งาดำกินแล้วดี

น้องที่ช่วยผู้แปลพิมพ์ฝากขายงาดำคั่ว ป่นที่น้องเขาขายอยู่คะ  ถ้าใครสนใจจะอุดหนุนน้องเขา  เชิญเลยคะ............... งาดำแบบคั่วป่นเรียบร...

วันพุธที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2560

บทที่ 25 ความลับของจินเหวิน

ปี้ชิงเฉินจุน.....    ข้าวิ่งวนล้อมหน้าล้อมหลัง   หว่านล้อมให้เขาเปลี่ยนใจ
  
ริมฝีปากของเขายกเม้มแล้วเขาก็โบกมือหนาใหญ่แล้วพูดว่า   เจ้าเรียกข้าว่าอะไรน่ะ

พลาด!!!   ดันลืมตัวเรียกปี้ชิงเฉินจุน เฉยๆ


........................


........................


........................


.......................


.......................


.......................
ปั้นหน้าเรียกซือฟุ ด้วยความรักตัวกลัวตาย

ซือฟุ....   ข้าปั้นหน้าเปลี่ยนคำสรรพนาม  ข้าสารภาพตามตรงข้าไม่กล้าดื้อกับเขาอ่ะ  ข้าตระหนักรู้ดีว่า......ข้าทำขายหน้าชาติแมวใจกล้าหน้าหนาหมดกัน

หลังจากปรับเปลี่ยนการเรียกหาแล้ว  เขาก็พูดกับข้าว่า  “ เจ้าไปโรงเรียน เจ้าก็จะได้พบปะกับปีศาจน้อยเฉกเช่นเจ้า  บางทีเจ้าอาจจะได้เพื่อนด้วย
  
ข้าถามเขาว่าเพื่อนคือ  คนที่ข้าชอบเขาแล้วเขาก็ชอบข้าตอบด้วยแล้วเราก็จะกลายเป็นเพื่อนกัน?
  
ปี้ชิงเฉินจุนพยักหน้า  ข้าเลยต่อว่า   ถ้างั้นข้ากับท่านคือเพื่อนกัน?”
  
หน้าเขากลับมาแข็งอีก   เขาเน้นคำพูดทีละคำ    พวกเราเป็นศิษย์อาจารย์กัน....
  
ข้ามองเขาอย่างเหยียดหยัน   ศิษย์กับอาจารย์เป็นเพื่อนกันก็ได้ไม่ใช่เหรอ  หว่าหวากับข้าต่างชื่นชอบซึ่งกันและกัน   เรากลายมาเป็นเพื่อนกันได้
  
พวกเจ้าดีกันแล้ว”    ปี้ชิงเฉินจุนพูดขึ้นมาปุบปับ  เจ้าทำอย่างไร?”
  
ท่านก็แค่ชอบเขาแล้วเขาก็จะชอบท่านตอบ    ข้าภูมิใจ้ภูมิใจนำเสนอแนวคิดที่เสี่ยวหลินให้ไว้กับข้า   รวมทั้งคาถาวิเศษ  ข้าขอโทษ ด้วย   ข้าไม่คิดว่าเขาจะนิ่งเงียบไปชั่วขณะก่อนที่จะลูบหัวข้าแล้วเดินจากไป
  
ข้าทางหนึ่งนอนเล่นทางหนึ่งรอพบจินเหวิน    เมื่อนางกลับมาข้าก็ไปหานางที่ห้อง
  
ที่ตำหนักชวนจิ้ง, มีแค่จินเหวินที่มีชาติพันธุ์ปลา    ดังนั้นหาตัวนางไม่ยาก   แค่สูดอากาศรับกลิ่นแรงๆสองสามที    ข้าก็มาถึงที่ของนาง    ข้าได้ยินเสียงสะอื้นของจินเหวินนำมาก่อน  ข้าเลยรีบผลักประตูเข้าไป
  
จินเหวินพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง   วันนี้ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบาย  ลุกขึ้นจากเตียงไม่ไหว  หาคนทำครัวแทนข้าด้วย
  
เหมียววววว   ข้าไม่ได้มาตามเจ้าไปทำอาหาร   ข้ารีบตอบ
  
เป็นเจ้า!    จินเหวินเงยหน้าขึ้นมองข้าด้วยสายตาดุร้าย   เจ้ามาหาข้าที่นี่ทำไม?
  
ข้ามองไปที่ตาอันแดงก่ำมีหยดน้ำตาเอ่อของนาง   ข้าค่อยๆเดินเข้าหาแล้วเช็ดน้ำตาด้วยมือของข้า    ข้าพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า   “จินเหวิน, ข้าขอโทษ
  
จินเหวินนิ่งตัวแข็ง   นางระเบิดเสียงหัวเราะ   เจ้าจะมาขอโทษข้าเรื่องอะไร   เรื่องที่ข้าหลงตัวเองว่าจะสามารถยกฐานะตนเองได้งั้นหรือ?
  
จินเหวิน, ข้าขอโทษ    ข้าย้ำอีกแล้วพูดด้วยดวงตาเบิกโต   ถึงแม้ว่าเหมียวเหมียวโง่เขลา แต่เจ้าก็อย่าได้โกรธข้าเลย
  
ก็ได้, หากเจ้านำยาอายุวัฒนะจากเหลาเหล่ามาได้    ข้าจะไม่เกลียดเจ้า”    จินเหวินหัวเราะเสียงเย็น
  
ตกลง”    ข้ารับคำโดยไม่หยุดไตร่ตรอง

จินเหวินเห็นข้ารับคำอย่างรวดเร็วจนนางงุนงง   นางพึมพำว่า   เจ้ารู้หรือไม่ว่า....ยานี้มีค่าแค่ไหน   มีแต่เทพเซียนระดับสูงเท่านั้นถึงจะมีไว้ในครอบครอง...
  
ถ้างั้นซือฟุมีหรือไม่?     ข้าหันไปถาม    ข้าจะขอเขา...
  
ตะ...แต่...แต่ว่ามันมีค่ามาก   เขาจะมอบมันเหรอ....    จินเหวินอึกอักถาม   ดวงตานางเต็มไปด้วยความหวัง
  
ซือฟุเอ็นดูข้ามาก   เขาต้องยอมให้ข้าแน่”    ข้าตบอกด้วยความมั่นใจ   รีบวิ่งตื๋อไปรอปี้ชิงเฉินจุนที่ห้อง
  
จนเย็นย่ำตะวันรอน, เขาถึงได้กลับมา   เขามีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าเมื่อเห็นข้า   เขาไม่โกรธ  เขากลับรีบตรงมาอุ้มข้าแล้ววางข้าบนโต๊ะ   มา....มาคัดลายมือกัน
  
ข้ารีบกระโดดลงจากอ้อมแขนของเขา   ยกมือขึ้นแล้วพูดว่า   ข้าอยากได้ยาอายุวัฒนะของเหล่าเหลา........มอบให้ข้า
  
เจ้ารู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร?   เขาดูตะลึง   แล้วเจ้าจะเอาไปทำไม?

เอาไปให้จินเหวิน”    ข้าสารภาพ

ไม่ได้   ปี้ชิงเฉินจุนโบกมือแล้วพูดว่า  ยาวิเศษนี้ต้องหลอมอยู่ในเตาวิเศษนานถึง 3000ปี มันชุบชีวิตคนตายและรักษาอาการบาดเจ็บได้  ตัวข้ามีเพียง 2 เม็ดเท่านั้น  มันเป็นสิ่งล้ำค่าหายากข้าไม่สามารถมอบให้ผู้ใดง่ายๆ
  
ข้ารีบสวมวิญญาณติดหนึบเขามิต่างกับเด็กน้อย   ก่อกวนเขาอยู่ครึ่งค่อนวันจนเขาถอนหายใจกล่าวว่า    จินเหวินถูกส่งตัวมาจากวังมังกร   ที่นั่นร่ำลือกันว่าผู้คนล้วนเก่งกาจเรื่องรักๆ ใคร่ๆ และถนัดในการใช้มารยาล่อลวง   ตอนนี้นางใช้ความไร้เดียงสาของเจ้าเพื่อให้ได้มาซึ่งยา  ข้ายิ่งให้นางสมใจไม่ได้
  
ปี้ชิงเฉินจุนมิยอมอ่อนข้อ   ข้าได้แต่หางตกกลับไปบอกความกับจินเหวินถึงถ้อยคำของเขา  สีหน้าของจินเหวินนิ่งสงบ   นางกล่าวอย่างไม่สนอกสนใจว่า   ข้าก็ไม่คิดว่ามันจะง่ายดายปานนั้น   แต่เดิมข้าคิดว่าข้าจะได้รับความหลงใหลจากเทพเซียนแล้วค่อยฉะอ้อนขอยาอายุวัฒนะนั้น   แต่สุดท้ายก็เป็นไปได้ยากยิ่ง
  
ยาอายุวัฒนะมีไว้เพื่ออะไร?”   ข้าไม่เข้าใจ   รสชาติดีหรือไม่?”
  
แมวโง่....    สายตาของจินเหวินมิได้มีความเกลียดชังดังเช่นที่ผ่านมา   มีแต่แววตาอิดหนาระอาใจ    “น้องสาวของข้า, เสี่ยวเซียน   เมื่อ 123ปีที่แล้วเกิดสงครามปะทะกันที่โลกปีศาจ นางติดกับดักได้รับบาดเจ็บสาหัส   ดวงจิตของนางแตกออกจากกัน    ไม่ว่าข้าจะเสาะหาหมอที่ใดมารักษา   พวกเขาต่างก็กล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า...นางหมดทางเยียวยาแล้ว  เห็นนางทุกข์ทรมานทุกวัน...ราวกับมีมีดทิ่มแทงใจข้า....
  
คำพูดค่อยกลายเป็นเสียงสะอื้น,  ข้าเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้นาง  นางยังกล่าวต่อว่า   ข้าไม่ได้อยากมาเพื่อยั่วยวนและล่อลวงชายให้ใหลหลง...แต่...น้องสาวของข้านางต้องการยาอายุวัฒนะนั้น....เจ้าช่วยขอร้องต่อท่านเฉินจุนให้ข้า   แม้ต้องแลกด้วยชีวิตกับยา....ข้าก็ยินดี
  
ไม่เอาน่ะ!  ข้าไม่อยากให้เจ้าตาย!”   ข้ารีบค้าน   จากนั้นข้าก็ยิ้มเยื้อนออกมา   แฮ่ๆๆๆ   เราขโมยเอาก็ด้ายยยยย

ขโมย?”    จินเหวินทวนคำด้วยความประหลาดใจ
  
ข้าเหวี่ยงหางด้วยความตื่นเต้นภูมิใจว่า   หยินซีพูดอยู่บ่อยๆว่า.....ข้าน่ะมีพรสวรรค์ในเรื่องขโมยของแค่ไหน!    ไม่ต้องห่วง, เจ้าเชื่อใจข้าได้!   เจ้าแค่บอกข้าว่า ยาที่ว่าอยู่หนใด…”
  
โทษการขโมยยาอายุวัฒนะนี่ใหญ่หลวงนัก....    จินเหวินละล้าละหลัง    ข้าได้แต่สบถสาบานว่า    เรื่องขโมยเป็นสิ่งที่ข้าเชี่ยวชาญชำนาญมาตั้งแต่เกิด   มิใช่เรื่องใหญ่โต  มิมีคนสังเกตเห็นด้วยซ้ำ  นางคิดแล้วจึงตอบตกลง
  
พวกเราสุมหัวกันวางแผนตกลงกันว่า...เราจะขโมยยาจากเหล่าเหลาโดยตรง   เนื่องจากว่า เขาเป็นผู้ผลิตย่อมมีเม็ดยาจำนวนมาก   หากหายไปสักเม็ดก็คงไม่ทันสังเกตุ   อีกทั้งวันนี้ยังเป็นวันที่ 10 ครบกำหนดที่เขาต้องนำยาไปมอบให้เง็กเซียนฮ่องเต้    ดังนั้นไม่มีใครอยู่ที่ตำหนักปรุงยา
  
ตัดสินใจได้แล้ว, พวกเราก็รีบลงมือ   ข้าไม่แปลกใจที่เห็นจินเหวินช่างดูจัดเจนเส้นทางไปตำหนักของเหล่าเหลาเป็นอย่างดี   เลี้ยวทางนี้นิด.......มุดทางนี้หน่อยพวกเราก็มาถึง
  
จินเหวินหน้าแดงด้วยความอาย    นางสารภาพว่า....เพื่อให้ได้ยาอายุวัฒนะมา  ช่วงสองสามปีมานี้, นางเที่ยวหว่านเสน่ห์คนในตำหนักไว้หมดแล้ว   เสียดายว่าตำแหน่งแต่ละคนต่ำเตี้ยเกินไป   นางจึงยังไม่ได้เม็ดยาสักที
  
สำหรับข้านั่นไม่ใช่ปัญหา   จินเหวินอุ้มข้าในร่างแมวและตรงไปที่ตำหนัก   นางคุยหยอกกับทหารรักษาการณ์หน้าประตูเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ   ในขณะที่ข้าตะกายไต่กำแพงอย่างเงียบกริบ
  
ภายในกำแพง, ข้าเห็นควันและเปลวเพลิงจากเตาเผา   ข้าค่อยๆย่องเข้าไประมัดระวังไม่ไปปลุกเด็กชายที่นอนหลับอยู่ตรงนั้น
  
โอกาสดีอะไรอย่างนี้!!!    ข้าค่อยๆคลานไปทางพื้นเตาแต่เพลิงกาฬภายในช่างร้อนเสียนี่กระไร!  โดยไม่รู้จะเริ่มที่ตรงไหนข้าเลยค้นหากวาดไปรอบๆ
  
จินเหวินอธิบายลักษณะยามาให้ข้ารับรู้ล่วงหน้า   ยามีสีแดง   มีกลิ่นแปลกๆ   ข้าทำจมูกฟุดฟิด   ดมหาซ้ายทีขวาที   นอกจากกลิ่นยาสมุนไพรแล้วไม่เห็นมีกลิ่นอะไรแปลกๆ เลย   แต่ๆๆๆ........เดี๋ยวก่อนโชยมาจากตัวเจ้าหนุ่มน้อย   ราวกับละลอกคลื่นแห่งกลิ่นที่กวักมือเรียกข้า ช่างเย้ายวนกวนอารมณ์นัก
  
หรือว่ายาอายุวัฒนะจะอยู่ในแขนเสื้อเจ้าหนุ่มนั้น   ข้าตรงเข้าไปหาและมองสำรวจเขา  หนุ่มน้อยนี่มีขนตายาวงอน   รูปตายาวรีเหมือนเมล็ดถั่ว   ผิวมันย่อง  รูปร่างบอบบาง  ผมยาวรวบเป็นมวยกลมซ่อนอยู่ภายใต้หมวก   เขาดูเป็นหนูน้อยน่ารักปากแดงตาใส
  
ขยับเข้าไปอีกนิด, ข้าค่อยๆสอดอุ้งเท้าข้าเข้าไปในเสื้อเขา   และแล้วในที่สุดข้าก็ได้มันมาไว้ในมือ   กล่องเล็กๆสวยงามบรรจุข้างในคือเจ้ากลิ่นทีว่า......
  
พอข้าดึงกล่องออกมาได้   ข้าก็เปิดดูเพื่อความมั่นใจ    ของภายในเป็นสีแดงไม่มีผิด   ข้าก็หันหลังรีบเผ่นทันควันแต่ข้าไม่ทันสังเกตเห็นเด็กน้อยลืมตาตื่นขึ้น 

เมื่อตาต่อตา...มาประสาน

เขาอ้าปากกรี้ดลั่น   “ช่วยด๋วยช่วยด้วย!  มีแมวเอ้ย..มีขโมยขึ้นวังช่วยด้วยยยยยยยยยยยย!”


..................................
จบบท



ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น