ
    ถ้าใช่นะ อะไรจะมาผิดจังหวะผิดเวลาขนาดน้าน

    ตอบลบ
  32. ไม่ระบุชื่อ28 ธ.ค. 2559 13:14:00

    จัดเลยค่ะ ไม่ต้องตายค่ะ พิการ หรือเสียโฉมพอ.. อิอิ

    ตอบลบ
  33. โอวหยางมาสอดผิดเวลาแน่เลย

    ตอบลบ
  34. ตายเถอะ รำคาญชื่อนาง สาธุ /ใครก็ได้อย่าเพิ่งมาเลย ให้นางตายก่อนค่อยมา

    ตอบลบ