วันพุธที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2560

บทที่ 1.6 นี่คงเป็นความรู้สึกของการเดทกับหนุ่มราศีมังกรซินะ

006
เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนสมัยมอปลาย   ตอนเขาเรียนหนังสือเขาก็เหมือนตัวเขาในตอนนี้ - แม้ว่าภายนอกเหมือนเยือกเย็นไม่หลุกหลิกมาพร้อมวาทะอันเชือดเฉือน  แต่เขาเป็นคนจิตใจดีอยู่ข้างใน   ต่อมามีเหตุการณ์มากมายเกิดขึ้น  รวมทั้งวุฒิภาวะที่ยังไม่พร้อมของเราทั้งคู่    เราจึงเกือบจะตัดขาดมิตรภาพระหว่างกันไป

เขาเดินทางไปเรียนต่อที่อังกฤษ   เราไม่ได้ติดต่อกันหลายปี   ระหว่างนัดพบปะกินข้าวสังสรรค์ของชั้นเรียนเรา, ใครบางคนพูดขึ้นมาว่าเขาบังเอิญโทรไปที่เบอร์มือถือของคุณเอฟแล้วต้องแปลกใจเพราะโทรติด   ตอนนั้นฉันเลยเพิ่งรู้ว่าคุณเอฟยังเก็บเบอร์มือถือเดิมไว้มาตลอด
  
แต่มันไม่น่าจะสะดวกสำหรับเขานะ   เพราะตอนนี้เขาอยู่ต่างประเทศไม่ใช่เหรอ?”

ไม่มีใครรู้ไม่มีใครเข้าใจว่าทำไมคุณเอฟจึงเก็บเบอร์เดิมไว้แต่พวกเราสรุปกันเอาเองว่า  ความคิดของอัจฉริยะไม่ธรรมดาย่อมยากที่จะเข้าใจด้วยมนุษย์ทั่วๆ ไปอย่างพวกเรา
  
จากนั้นไม่เท่าไหร่,  ก็ถึงวันเกิดของคุณเอฟ   ฉันรวบรวมความกล้าจนเพียงพอเพื่อจะส่งข้อความหาเขา  ฉันนอนกอดโทรศัพท์รอข้อความตอบกลับไว้ในอ้อมแขนทั้งคืน   แต่ก็ไม่มี

พอวันรุ่งขึ้น,  ที่สุดเขาก็ตอบด้วยประโยคห่างเหินตามธรรมเนียมว่า  ขอบคุณ
  
เมื่อเขาเดินทางกลับมาเมืองจีน, ฉันก็ลากสังขารปลุกปลอบความกล้าเดินทางไปเมืองเป่ยจิงเพื่อพบเขา   ที่นั่นเราปรับความเข้าใจและตัดสินใจจะอยู่ด้วยกัน    วันหนึ่งขณะที่ค้นไปตามตู้หนังสือฉันพบเจ้าโทรศัพท์โนเกีย N97 เครื่องเก่าที่เขาเคยใช้ 

ฉันเปิดเครื่องดูประวัติการโทรและข้อความรับส่งซึ่งล้วนถูกลบหมดแล้ว   มีเพียงแค่แฟ้มประโยคสำหรับใช้ส่งข้อความที่พอมีอะไรเหลือบ้าง  (draft folder)    ด้วยความอยากรู้อยากเห็น,  ฉันเลยกดดู  มีมากกว่าสิบประโยคในแฟ้มนั้น
  
วันนี้ผมพบสาวหน้าคล้ายเธอที่ ASDA

มีอัลบั้มใหม่ของพอลออกมา  มันเหมือนกับว่าเธอนั่งข้างผมอยู่ตอนผมกำลังฟังเพลง

ที่ฉางชา (เมืองหลวงของหูหนาน) อากาศคงเย็นขึ้นแล้ว   อย่าลืมต้องให้ร่างกายอุ่น  สวมเสื้อผ้าหนาๆ

ผมให้อภัยเธอ  โทรมาหาผมหน่อย

......

ประโยคสุดท้ายคือ  ผมคิดถึงเธอจริงๆ

วันที่พิมพ์ประโยคนี้คือวันเกิดของเขานั่นเอง..............



.....................................
จบตอน


ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น