งาดำกินแล้วดี

น้องที่ช่วยผู้แปลพิมพ์ฝากขายงาดำคั่ว ป่นที่น้องเขาขายอยู่คะ  ถ้าใครสนใจจะอุดหนุนน้องเขา  เชิญเลยคะ............... งาดำแบบคั่วป่นเรียบร...

วันอาทิตย์ที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2560

บทที่ 30 การล้างแค้น

จากประสบการณ์ที่ข้าเคยผ่านมาสอนให้ข้ารู้ว่า  หากจะสั่งสอนบทเรียนให้โมหลินต้องรอให้ปี้ชิงเฉินจุนไม่อยู่ซะก่อน   มิฉะนั้น....ก้นของข้าอาจไม่ปลอดภัย
  
แมวมีความอดทนและความเพียรพยายามเป็นเลิศ!!   ข้าเฝ้ารอโอกาสอย่างอดทนมาตลอดสองสัปดาห์   จนเมื่อปี้ชิงเฉินจุนจากไปแล้ว, ข้าก็ล่อให้จินเหวินและหว่าหวาไปเป็นเพื่อนข้าเยี่ยมเยียนโมหลิน
  

อาการบาดเจ็บของจินเหวินหายดีแล้ว  หลังจากนางกลับมาจากทะเลฝั่งตะวันออกเพื่อนำยาไปส่งให้น้องสาว  นางก็สดชื่นสดใสขึ้นมาก นางนั้นทั้งยิ้มแย้มแจกผู้คน และไม่ติดใจเรื่องขัดแย้งในครั้งแรกที่พบกัน 
  
ตอนนี้นางหันมาแต่งกายด้วยอาภรณ์ธรรมดาไม่หวือหวาเหมือนแต่ก่อน  แถมนางยังติดชอบเทศนาสั่งสอนขึ้นทุกวัน   นางมักจะชอบพูดคุยชื่นชมนายท่านเฉินจุนว่าดีอย่างไร?  เมตตาอย่างไร?  แล้วมักจะเอ็ดข้าไม่ให้เล่นซน

ไอ้ทีท่าเทิดทูนปี้ชิงเฉินจุนเช่นนี้ยังมีหัวหน้าเสี่ยวหลินอีกคนที่เป็น   เพราะเขาเองก็มีหน้าที่ส่วนหนึ่งรับใช้ส่วนตัวข้าด้วย    ทั้งเขาและหว่าหวาต่างร่วมมือกันคอยตามคอยดูคอยอบรมข้า   แต่เขาจะละเอียดลออกว่าหว่าหวามาก....ทุกครั้งที่ข้าทำอะไรแตก อาทิเช่น แจกันแล้วนำไปกลบเกลื่อนฝังลึกๆให้สิ้นซาก   ก็เป็นเขาอีกนั่นแหละที่ค้นพบ....ข้านี่แหละช่างสิ้นหวังจริงๆ    เฮ้อ...............
  
ในภพสวรรค์, ทุกวันท้องฟ้ามักจะแจ่มใสมีแดดอยู่เป็นนิจ   จินเหวินนั่งอยู่ที่ศาลาภายนอกประตู   ช่วยข้าปักลวดลายปลาแห้งที่อาภรณ์ของข้า  หว่าหวากำลังยุ่งกับการทำความสะอาดเช็ดถูราวกับว่าถ้าทุกที่ยังไม่สะอาดถึงระดับไร้ตำหนิ   นางจะไม่หยุด
  
บ่ายวันอันเงียบสงบออกจะน่าเบื่อเช่นนี้   ข้าเรียกร้องความสนใจพวกเขาให้เอาอกเอาใจข้าแล้วออกปากชวนพวกเขาให้ไปเยี่ยมโมหลิน   จินเหวินเห็นด้วยกับข้าแล้วนางก็จัดแจงขออนุญาติจากหัวหน้าเสี่ยวหลิน   แล้วเราทั้งหมดก็เริ่มต้นออกเดินทาง
  
จินเหวินถือห่อผ้าเล็กๆ ไว้ในมือ   นางบอกว่าในห่อมีพวกสาหร่ายทะเลที่หายากจากทะเลฝั่งตะวันออก   ซึ่งสามารถนำมาใช้เป็นกระสายยาให้กับท่านโมหลิน    ส่วนหว่าหวาก็ลากถุงกระสอบใบใหญ่บรรจุอาหารหลายอย่าง   บอกว่านี่คือเสบียงส่วนตัวของข้าเอาไว้กินเมื่อไปถึงที่พักท่านโมหลิน
  
ทุกทีที่ข้าได้พบโมหลินที่บ้าน    ข้าจะมาโดยขี่กิเลนมาพร้อมปิ้ชิงเฉินจุน   ข้าเลยไม่เคยรู้มาก่อนระหว่างทางที่มาจะมีทุ่งดอกไม้บานสะพรั่งงดงาม  งามจนอดไม่ได้  ข้าวิ่งถลาลงไปในทุ่งดอกไม้พร้อมกับกลิ้งตัวเล่น  กลิ่นหอมราวกับข้าคลุกอยู่ท่ามกลางสายฝนละอองดอกไม้  หว่าหวาและจินเหวินต่างก็รักข้ามากยอมตามคำขอของข้าแต่โดยดี    ทำให้กว่าเราจะไปถึงที่พักของโมหลินก็สายไปกว่าที่คาดไว้มาก

ดอกไม้งดงาม จนเหมียวเหมียวอดหยุดเล่นไม่ได้

พอข้ามาเห็นประตูสีเลือดนกหน้าที่พักของโมหลิน   ข้าก็นึกขึ้นได้ถึงจุดประสงค์การมาของข้า ฮึฮึฮึ....มาคราวนี้   ข้ากะมารื้อบ้านโมหลิน!!
  
หว่าหวาตั้งท่าจะเอื้อมมือไปที่ห่วงประตู   ข้ารีบหยุดนางด้วยท่าทีสุภาพเรียบร้อยแล้วโบกมือให้พวกนางถอยหลังไป   ข้าจะทำเอง!
  
อย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่,  เมื่อพวกเขาถอยหลังไปสองก้าว    ข้ากระโดดถีบประตู   ข้าทะลายประตูพังเป็นเสี่ยงๆทำเอาฝุ่นฟุ้งกระจาย   แล้วข้ากระโดดพรวดเข้าข้างในประกาศเสียงก้องว่า   โมหลินนน ไอ้ชาติชั่วออกมาให้เหมียวเหมียวฆ่าซะดีๆ
  
การกระทำกล้าหาญของข้านี้ทำให้จินเหวินและหว่าหวาตกตะลึงกรามอ้าค้าง   ดวงตาสองคู่จ้องเป๋งมาที่ข้า   นึกคำพูดไม่ออก
  
ข้าไม่ห่วงสองคนนั้น   ก้าวอาดๆ เข้าไปข้างในหวังใจจะจับเจ้าโมหลิน   ตีเขาให้ตายแก้แค้นที่บังอาจมาโกนขนข้า

ภายในบริเวณที่พักมีดอกไม้เยอะแยะเต็มไปหมด แข่งกันบานอวดสีสันม่วงและแดง ครั้งก่อนข้ามาพบสาวใช้นั่งหลับอยู่ด้านหน้า   มาในตอนนี้, นางไม่นั่งหลับอีกแล้ว  แต่ตื่นและยืนค้าง   มองตะลึงอึ้งๆๆๆดูข้าเหมือนกับนางไม่เคยพบไม่เคยเห็นมาก่อน
  
ข้ารีบเดินตรงไปหานาง   คว้าคอเสื้อยกตัวนางลอยขึ้นจากพื้น    แล้วสะบัดกรงเล็บอวดนาง  เจ้าคนชั่วโมหลินอยู่ไหน
  
ซือฟุ้....ซือฟุ....”    เสียงสาวน้อยสั่นกลัว  นางตะกุกตะกัก   “เขาออกไปเก็บสมุนไพร…”
  
ขณะนั้น, จินเหวินและหว่าหวาหายตกใจแล้วและรีบเข้ามาดึงแขนข้าแล้วร้องตะโกนว่า นายหญิงเหมียวเหมียว ปล่อยมือเร็วเข้า ปล้อย...ท่านมาที่นี่เพื่อมาขอบคุณท่านโมหลินน่ะนึกอย่างไงถึงทำอย่างนี้
  
ใครจะมาขอบคุณเขา?”    ข้าตะโกนกราดเกรี้ยว  ถกกระโปรงขึ้นสูงเพื่อให้หางแมวของข้าโผล่ออกมาทักทายชาวบ้าน   หางของข้าเหลือแต่ขนพุ่มนิดหน่อยตรงปลาย   นอกนั้นโล้นเกรียนหมดเลยอ่ะ!!!   ดู..ดู้...ดู...ดูมันทำ   ดูเจ้าคนเลวนั้นยุแยงปี้ชิงเฉินจุนให้โกนขนข้าจนเกลี้ยง!!!”
  
พรืดดดด    จินเหวินที่ตอนแรกยังตกอกตกใจ   พอเห็นหางข้าปุ้บ   นางถึงกับไม่คิดจะกลั้นหัวเราะ   แต่ปล่อยพรืด ฮ่าฮ่าฮ่า ออกมาดังลั่น    แม้แต่หว่าหวากับสาวใช้ที่โดนข้ายกต่องแต่งอยู่กลางอากาศก็ยิ้มแก้มตุ่ยบนหน้าทำให้ข้าแสนๆๆจะ............................อับอาย!!!
  
ยังไงก็แล้วแต่   ท่านควรจะวางนางลงมาก่อน”    จินเหวินเห็นหน้าไม่สู้ดีของข้าก็รีบกลั้นหัวเราะเอ่ยแนะนำ   นางไม่มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย  อย่าพาลผู้อื่น”   หว่าหวาที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ผงกศีรษะเห็นด้วย
  
ข้าคิดใคร่ครวญเห็นเป็นเช่นนั้น    ถึงแม้ว่าข้าเป็นแมวแต่ก็เป็นแมวมีคุณธรรม   ข้าปล่อยตัวนางลง   แล้วก็ถามนางถึงเวลาที่โมหลินจะกลับและสถานที่ๆ เขามักจะไปเก็บสมุนไพร
  
น้องสาวใจป้ำผู้นั้นช่างห้าวหาญ    นางสงบจิตใจได้อย่างรวดเร็วซ้ำยังให้ข้อมูลของซือฟุนางแก่ข้าอย่างไม่หวง 
  
-เรื่องที่โมหลินชอบนอนกัดฟันเวลาหลับ 
  
-เรื่องจำนวนครั้งที่โมหลินลุกเข้าห้องน้ำในยามกลางคืนของทุกคืน
  
-เด็ดสุดก็เรื่องเสนอแนวคิดที่จะทรมานโมหลินให้ยินยอมแพ้ อย่างเช่น หยิกหัวนม   นั่งม้าอากาศ แล้วกรอกน้ำผสมพริกรสเผ็ด......และจะดีมากๆหากทำให้เขาลุกไม่ขึ้นสักสองสามวัน นางจะได้มีเวลาทำโน่นทำนี่มากขึ้นสักหน่อย
  
ความหวังดีกระตือรือร้นของนางทำให้ข้าได้ความรู้ใหม่มาว่า   คนที่ต้องการแก้แค้นโมหลินเห็นทีจะไม่ได้มีเพียงข้า......
  
เราสองคนสุมหัวพูดคุยกันอย่างเมามัน   ขณะที่หว่าหวาและจินเหวินนั่งเหงื่อหกอยู่ข้าง  พวกนางพยายามที่จะดอดหลบออกไป   แต่อย่าคิดว่านางทั้งสองจะทำได้  พวกเจ้าอยู่กับใคร? ฮัวเหมียวเหมียว?   ข้าฮัวเหมียวเหมียวเป็นใคร?   วิธีหลบหนีตื้นๆ นี่ข้าเห็นมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งระหว่างหาเรื่องต่อตีกับเขาไปทั่วตลอด 300 ปีมานี้    แล้วอย่างข้าจะปล่อยให้พวกนางหลุดหนีรอดไปได้อย่างไรกัน


ข้าเหยียดกรงเล็บซักซ้อมกระบวนท่าใบมีดปลิดสวรรค์    พวกนางทั้งสองได้แต่นั่งชำเลืองมองกันและกัน   ภายใต้บรรยากาศเต็มไปด้วยจิตสังหาร   นับว่าพวกนางยังเฉลียวฉลาดอยู่บ้าง
  
ลูกศิษย์ของโมหลินยังพูดจ๋อยๆ   ซือฟุชอบเอาข้ามาทดลองยาสูตรใหม่ๆ  มันขมจนข้าอยากจะตายวันละหลายหน  หากครั้งนี้ท่านจับเข้าอยู่แล้วล่ะก็ เอาหัวแง่งตังกุยรูบาร์บ ผสมให้เขาดื่มแต่อย่าบอกเขาน่ะว่าข้าเป็นคนแนะนำ"
  
ดี...ดี....”    ข้ารีบจดจำคำแนะนำของนางแยกแยะได้ถึง 11 วิธีทัณฑ์ทรมาน   เตรียมพร้อมจะได้ใช้
  
คนหนึ่งสอน  อีกคนหนึ่งทำการจดจำ   เป็นเช่นนี้จนตะวันที่ตอนแรกยังลอยอยู่ทางทิศตะวันตกได้ลาลับขอบฟ้า   เข้าสู่ราตรีกาลน้ำเสียงเสแสร้งของโมหลินก็ดังขึ้นข้างนอก    ทำไมประตูหน้าบ้านข้าถึงเป็นอย่างนี้
  
คนทรยศจินเหวินพลันวิ่งตื๋อออกไปตะโกนเตือนว่า   เทพเซียนโมหลิน ท่านหนีไป!!  ฮัวเหมียวเหมียวมาล้างแค้นท่าน
  
ข้าเองก็รีบก้าวออกไปเช่นกัน   ฉวยโอกาสที่โมหลินยังไม่ทันหนี   ขวางทางหนีของเขาไว้ แล้วค่อยๆ เตรียมกรงเล็บใบมีดปลิดสวรรค์   ข้าเอ่ยกับเขาว่า  ชดใช้ขนของข้ามา!”
  
โมหลินไม่แสดงทีท่ากลัวสักกระผีก    เขายกตะกร้าสมุนไพรในมือขึ้น   จากนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า   เหมียวน้อยเอย  เจ้ามาก็ดีแล้ว  ข้ามียาจะให้เจ้า
  
ข้าจะฆ่าเจ้า   เจ้าคนชั่วสมควรตาย!”    ข้าย่อตัวเตรียมพุ่งเข้าโจมตี   จินเหวินกับหว่าหวาหลับตาปี๋   แต่หรี่ตามองขึ้นนิดๆ ด้วยความอยากรู้   ใครๆ ก็อยากรู้ว่าข้าจะคว่ำเขาลงท่าไหน
  
เอาล่ะ เอาล่ะ เอาเลย ฆ่าข้าเลย”   โมหลินพูดออกมาปราศจากความกลัว   แต่หลังจากสังหารข้าแล้ว   เจ้าจะต้องเป็นแมวไร้ขนไปชั่วชีวิต!!”
  
เหมียววว...แอววววว?”    ได้ยินเขาปล่อยหมัดเด็ด   ข้ารีบกระชากกรงเล็บกลับ   เหลือบมองประเมินเขาพยายามทำความเข้าใจความหมายที่เขาพูด
  
โอ้วววว....”    โมหลินปล่อยลมหายใจดังเฮือก    ด้วยสายตาเฉลียวฉลาดอ่อนโยน   เขามองมาที่ข้าแล้วพูด   เนื่องจากแผลของเจ้า  ข้าก็เลยต้องโกนขนเจ้าซึ่งข้าก็เสียอกเสียใจพอสมควร    ดังนั้นเพื่อเป็นการไถ่โทษให้ตนเอง   ข้าก็เลยตะเวณไปทั้งภูเขาและมหาสมุทรเพื่อเสาะหาสมุนไพรเพื่อมาทำยาปลูกขนให้เจ้า...ข้าตื่นแต่เช้ากลับเอาค่ำมืดดึกดื่นป่านนี้   ดูซิว่าข้าเหน็ดเหนื่อยเพื่อเจ้าขนาดไหน
  
อ้า....ที่แท้ก็มีเหตุผลอยู่เบื้องหลัง   ข้าเริ่มลังเลจะกระทืบเขาต่อดีหรือไม่.......


สวรรค์คงเมตตา   ทำให้วันนี้ในที่สุดข้าก็เจอสมุนไพรครบถ้วน   น้ำยาปลูกขนก็ครบสมบูรณ์   หากเจ้าเฉือนข้าวันนี้   เจ้าก็จะไร้ขนไปตลอดชีวิตของเจ้า”    โมหลินกรีดน้ำตาด้วยท่าทางเศร้าพลางชำเลืองดูกรงเล็บของข้า
  
ข้ารีบถอนกรงเล็บกลับมา   เปลี่ยนสีหน้าเป็นแย้มยิ้มประจบขอโทษ   นะ..นั่น,  เจ้าน้ำยาปลูกขนที่ว่า....มันสามารถปลูกขนนุ่มกว่ายาวกว่าเดิมด้วยได้ไหม?”
  
โอ้ย..ได้...มันต้องได้แน่นอนอยู่แล้ว!!”    โมหลินรับรองหนักแน่น    “ตำรานี้เป็นสูตรลับ สืบทอดต่อกันมารุ่นสู่รุ่น   เวลาใช้เจ้าก็แค่ชโลมทาให้ทั่วทุกวันต่อเนื่องเป็นเวลาหกเดือน  คราวนี้นะ,  ขนใหม่ก็จะยาวนุ่มสลวยสวยกว่าขนเก่าซะอีก!   หากมันไม่ขึ้น.....ข้ารับประกันให้เจ้ามาทุบตีและฆ่าได้เลย
  
มันต้องเป็นเวทย์มนต์แน่ๆ  ข้ามองไปที่สมุนไพรในตะกร้าด้วยความตื่นเต้ลลล   ข้าเดินตรงไปหาเขาและกล่าวออดอ้อนร้องขอเขา   โปรดช่วยขนข้าด้วย ช่วยขนข้าด้วย
  
ข้าจะรีบผสมยาเดี๋ยวนี้แหล่ะ”   โมหลินยิ้มยกตะกร้าสมุนไพรเดินเข้าไปในบ้าน   เขาหยุดตรงหน้าศิษย์น้อยของตน   ดึงหูนางและลากนางกลับเข้าไปข้างใน   ซุยยี่, เจ้าเด็กเวรช่วยคนนอกอยู่เรื่อย   เดี๋ยวข้าจะลงโทษเจ้าให้รู้สำนึก...
  
สีหน้าซุยยี่เปลี่ยน....จินเหวินและหว่าหวาชมดูแล้วทำหน้าเหมือนพวกเขาอยากจะหัวเราะ แต่ต้องกล้ำกลืนไว้มิกล้าหัวเราะออกมา
  
ข้ายังไม่เข้าใจอะไรอย่างแจ่มแจ้ง.... ข้ารู้แต่เพียงว่าข้า   อยากได๊, อยากได้น้ำยาปลูกขนนี่เพื่อจะปลูกขนข้าให้งอกใหม่ภายในหกเดือน
  

โมหลินก็ไม่เชิงจะทำชั่วเป็นเพียงอย่างเดียวนะ!!!


...................................
จบบท


ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น