งาดำกินแล้วดี

น้องที่ช่วยผู้แปลพิมพ์ฝากขายงาดำคั่ว ป่นที่น้องเขาขายอยู่คะ  ถ้าใครสนใจจะอุดหนุนน้องเขา  เชิญเลยคะ............... งาดำแบบคั่วป่นเรียบร...

วันอังคารที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2560

บทที่ 127 สายตาอันแน่วแน่

สีของดวงตาของเขามิใช่สีเขียวมรกตเฉกเช่นแต่ก่อน   มันเป็นสีดำสนิทเหมือนดั่งท้องฟ้ายามค่ำคืน   แต่ในขณะเดียวกัน,  พวกมันทั้งคู่ก็แสดงอารมณ์อ่อนโยนแลดูงดงามและแสนจะอบอุ่น

ริมฝีปากของเขายกยิ้มไปด้วยยามที่เรียกขานข้าเป็นสาวน้อยเบาปัญญา   สำเนียงเสียงที่เปล่งออกมากลับเต็มไปด้วยความห่วงหาอาทร    ถ้อยคำและน้ำเสียงของเขาทำให้ข้านึกถึงรอยยิ้มของปี้ชิงเฉินจุนเมื่อในอดีตยามที่กุมมือข้าสอนให้ข้าเขียนตัวอักษร   และเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีของเขายามเรียกข้าว่าเด็กโง่

มือของข้าและเขาสัมผัสกัน  ฝ่ามืออันหยาบกร้านของเขาและนิ้วมืออันนุ่มเนียนของข้าสอดประสานล็อคกันแน่น  ข้าเคยได้ยินมานานแล้วว่านิ้วมือของมนุษย์นั้นมีเส้นเลือดโยงใยถึงหัวใจ  ทำแบบนี้ก็หมายความว่าดวงใจของซือฟุและของข้าเกี่ยวคล้องกันไว้ด้วยกันซินะ

ข้าคิดถึงตรงนี้แล้วก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะคิกออกมา  สีหน้าของเซียงชิงเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วนใจ  เขาปล่อยมือของเขาออกแล้วถามด้วยความไม่แน่ใจว่า   “เจ้าหัวเราะเรื่องใด?”

“ก็....เหมียวเหมียวมีความสุข”   ข้าตอบกลับไปด้วยท่าทางดีใจมากๆ   จากนั้นข้าก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเลือดที่หน้าผากให้กับเขา   ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ข้านึกดีใจที่หวาหว่าเอาแต่บังคับข้าให้ติดนิสัยพกผ้าเช็ดหน้าติดตัวไปไหนต่อไหน

ท่าทางของเซียงชิงดูอึดอัดบอกไม่ถูก   มือของเขายื่นมาข้างหน้าทำท่าเหมือนอยากจะปัดมือข้าออกแต่ก็ไม่ได้กระทำ  แขนที่ยกขึ้นทำท่าจะโอบกอดข้าแต่ก็ไม่ได้กอด  เขาได้แต่ตะกุกตะกักว่า  “แม่นางเหมียวเหมียว,.......ข้า..........เจ้า..........”

ข้ามองหน้าเขา  สงสัยว่าเขาจะพูดว่าอะไร

เซียงชิงสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะถามข้าด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า   “เรื่องที่เจ้าพูดกับข้าเมื่อคราวที่แล้ว,  เจ้าพูดจริงหรือไม่?”

“เรื่องอะไรหรือ?”  ข้าพูดนั่นพูดนี่ตั้งเยอะ ทั้งความจำของข้าก็ไม่ค่อยดี  แล้วข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่ามันคือเรื่องไหนประโยคใดกันเล่า?

คราวนี้,  คำพูดของเขายิ่งขาดห้วง  “จะ...เจ้า,  ที่เจ้าพูดว่าเจ้าอยากแต่งให้ข้า”

“ถูกต้อง!  ข้าอยากแต่งให้พี่!”  ได้ยินหัวข้อที่เขาหมายถึง,  ข้าดีใจจนเนื้อเต้น

“เจ้าแน่ใจในเรื่องนี้แล้วใช่หรือไม่?”   เซียงชิงถามย้ำเหมือนอยากจะแน่ใจในบางอย่าง

“แน่ใจเต็มที่ร้อยส่วนพันส่วน!  แน่ใจซะยิ่งกว่าเรื่องใดทั้งหมด!”   นี่เป็นคำสารภาพจริงแท้จากใจจริงของข้า

มุมปากของชายหนุ่มค่อยๆ ยกขึ้นช้าๆ จนเป็นรอยยิ้มกว้างขวาง    เสียงหัวเราะของเขากังวานสดใสยิ่งกว่าแสงแดดอบอุ่นที่ส่องทะลุใบไม้ลงมา   เขากล่าวตอบกลับข้าว่า   “ข้าเองก็ชอบเจ้า  ข้าชอบเจ้าตั้งแต่ครั้งแรกที่ข้าได้เห็นหน้าเจ้าแล้ว”

โพล๊ะ!  เหมือนมีเสียงอะไรบางอย่างแตกกะทันหันทันทีทันใด,  โลกรอบกายข้าก็พลันสว่างไสวเรืองรองราวกับข้ากำลังยืนอยู่กลางทุ่งดอกไม้บานสะพรั่ง    ในยามนี้ ต่อให้มีอวนลากปลามากองตรงหน้าเป็นร้อยๆตัว....ก็ยังไม่สามารถทำให้ข้ารู้สึกปลื้มปริ่มได้เพียงนี้   สมองของข้ามันว่างโล่งไปหมด   ฉวยโอกาสนี้ได้แตะเนื้อต้องตัวเขาบ้าง, ข้าคว้าหมับจับที่สองมือของเขาแน่นแล้วฉุดเขาให้เดินลงเขาไปด้วยกัน  “เร็วเถอะ,  พวกเราไปเข้าพิธีกัน”

“ช้าก่อน!”  เซียงชิงถึงกับสั่นสะท้านกับความยินยอมพร้อมใจอย่างเต็มที่จนออกนอกหน้าของข้า   เขาชะลอฝีเท้ากึกแล้วพูดด้วยท่าทางเขินอายว่า  “ข้าไม่มีอะไรจะปิดบังเจ้าอีกต่อไปนะ, แม่นางเหมียวเหมียว…..แต่ข้าอยากให้เจ้ารับรู้ด้วยว่าครอบครัวของข้านั้นยากจนมาก”

“เรียกข้าว่า เหมียวเหมียว เฉยๆเถอะ!”  ข้าไม่ชอบถูกเรียกขึ้นต้นด้วยคำว่า แม่นาง นำหน้า  มันฟังดูห่างเหินเป็นทางการชอบกล

“เหมียวเหมียว,  ข้าจะแต่งงานกับเจ้าทันทีไม่ได้หรอก”  เซียงชิงพูดอย่างตรงไปตรงมา

ข้ายุดมือของเขาไว้ด้วยความตกใจ  “ทำไมไม่ได้ล่ะ?”

“เพราะว่า....ข้าไม่มีเงิน”   เซียงชิงก้มหน้าลง  ใบหน้าของเขาซับสีเลือดจางๆ

ข้ารีบบอกความรู้สึกของข้าออกไปให้เขาได้รู้   “เหมียวเหมียวไม่สนใจเรื่องเงินทองฐานะหรอก  เหมียวเหมียวไม่อยากได้เงินสักหน่อย”

“แต่ข้าสน”

“ถ้างั้น...ให้ข้าช่วยคิดหาวิธีหาเงินเป็นไง?”  หรือว่าเขาจะไม่ชอบเหมียวเหมียวเพราะข้าเป็นแมวจนๆหว่า?   ไม่เป็นไร, ไม่เป็นไร....เดี๋ยวข้างัดห้องเก็บสมบัติของหยินซีเท่านั้นก็เรียบร้อย

“มันไม่ใช่อย่างนั้น”  เซียงชิงยังคงอธิบายต่อ  “ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องลำบากมากัดก้อนเกลือกินกับข้า   ข้าอยากจะดูคู่ควรและจัดพิธีแต่งงานอย่างสมเกียรติให้กับเจ้า”  ปี้ชิงเฉินจุนกับข้าในอดีตก็เคยมีพิธีแต่งงานที่สวยงามและใหญ่โต....แล้วเป็นเช่นไร  ทุกอย่างล้วนไร้ค่า, แตกสลายมลายไปหมด   ไม่เห็นจะมีประโยชน์ที่จะจัดงานไปให้ใหญ่โต

“ขะ...ข้าเข้าเป็นศิษย์เหมาซานมาตั้งแต่ข้าอายุได้เจ็ดขวบ   แต่เดิมข้าอยู่เพียงลำพังไม่คิดจะข้องแวะยุ่งเกี่ยวกับสตรีนางใด   ข้ามีความคิดมาตลอดว่าข้าจะอยู่เป็นโสดเช่นนี้ไปตลอดชีวิตจนกระทั่ง.......ข้าได้มาพบเจ้า”    เซียงชิงเอ่ยออกมาช้าๆ   “เจ้าทั้งงดงามและกล้าหาญ  ทั้งน่ารักมีชีวิตชีวา   เป็นสตรีที่งดงามหาได้ยากยิ่ง   ควรที่จะได้รับความรักและยกย่องจากชายหนุ่มที่ดีพร้อม”

“ข้าอาจจะไม่สามารถมอบสินสอดเป็นหีบๆให้เจ้า  แต่ข้าจะจัดพิธีแต่งงานที่ดีที่สุดให้กับเจ้า”
“ข้าอาจจะไม่สามารถมอบอาหารรสเลิศให้กับเจ้า  แต่ข้าจะทำงานให้หนักเพื่อที่จะให้เจ้าอยู่สุขสบาย”
“ข้าอาจจะไม่สามารถมอบเพชรนิลจินดาให้กับเจ้า  แต่ข้าจะพยายามอย่างที่สุดที่จะทำให้เจ้ามีชีวิตที่มีความสุขไม่รู้สึกขาดสิ่งใดเลย”
“ข้าอาจจะไม่สามารถมอบบ่าวไพร่มากมายให้กับเจ้า  แต่ข้าจะรักเจ้าเพียงผู้เดียวตลอดไป”

ข้าจ้องมองเซียงชิงอย่างโง่งม  ฟังถ้อยคำจริงใจและหนักแน่นของเขาที่มีให้กับข้า  ในใจของข้ารู้สึกหวานล้ำราวกับน้ำผึ้ง  เซียงชิงขัดเขินอยู่บ้างก่อนจะกล่าวต่อไปว่า “ข้าอยากจะเป็นหินผาปกป้องเจ้าจากพายุที่จะมากรายกล้ำทั้งหลาย  ข้าอยากจะมีที่พักอันปลอดภัยให้เจ้าได้อยู่อาศัย  ข้าอยากจะให้เจ้ามีวันคืนที่เป็นสุข  และข้าอยากจะเป็นภูผาที่แข็งแกร่งคอยสนับสนุนเจ้าอยู่เบื้องหลัง  ข้าไม่อยากให้เจ้านึกเสียใจที่ได้เลือกที่จะแต่งให้ข้า”

ข้ามองเข้าไปในดวงตาที่น่าดูของเขาแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงหวานว่า   “สิ่งที่เหมียวเหมียวอยากได้ไม่ใช่ที่พักอันปลอดภัยหรือภูผาที่คอยหนุนหลัง”

“ถ้าเช่นนั้น..มันคืออะไร?”  เซียงชิงถามอย่างกระตือรือร้น

“ข้าอยากจะให้ท่านอยู่กับข้าไปตลอดชีวิต ไม่มีวันแยกจาก  ซึ่งเป็นสิ่งที่ข้าหวั่นกลัวที่สุด”   ข้ามองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา  “เช่นนั้น, อย่าทิ้งข้าไว้ตามลำพังอีกต่อไปนะ,  ได้หรือไม่?”

แม้ว่าลักษณะภายนอกของข้าคือมนุษย์ผู้หนึ่ง  แม้ว่าข้าจะแข็งแกร่งขึ้นมากมาย  แต่จริงๆแล้วจิตวิญญาณของข้าก็คือแมวธรรมดาๆตัวหนึ่ง  ความรู้สึกของข้าที่มีให้ปี้ชิงเฉินจุนไม่ใช่มีเพียงแค่ความรัก  แต่เขาคือโลกทั้งใบของข้าด้วย   ความกลัวที่จะถูกทอดทิ้ง, ต่อให้ข้าอยากลืมสักแค่ไหนแต่ข้าก็ไม่สามารถทำได้

ข้าไม่เคยเล่าให้หยินซีฟังว่ายามค่ำคืนที่ต้องนอนคนเดียวอย่างว้าเหว่มันหนาวจับใจเพียงใด   ทุกๆวันข้าจะมองดูดาวจากบนยอดไม้, แล้วข้าจะจินตนาการถึงใบหน้าของซือฟุ นี่ยิ่งทำให้หัวใจของข้ามันขมขื่นชอกช้ำยิ่งไปกว่าเดิม  ผู้คนมักจะหัวเราะเยาะกล่าวล้อเลียนว่าแมวเป็นสัตว์ที่ไม่ทำอะไรเอาแต่นอนทั้งวัน  แต่ข้าก็หาได้สนใจไม่เพราะมีเพียงแต่เวลาที่ข้าหลับเท่านั้น.....ที่ข้าจะเห็นซือฟุได้อย่างชัดเจนและลืมเลือนความทุกข์ที่ข้ามีอยู่จนหมด

ข้าเองก็ไม่ค่อยเข้าใจการกระทำของมนุษย์ทั้งหมด  ในขณะเดียวกัน, พวกมนุษย์ก็คงไม่เข้าใจความรู้สึกของข้า

ความรู้สึกที่มีคนผู้หนึ่งอยู่ในความทรงจำไปตลอดชีวิต

ข้ามองหาท่าน   พร้อมที่จะกล้ำกลืนทั้งความสุขและความเจ็บปวดทั้งหมดที่มี  ความรู้สึกของข้าแต่ไหนแต่ไร......ไม่เคยเปลี่ยน

เซียงชิงจ้องมองที่ข้า  เขาใช้มือประคองใบหน้าของข้าไว้แล้วจุมพิตแผ่วเบาที่บนหน้าผาก  เขาพูดเสียงกระซิบราวกับให้คำสัญญาว่า   “ข้าจะไม่ทอดทิ้งเจ้า, ข้าจะไม่มีวัน.....”

เพียงแค่ประโยคนี้เท่านั้น, ข้าพึงพอใจเป็นที่สุด  ข้าหัวเราะออกมาเต็มเสียงอย่างเบิกบานใจ
เซียงชิงกุมมือข้าแล้วคุยเรื่องแผนการในอนาคต  “เจ้ารอข้าอีกนิด  ข้าจะทำงานให้หนักเพื่อให้บรรลุเป้าหมายเก็บเงินของข้าก่อน   ต่อไปในวันข้างหน้า, ข้าอาจจะยุ่งมาก  พอข้าหาเงินได้พอแล้ว, ข้าจะกลับไปแจ้งให้มารดาของข้าทราบเรื่องแล้วส่งเกี้ยวแดงมารับเจ้า”

“ท่านแม่ของพี่?”  ข้าสงสัยตงิดๆ  เพราะว่าปี้ชิงเฉินจุนในอดีตอยู่ตัวคนเดียว   ไม่มีญาติ
“อืม, แต่เจ้าไม่ต้องกังวล  นางจิตใจดีไม่มีอะไร  มีเพียงเรื่องที่นางชอบบ่นจุกจิกและพูดคุยเรื่อยๆไม่หยุด   เดี๋ยวนี้,  นางอาศัยอยู่กับครอบครัวพี่ชายของข้า    ส่วนตัวข้านั้น,จะส่งเงินกลับไปเป็นระยะๆ”

“ไม่เป็นไรข้าจะปฎิบัติตัวดีกับนาง”   ข้ารีบตอบแล้วตั้งใจจะกลับไปถามหยินซีว่า  แม่สามี นี่คืออะไร?   และทำอย่างไร, ข้าถึงจะเข้ากับนางได้    จากความทรงจำที่ผ่านมาของข้า, เหมือนจะมีแม่สามีผู้หนึ่งที่พักอยู่ตรงเชิงเขา...นางผู้นั้นทั้งดุและเจ้าอารมณ์เป็นอย่างมาก  เห็นทีข้าต้องคิดหาทางหนีทีไล่ไว้ก่อน

“เจ้าไม่ต้องเป็นกังวลมากไปหน่อยเลย   ข้าเป็นบุตรชายคนรอง   ดังนั้นแม่ของข้ามักจะรักใคร่ในตัวพี่ใหญ่มากกว่าข้าเป็นไหนๆ  ไม่ค่อยมายุ่งเรื่องของข้าสักเท่าไหร่   ตราบใดที่ข้าไปเยี่ยมเยียนนางสม่ำเสมอ  ทุกอย่างก็จะเรียบร้อย”   ข้าไม่เข้าใจสิ่งที่เซียงชิงอธิบายสักเท่าไหร่  “เรื่องจุกจิกข้าจะจัดการให้เจ้าเองเจ้าไม่ต้องกังวลอะไรหรอก”

“ไม่เป็นไร  ข้าไม่เป็นไร  แม้ว่าข้าจะไม่เข้าใจสักเท่าไหร่แต่ข้าจะพยายามทำให้ดีที่สุดเลย!”  ข้ารีบตบอกพูด

เซียงชิงยิ้มอีกครั้ง  เขาเอ่ยต่อว่า  “ถ้างั้นเจ้าก็จงรอข้า  เมื่อข้าหาเงินได้มากพอแล้ว, ข้าจะกลับมาขอเจ้าแต่งงาน”

“ตกลงตามนั้น!”  ข้ารับคำอย่างมีความสุข

หลังจากที่เซียงชิงและข้าเผยความในใจกันแล้ว  พวกเราก็ตรงไปยังลานส่วนหน้าของสำนัก  ตลอดทาง, พวกเราคิดวางแผนเกี่ยวกับพิธีแ ต่งงานของเรา   เราจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานร่วมกันอย่างไร  เรื่องบ้านที่จะอยู่ด้วยกันในอนาคตว่าจะสร้างที่ไหนดี  แล้วก็เรื่องงานบ้าน

ข้าไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้นักดังนั้นข้าก็เลยยกให้เขาเป็นคนคิดทั้งหมด  พอเราเดินมาถึงตัวสำนัก  ตรงหน้าก็มีกลุ่มคนกำลังมุงรุมล้อมอะไรกันคึกคัก  มีเสียงหวี้ดร้องของสาวๆพร้อมกับเสียงตะโกนว่า  “น่ารัก  น่าร๊ากกกก!  ทำไมน่ารักอย่างนี้  จะน่ารักไปไหนเนี่ย!

สงสัย,  ข้าเลยเดินเข้าไปมุงด้วย  เห็นว่าเป็นเด็กน้อยผมดำตาดำ หน้าตาแป้นแล้นผู้หนึ่ง  ใบหน้านั้นมีรอยยิ้มหวานแปะอยู่บนหน้า   ท่วงท่าลีลาเอียงซ้ายเอียงขวาดูแล้วน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน  ทำเอาศิษย์พี่ทั้งชายและหญิงรุมล้อมเอาขนมมาล่อให้เด็กน้อยสนใจตนกันทั้งหมด

เอ๊ะๆๆ  เอ๋ๆๆ?   นี่มันลูกข้า ปี้เสี่ยวมาว ไม่ใช่เหรอ?

เห็นข้าปุ้บ,  เสี่ยวเมายิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม  เขาถลามาหาข้าแล้วพูดออกมาเสียงดังลั่นจนได้ยินกันทั้งเหมาซานว่า  “เหนียงชิน!  ข้าคิดถึ้งคิดถึงท่าน!  ท่านหาเตียเจอหรือยัง?”

“เจอแล้ว  ข้าพบเขาแล้ว  เขาอยู่ตรงนี้กับข้าด้วยไง”   ข้ารีบรับร่างของเสี่ยวเมาที่โถมเข้าหาข้าแล้วกอดเขาแน่นๆหนึ่งครั้ง จากนั้นก็ชี้นิ้วไปที่เซียงชิงผู้ที่ยืนอยู่ข้างข้า

“เหนียงชิน?  เตีย?   ข้าไม่รู้ว่าทำไมเซียงชิงถึงทำหน้าสีหน้าพิกลอ่ะ


เอ๋ๆๆๆ?   จะแต่งภรรยา, แต่มีบุตรชายติดมาด้วยหรือเนี่ย?

ทรุดกายลงนั่ง:  มาตรแม้นว่าข้าเป็นปลากัด.....ก็ยังไม่ไวเท่านีั


.....................................
จบบท






10 ความคิดเห็น:

  1. เสี่ยวมาวเนี่. มาป่วนแน่เลย

    ตอบลบ
  2. เวรกรรมละ อายุเหมียวในร่างมนุษย์เป็นเพียงสาวน้อยจะมีลูกได้ยังงายยยยย เสี่ยวเมานะมางัยเนี่ย?

    ตอบลบ
  3. ไม่ระบุชื่อ1/03/2560 09:56:00 หลังเที่ยง

    และแล้วก็ได้รับนิยายตอนใหม่เป็นของขวัญ เป็นความสุขในวันปีใหม่ ขอบคุณค่ะไรท์

    ตอบลบ
  4. แต่งทีเดียวได้ทั้งเมีย(แมว?)ได้ทั้งลูก คุ้มสุดๆไปเลยซือฝุ อิอิ
    ปล.ในที่สุดเหมียว2ก็มาาา ดีใจนั้มตาจิไหล

    ตอบลบ
  5. ขอบคุณคะ เป็นของขวัญปีใหม่ที่ถูกใจมากๆ
    เซียงซิงซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง(เมียหนึ่งลูกหนึ่ง)5555+++

    ตอบลบ
  6. ไม่ระบุชื่อ1/04/2560 09:28:00 หลังเที่ยง

    กำลังอินกับฉากมุ้งมิ้งอยู่.. พอเสี่ยวเมามานี่ขำเลย 555

    ตอบลบ
  7. เสี่ยวมาวมาขัดความสุขแม่เปล่าเนี่ย 555

    ตอบลบ
  8. ขอบคุณค่ะดีใจเหมียวเหมียวกลับมาให้อ่านอีกแล้ว

    ตอบลบ