งาดำกินแล้วดี

น้องที่ช่วยผู้แปลพิมพ์ฝากขายงาดำคั่ว ป่นที่น้องเขาขายอยู่คะ  ถ้าใครสนใจจะอุดหนุนน้องเขา  เชิญเลยคะ............... งาดำแบบคั่วป่นเรียบร...

วันพฤหัสบดีที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2559

บทที่ 8 300 ปีที่ลืมเลือน

ข้าไม่มีบ้าน!

แมวไม่มีบ้านก็คือแมวจรจัด

หยินซีบอกว่าข้าอยู่ที่ภูเขาหลัวยิ้งได้   ที่แห่งนี้สัตว์ป่าปีศาจทั้งหลายต่างเรียกขานข้าว่า ราชา

ข้าไม่รู้ว่า   ราชาคืออะไรแต่ในเมื่อข้าไม่มีที่จะไป   ข้าเลยยังรั้งอยู่



100 ปีแรก

แมวนั่นน้า....ความจำแสนสั้น   ดังนั้นข้าตัดสินใจจะลืมคุณเจ้าของและความทรงจำไม่ดีทั้งหมด   วันๆข้าเลยหาเรื่องสนุกๆทำรอบภูเขา  ไปขี่หลังเสือ  หรือไม่ก็รังแกหมีควายปัญญาอ่อนตัวเบิ้ม   หยอกล้อนกน้อย   และล่าพิฆาตหนู....

จะมีพวกปีศาจหรือมารมาท้าประลองหรือขอแต่งงานกับข้าเป็นระยะๆ   ข้ามักจะตอบรับพวกเขาอย่างสงบเสงี่ยมแล้วหวนกระทืบเขาอัดให้ปลิวลอยละลิ่วไป   หยินซีบอกว่าข้าเริ่มกระหายเลือด   รักความรุนแรง   เข้าขั้นนังแมวป่าฮิสทีเรีย!

เป็นแมวป่ารักความรุนแรงมันผิดตรงไหน!   ข้าคิดแล้วสั่นหัว   สองกรงเล็บอันแหลมคมก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตาขุดไม่หยุด   ไม่งั้นร่างของเจ้าปีศาจนากคงจะเน่าก่อนได้กลบฝัง

หลังจากหยินซีดูข้าเก็บกวาดสนามประลองเรียบร้อยแล้ว   เขาก็กระโดดลงมาจากที่สูงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงว่า   กำไร  กำไรทั้งน้าน!   ปีศาจนากเนี่ยมีรังอยู่ใกล้ๆภูเขาของเรา  ตอนนี้มันก็ตายแล้ว   ทรัพย์สมบัติที่มันสะสมไว้ก็จะกลายมาเป็นของเรา   เพชรพลอยจ๋า ไหนจะแก้วแหวนเงินทองอีก...อ้า.....

เหมียวววว.....แอววว   ข้าเดินวนรอบหยินซีที่กำลังสุขจนตัวลอยอยู่   ได้แต่คล้อยตามเขา  ใช่แล้ว  ใช่แล้ว  กำไร  กำไรทั้งนั้น  ปลาอ้วนแสนน่ารักจ๋า....

หยินซีตัวแข็งทันใด  ความสุขหายวับไปในพริบตา   นายท่าน  สมบัตินี่มิใช่ปลาอ้วนนะ!”

หรือว่ามันคือ  ไก่ย่างห้าดาว

ไม่ใช่

อย่างนั้นข้าไปนอนล่ะ   พอทราบว่าสมบัติไม่มีของกินได้   ข้าก็หมดความสนใจคิดเดินกลับเข้าถ้ำไปนอนต่อ

ท่านไปไม่ได้นะ   หยินซีรีบวิ่งมาขวางข้า   นายท่าน...มีลูกน้อง  พวกมารหลงเหลืออยู่ที่นั่น   ถ้าท่านไม่ไปกับข้าด้วย   ข้าเพียงผู้เดียวไม่สามารถรับมือพวกมันได้

ข้าไม่อยากไป   ข้าเชิดหัวสูง   หูแมวของข้าตั้งตรง   ท่าทียืนยันแข็งกร้าวไม่สนใจไม่ขยับแน่นอน

เพราะใช้ชีวิตร่วมกันมาในระยะเวลาหนึ่ง   หยินซีเริ่มจับจุดข้าได้   เขากัดฟันกรอดและยกนิ้วขึ้นสามนิ้ว   ข้าให้ท่านปลากะพงตุ๋นสามตัว

ข้าเชิดหน้าขึ้นฟ้าแล้วปล่อยหาวโตๆ

5   หยินซีต่อรอง

คราวนี้ข้าก้มมองพื้นหญ้า   นั่งนับมดน้อย   เอ๋วันนี้ยกกันไปขนอาหารกี่ตัวเอ่ย.....

10 ข้าจะไม่ต่อรองแล้วนะ   ข้ายิ่งจับปลาไม่ค่อยเก่งด้วย   หยินซีพูดด้วยสีหน้าสุดบรรยาย

ข้าต้องได้กินหมดนั่นคืนนี้   ข้าพยักหน้ารับคำและเสริม  ไปกันเถอะ

หยินซีเปลี่ยนร่างเป็นอีกาและแผ่ปีกออก  ขึ้นมาเถอะ  แต่ห้ามกัดข้าเล่นอีกนะ

ข้ากระโดดขึ้นหลังและถูไถศีรษะข้ากับขนนกอ่อนนุ่มตรงช่วงคอเขา   หยินซีเป็นผู้ทำอาหารให้ข้า   และเป็นผู้เดียวที่สามารถหาปลากะพงจากที่แสนไกลมาได้   ข้าเคยเดินทางนับพันไมล์ไปแต่ข้าก็จำทางไปหาปลากะพงไม่ได้ซะแล้ว   ข้าก็เลยต้องพึ่งพาหยินซีทุกครั้งแต่เจ้าหนุ่มแสนขี้เกียจก็มักไม่ทำให้ข้ากิน   ข้าต้องหาวิธีหลอกล่อ   ข้าน่ะเคยต่อรองได้สูงสุด 12 ตัวในครั้งเดียว  ครั้งนี้ข้าได้มา10 ตัว   แต่ข้ากะให้ปีศาจดอกไม้ถนอมอาหารโดยทำเป็นปลาแดดเดียวเอาไว้กินยามยาก

เอานิ้วออกมานับทวนจำนวนปลาไปข้าก็ปาดน้ำลายไปด้วย   ในที่สุดเราก็มาถึงภูเขาหยางชาน

ด้วยหยาดเหงื่อจากสองกรงเล็บแข็งขันของข้า   ข้ากำจัดพวกปีศาจปลาซิวปลาสร้อยไปจนหมด   หยินซีรีบร้อนวิ่งไปที่ซ่อนของปีศาจนาก   มองหากองเพชรพลอยด้วยดวงตาเปล่งประกายดุจดวงดาว   จับอันนั้นวางอันนี้แล้วเลือกลงถุงสีขาวใบใหญ่ซึ่งบัดนี้เต็มไปด้วยทองคำ  เงิน  เพชรพลอย  แจกันและสิ่งล้ำค่าอื่นๆ   หยินซีโยนกระสอบใบเท่าคนมาให้ข้าให้ข้าช่วยดันขึ้นหลังเขา

ข้ากัดฟันพูด  ข้าเป็นแมวน่ะ  มิใช่ลาขนของ!”

ก็ได้  ก็ได้  คราวหน้าข้าจะนำม้าปีศาจมาช่วยข้าขนกลับ

ข้าทำเป็นไม่ได้ยินคำเขา   ก้มลงงับปีกเขาเล่น

อ้ากกกกกก    เสียงหยินซีกรี้ดดังก้องไปถึงสวรรค์


100 ปีถัดมา

ยิ่งมาจำนวนปีศาจที่มาขอท้าประลองกับข้ายิ่งน้อยลง   ส่วนพวกมาขอแต่งงานนั้นน้อยซะยิ่งกว่าน้อย

วันคืนผ่านไปอย่างน่าเบื่อ   ข้าออกไปรังแกเขาไปทั่ว   จนทำให้ปีศาจและสัตว์ใหญ่น้อยเพียงแค่เห็นข้าก็โกยแน่บไม่อยู่สู้หน้า

หยินซีกักบริเวณข้า   เขาพูดว่า   ไม่เป็นการดีที่ข้าออกไปไล่ปีศาจพวกนั้น   พวกเขาต่างมาสวามิภักดิ์ต่อเรา    มิเช่นนั้น, ผู้ใดจะหุงหาอาหารซักผ้าซักผ่อนหาปลาให้ท่านรับประทานล่ะ

เขายกเหตุผลมามากมายแต่ไม่เข้าหูข้าสักคำ   สุดท้ายเขาโมโหและประชดข้าว่า   ถ้าท่านยังประพฤติตัวเช่นนี้   ข้าจะไม่หาปลาให้ท่านอีก

คำนี้ข้าเข้าใจเป็นอย่างดี   ข้าจึงสาบานกันเขาว่าข้าจะไม่รังแกทำร้ายสัตว์บนภูเขาอีกต่อไป แต่จะไปรังแกสัตว์ต่างถิ่นแทน

วันต่อมาเราใช้เวลาอบรมเรื่องมารยาท    ประมาณว่าเหมียวที่ดีต้องทำอย่างไร.... ความนัยนี้ส่อเจตนาอันดีงาม.....บลา...บลา.... ข้าก็จำไม่ได้สักคำ

เขาสอนข้าว่าเสียงของปีศาจสามารถใช้สะกดจิตผู้คนได้   ทำให้ปีศาจหรือแม้แต่สัตว์หากได้ยินเสียงนั้นแค่ครึ่งก้านธูป   พวกเขาจะหลับใหล   ต่อมาเมื่อข้าประสบปัญหานอนไม่หลับ ข้าก็มักจะมาขอให้เขาสะกดจิตข้าแต่มาทีไร   ข้าก็มักจะพบว่าเขามักจะขังตัวอยู่ในห้องของเขานั่งชื่นชมขัดถูกองเพชรของเขา

ข้าเลยเริ่มจะมีความคิดว่า   กองเพชรนี่น่าสนุกและข้าก็เลยเอ่ยปากขอดูกองเพชรของเขา แต่หยินซีปฎิเสธข้าไม่ให้เข้า   แต่ๆๆๆเขาไม่ได้ห้ามไม่ให้ข้าแอบย่องไปดูลับหลังเขานี่น่า

แม่กุญแจของเขาช่างไม่แข็งแรงเอาซะเลย   ห้องทั้งห้องอัดแน่นไปด้วยกองทองคำ   กองสินแร่เงิน   และหินมีค่าทุกชนิด  ทุกขนาด  ทุกแม่สีส่องประกายสาดออกมาน่าตื่นตาตื่นใจ แต่กระนั้นมันก็ไม่เห็นสนุกตรงไหน

ข้าหยิบเพชรเม็ดเท่าลูกลำไยและกลิ้งเจ้าลูกหินไปมาบนพื้นแต่ข้าก็ไม่เห็นความสนุกของมัน ไม่รู้หยินซีเล่นสนุกกับของพวกนี้อย่างไง

หรือว่ามันจะมีรสชาติอร่อย????

ความคิดแปลกประหลาดเกิดขึ้นอีกครั้ง  ข้ารีบยัดเพชรสีทับทิมปลั่งสวยเข้าปาก  อมมัน เลียมัน   และก็กัดมันโดยไม่ลังเล

เพชรแตกละเอียดเป็นชิ้นๆ   ชิ้นส่วนสีแดงกระจายเต็มพื้นและหยินซีดันโผล่เข้ามาพอดี!

เขาเบิกตาดำโตเท่าไข่ห่าน   จ้องมองด้วยสีหน้าว่างเปล่า   พูดไม่ออกเป็นเวลานาน   ข้ารู้สึกว่าข้าได้ทำเกินไป   ข้าจึงรีบย่องไปทางประตู   ก่อนที่เขาจะอาละวาด

พอข้าลอดพ้นบานประตูมาแล้ว   ข้าก็ได้ยินเสียงเขาคำรามไล่หลังมา   ฮัวเหมียวเหมียว แมวโง่   อันนั้นมันทับทิมเหมันต์ของข้า   อ้า......

เสียงคำรามของเขาทำเอาขนหลังข้าลุกพรึ่บ    ข้าถึงกับต้องหลบลี้หนีหน้าเขาไปสามวัน ไม่กล้ากลับบ้าน

อยู่ข้างนอกสามวัน   ข้าสุดแสนจะหิว   หิวจนข้ามิอาจทนไหว   ดังนั้นข้าเลยค่อยๆย่องกลับมาแต่หยินซียังไม่ใจเย็นลงสักนิด

เขาไม่ทำกับข้าว   ไม่ทำสิ่งใดและไม่พูดกับข้า   ทุกวันเขานั่งหน้าเศร้าจ้องไปดูเศษทับทิมเหมันต์   สะอื้นแผ่วๆอยู่อย่างงั้น   หน้าซีดขาวของเขาอาดูรราวกับสีหน้าของสะใภ้ที่โดนแม่สามีรังแกอย่างไงอย่างงั้น

ยิ่งทำให้ข้ารู้สึกผิด

อย่างไงล่ะ   ถึงข้าจะรู้สึกผิด   ข้าก็ไม่ขอโทษหรอกเพราะเกียรติยศมันค้ำคอข้าอยู่   แมวอย่างข้าจะไปขอโทษเจ้านกได้อย่างไร

แต่หยินซีดูเสียใจมากจริงๆ

หลังจากคิดแล้วคิดอีก   ข้ามองหาของกินได้จนทั่วและสุดท้ายก็หอบเอาปลาตากแห้ง2-3ชิ้น    ข้าจากภูเขาหลัวยิ้งมาและเริ่มออกผจญภัย

ข้าไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน   ข้าปีนยอดเขาเอเวอร์เรสต์   แล้วก็ไปต่อหุบเขาแห่งความตาย (ซินเจียง)  จากนั้นก็ไปแถวแผ่นน้ำแข็งแอนตรากตริก   เอาชนะบรรดามนุษย์ ปีศาจและมารที่เข้ามารังแกข้า   จวบจนข้ามาพบแม่น้ำใสแห่งหนึ่ง   ข้าจึงหยุดพักและลงมือหาก้อนหินก้อนหนึ่ง


หินแม่น้ำกลมเกลี้ยงเรียบลื่น   มีตำหนิตื้นๆเต็มไปหมด   มันมีสีหลากสีน่ารัก   ดูดีอย่างน่าพิศวง   สวยงามในสายตาข้ามันจัดเป็นหินงามก้อนหนึ่ง

ข้ารีบกลับไปภูเขาหลัวยิ้งด้วยความตื่นเต้น   หลังจากหลงทางนับครั้งไม่ถ้วน   ข้าในที่สุดก็กลับมาพบหยินซีและนำหินออกมาอวดเขา    หางข้าบิดม้วนในขณะที่กล่าว   ข้าเก็บมันมาจากข้างถนน   เจ้าว่ามันสวยไหม

หยินซีไม่ได้มีความสุขอย่างที่ข้าคิด   เขากำก้อนหินแล้วถามข้าว่า แมวโง่   เจ้าไม่กลับมาหกเดือน   ครึ่งหนึ่งของอาณาเขตเราถูกชิงไปแล้ว

เราก็ไปตีมันกลับซิ  ง่ายจะตาย!”   ข้าพูดโดยไม่กังวลอะไร

ข้าไม่ได้หมายถึงอย่างนั้น   น้ำตาของหยินซีร่วงเผาะ

ข้ากลัวเขาร้องไห้   ข้ารีบเอาชายเสื้อเช็ดน้ำตาให้เขา   แต่น้ำตายิ่งมายิ่งเยอะจนข้าเช็ดต่อไปไม่ไหว   ข้าเอนตัวเข้าหาเขาแล้วใช้ลิ้นเลียซับน้ำตาที่แก้มให้เขา

ข้าไม่ทันสังเกตว่าหยินซีบิดหูข้าไว้แล้วตะโกนเสียงดังใส่ข้า   แมวโง่เอ่ย   ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้ว   ให้เจ้าเปลี่ยนนิสัย   การเลียสุ่มสี่สุ่มห้าของเจ้ามันจะทำให้ผู้อื่นเข้าใจผิด

โอ้ววววว   มันเจ็บน่ะ   ข้าแหกปากตะโกนและรีบผลักเขาออก    เขาจึงโผบินขึ้นไปต้นไม้ต้นใกล้ๆ

ข้าทดลองกระดิกหูข้างที่โดนประทุษร้าย   ถลึงตามองเขาด้วยความโกรธ

หยินซีก้มหัวลงแล้วพูดว่า   ขอบใจเจ้ามาก

ข้ามองเขาด้วยความประหลาดใจแต่ในที่สุดข้าก็เริ่มเข้าใจในหลักการ....

อีกาชอบโดนกระทืบนั่นเอง..............


.....................................................................
จบบท





ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น