งาดำกินแล้วดี

น้องที่ช่วยผู้แปลพิมพ์ฝากขายงาดำคั่ว ป่นที่น้องเขาขายอยู่คะ  ถ้าใครสนใจจะอุดหนุนน้องเขา  เชิญเลยคะ............... งาดำแบบคั่วป่นเรียบร...

วันศุกร์ที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2560

บทที่ 67 เก็บหญ้า (ดิบ)

สายลมพัดหวน  น้ำเสียงของโอวหยางเส่าเฉินลอยตามสายลมมาว่า   “หญ้าหยางเถ่ากินอาณาบริเวณกว้างใหญ่ขนาดนี้   มิทราบว่าเจ้าจัดเตรียมโกดังไว้เก็บมันหรือยัง?”

“วางใจได้,  ข้าเตรียมพร้อมตั้งนานแล้ว   ไม่แค่นั้น, ข้ายังจัดเตรียมคนคอยเฝ้าระวังรอบโกดังอีกด้วย    ต่อให้มีพวกหัวขโมยหรือข้าศึกปล้นสะดมภ์บ้านเมือง  ก็มิอาจแตะต้องหญ้าหยางเถ่าของข้าได้....”    มู่หรงเสวี่ยยิ้มย่อง

ต่อให้มีเหตุมิคาดคิดเกิดขึ้นจริง...แล้วอย่างไร   ตราบใดที่ทุ่งหญ้าหยางเถ่ายังสถิตยังเขาอวี้ชานแห่งนี้   ห่างไกลจากเงื้อมมือของเย่วอี้เฉิน   ด้วยพลังเงินตราและสายสัมพันธ์ของจวนมู่หรงก็สามารถมาเก็บเกี่ยวหญ้าให้นางได้ใช้สอยไปได้ตลอดชีวิตอยู่ดี   สบายใจหายห่วง

เย่วอี้เฉินหน้าเครียดขึ้ง   ครั้งสุดท้ายที่เขาส่งมือดีเข้าไปลอบทำลายปทุมาโลกันต์ของมู่หรงเสวี่ย   มู่หรงเสวี่ยกลับพลิกแพลงมาร่วมมือกับผู้อื่นไม่สนใจไยดีข้อเสนอของเขา!

เรื่องก็ผ่านมานานพอสมควรแล้ว  ตัวนางเองก็สุขกายสบายดี  ไม่บุบสลายที่ตรงไหน  ทำไมยังคิดแค้นไม่เลิกราเช่นนี้อีก?

ยังมองตามคณะของมู่หรงเสวี่ยไปเห็นนางมุ่งหน้าไปที่สันเขา   เห็นนางยืนย่นคิ้วมองสันเขาขึ้นๆ ลงๆ    “เขาชันนัก   คงต้องเดินอ้อม...มิเช่นนั้นอาจตกเขาตายได้?”

หากมีแง่งหินหรือรูเลี้ยวพอจะหยั่งเท้าเหยียบได้ก็ยังพอทำเนา   แต่สภาพที่แท้จริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น  ลาดผาโล้นโกร๋นไร้พืชพันธุ์ให้เหนี่ยวดึงสักนิด  ถ้าปีนขึ้นไป...หากเท้าเกิดพลาดพลั้งเหยียบไม่อยู่ขึ้นมา  มีแต่ตกกับตกลูกเดียว......

มองใบหน้าดวงเล็กที่ยับยู่ยี่ด้วยความกังวลแล้ว   มุมปากของโอวหยางเส่าเฉินจุดรอยยิ้มเย็นใจ    “อย่ากังวลเลย  เราไม่ใช้ทางนี้หรอก!

“ไม่ใช้ทางนี้?”   มู่หรงเสวี่ยรำพึง   “แล้วเราจะขึ้นไปได้อย่างไง?”

ริมฝีปากของชายหนุ่มยิ่งกดเป็นรอยยิ้มลึกขึ้น   เขาขยับตัวเข้าประชิดแล้วโอบรั้งร่างของมู่หรงเสวี่ยไว้   ขณะที่นางสบตากับเขาอย่างตื่นตะลึง   เขาก็สะกิดปลายเท้า ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มก็กระโจนขึ้นไปบนฟากฟ้า  พุ่งดิ่งขึ้นไม่ต่างกับดาวหางเพียงแต่วิ่งสวนทางขึ้นจากพสุธา  ตรงขึ้นไปยังจุดสุดยอด  อาภรณ์สีขาวที่ชายหนุ่มสวมใส่สะบัดพลิ้วล่อเล่นกับสายลม  ท่วงท่าอิริยาบถงามสง่าไม่มีที่ติ!

มู่หรงเสวี่ยติดอยู่ในอ้อมแขนของเขา   ชายกระโปรงสีน้ำเงินอ่อนของเด็กสาวปลิวสะบัด  ส่วนเส้นผมสีดำที่ทิ้งตัวดุจม่านน้ำตกก็พลิ้วไหว   พอมาเข้าคู่กับชายหนุ่มก็บังเกิดภาพงดงามของสาวงามอรชรทอดร่างอ่อนระทวยในอ้อมอกของบุรุษรูปงามเหนือคำบรรยาย

เย่วอี้เฉินที่ยังติดตามชมดูอยู่    สีหน้านิ่งพลันปรากฏอารมณ์เคลื่อนไหว   ดวงตาดุดันจับจ้องไปที่ร่างของโอวหยางเส่าเฉินที่มีสาวน้อยแนบเหน้า   ร่างกายพลันแผ่ไอสังหารหมายจะพุ่งเข้าไปรบราเอาเรื่อง    องครักษ์หมายเลขหนึ่งมองดูท่าทีขององค์ชายแล้วก็เหลือบไปมองร่างอีกร่างที่ถูกพันด้วยเสื้อคลุมสีม่วงแน่นหนาแล้วถึงกับสะดุ้งหนังตากระตุกรีบรายงานว่า  “องค์ชาย,  องค์หญิงฉินแย่แล้ว  อาการของนางเหมือนจะทรุดหนัก!

เย่วอี้เฉินพึ่งได้สติ   เขาก้มมองลงแล้วก็เห็นสีหน้าของฉินอี้หยวนยิ่งแดงขึ้นกว่าแต่เดิม    ลมหายใจของนางกระชั้นสั้น   แนบชิดอยู่กับอกของเขามีเพียงเนื้อผ้าบางๆ กั้นระหว่างเขาและนางทำให้สามารถสัมผัสอุณหภูมิของร่างกายที่ระอุขึ้นได้อย่างชัดเจน

อาการของอี้หยวนปล่อยทิ้งนานยิ่งหนักขึ้น    เขาจะเสียเวลาอีกต่อไปไม่ได้   คราวนี้ได้แต่ปล่อยให้โอวหยางเส่าเฉินรอดไปก่อน   แต่คราวหน้าไม่มีอีกแน่

กระชับร่างบางไว้แนบอก    เย่วอี้เฉินหันหน้าก้าวยาวๆ จากไป   สายลมเย็นมาพร้อมกับเสียงสั่งการว่า   “ออกจากหุบเขา!

โอวหยางเส่าเฉินที่ทะยานอยู่กลางอากาศ   สาดสายตาชั่วเสี้ยววินาทีไปยังเย่วอี้เฉิน    ริมฝีปากของเขาคลี่เป็นรอยยิ้มหยามเหยียดก่อนที่จะทะยานอย่างไม่หยุดยั้งไปยังยอด

ถูกห้อมล้อมด้วยกลิ่นกายสดชื่นของชายหนุ่ม,  มู่หรงเสวี่ยกระพริบตาถี่ๆ   ขยับศีรษะพยายามเหลือบสังเกตุไปมาจนเห็นทุ่งหญ้าตระหง่านกลางแสงตะวัน  กำลังพลิ้วเป็นระลอกสั่นไหวไปกับสายลม

โอ้ว!  หญ้าเป็นทุ่งผืนมหึมา   ชั่วชีวิตของนางก็ใช้ไม่หมด   ต่อให้พิษเย็นกระหน่ำกำเริบบ่อยแค่ไหน   ต่อไปนางก็ไม่ต้องกังวลอีกแล้ว

มู่หรงเสวี่ยขยับกระบี่อ่อนออกมา   จริงๆ ในการเก็บเกี่ยวหญ้าหยางเถ่าควรใช้เครื่องมือทำหน้าที่เฉพาะ   แต่ตอนนี้สัมภาระนางหายหมด  เหลือติดตัวก็แต่อาวุธประจำกาย  จะให้นางทำอย่างไรได้..........

โอวหยางเส่าเฉินมองกระบี่อ่อนที่นางชักออกมาแล้วขมวดคิ้ว   ออกปากถามว่า  “ไม่ใช่หญ้าหยางเถ่ามีแค่สิบแค่ร้อยต้น   แต่นี่มีเป็นจำนวนนับพัน    เจ้าใช้กระบี่อ่อนนั้นตัดสามวันก็ไม่หมด!

“แล้วทำอย่างไงดี?”   สาวน้อยชำเลืองมองออกปากถามชายหนุ่ม

สายตาของโอวหยางเส่าเฉินผุดแววไม่สบอารมณ์    วิธีการก็ออกจะง่ายดายเช่นนั้น...ทำไมนางถึงคิดไม่ถึง   สาวน้อยผู้นี้ช่างอ่อนประสบการณ์เหลือเกิน!

เพียงแค่เขาดีดปลายนิ้วปล่อยปราณแกร่งของตัวเองออกไป   พลังเข้มข้นนั้นก็แทรกลงไปในพื้นดินสะบัดเอารากของหญ้าหยางเถ่าขึ้นมาอย่างหมดจดเป็นแถบๆ   ต้นหญ้านอนราบลงกับพื้นแน่นิ่งเป็นแถวพร้อมเก็บ

วิธีนี้นับว่าใช้การได้!   ดวงตาของมู่หรงเสวี่ยเบิกโตอัศจรรย์ใจ  มีพลังยุทธ์นี่...ช่างเป็นอะไรที่เยี่ยมยอดที่สุด  จะสู้รบตบมือกับใครก็ทวีความรุนแรงได้ถ้าใส่ปราณลงไปด้วย  ไม่ต้องไต่เขาสูงให้ลำบาก,  เพียงมีพลังภายในก็กระโดดปนเหาะขึ้นมาได้  กะอีแค่เก็บหญ้าไม่กี่พันต้น  ฉึบเดียวก็ราบทั้งทุ่ง  โอวหยางเส่าเฉินช่างเป็นบุรุษที่ใช้การได้ดีเสียจริงๆ...........

สายตามองไปก็เห็นสององครักษ์ซุนเฟิงและอู๋เหิงแบกตะกร้าไม้ไผ่สานซ้อนกันมาเป็นสิบๆใบติดตามมา   นางรีบตรงเข้าไปหา   แบ่งตะกร้าไม้ไผ่มาใบหนึ่ง   แล้วก็เริ่มต้นเก็บหญ้าของนางลงตะกร้า

ไม่เกินชั่วยามเดียว,  หญ้าที่ล้มลงรอการเก็บก็ถูกเก็บใส่ตะกร้าจนหมด    มู่หรงเสวี่ย,  โอวหยางเส่าเฉิน, ซุนเฟิงและอู๋เหิง   สี่แรงช่วยกันเก็บหญ้าหยางเถ่าจนเรียบร้อย

ที่เชิงเขา มีพาหนะเตรียมไว้สามคัน  รถม้าหนึ่ง  และเกวียนสำหรับขนของอีกสองคัน

มู่หรงเสวี่ยออกคำสั่งให้บ่าวของจวนมู่หรงขนหญ้าหยางเถ่าขึ้นไปยังเกวียนแล้วมัดให้แน่นหนา  ตรวจตราดูว่าเรียบร้อยดีแล้ว  นางค่อยโล่งใจว่า... ตอนนี้ถือได้ว่านางได้หญ้าหยางเถ่ามาอยู่ในมือแล้ว ดังนั้นชีวิตนางเท่ากับหมดภัยคุกคามไปอย่างหนึ่ง

กลิ่นหอมละมุนของชาโชยมาให้ได้กลิ่น   หันไปมองเห็นโอวหยางเส่าเฉินกำลังนั่งจิบชาอยู่ใต้ต้นไม้    ท่วงท่ากิริยาของชายหนุ่มยังคงเปี่ยมล้นด้วยความสง่า

มู่หรงเสวี่ยอดกระพริบตาไม่ได้    นางก้าวเข้าไปหยุดตรงหน้าชายหนุ่ม   “ครานี้,  ต้องขอบคุณซื่อจื่ออย่างยิ่ง   ไม่ทราบว่าวิธีที่ท่านใช้ใต่เขา..เรียกว่าอะไร?”

“เพียงแค่วิชาตัวเบาเล็กน้อย!”    โอวหยางเส่าเฉินตอบกลับมา   ดวงตาดำของชายหนุ่มเปล่งประกาย   เขาหลุบเปลือกตาลงมิให้ผู้ใดสังเกตเห็นคลื่นอารมณ์อันวิบวับในดวงตา

มู่หรงเสวี่ยอึ้ง   มิน่านอกจากพาหนะของจวนมู่หรงแล้ว   ก็ไม่เห็นรถม้าหรือม้าสักตัว   คาดว่าโอวหยางเส่าเฉินคงไม่ได้เดินทางมาด้วยทั้งสองอย่างนี้เป็นแน่

โอวหยางเส่าเฉินใช้วิชาตัวเบาเดินทางออกจากเมืองหลวงตรงมายังเขาอวี้ชานแห่งนี้   ทั้งยังไปตกระกำลำบากกินข้าวลิงกับนางถึงสองวันหนึ่งคืน   ช่วยนางจัดการธุระ หมดสิ้นเรี่ยวแรงและปราณพลังไปไม่น้อย   หนำซ้ำไม่ได้พักผ่อนดีๆ  สภาพตอนนี้เรี่ยวแรงของเขาคงถดถอย  ลำพังจะให้เขาใช้วิชาตัวเบาเดินทางกลับเมืองหลวงเอง  ก็ดูจะไร้น้ำใจไปหน่อย

“ฝ่าบาทโอวหยาง,  หากท่านไม่รังเกียจ  นั่งรถม้าคันเดียวกันกับข้าเข้าเมืองหลวงด้วยกันเถิด  ส่วนอู๋เหิงกับซุนเฟิงก็ให้นั่งไปเป็นเพื่อนกับสารถีและผู้คุ้มกันในเกวียนขนหญ้า!

“ตกลง!”   โอวหยางเส่าเฉินหยุดแล้วผงกศีรษะกล่าวตกลง   ชายหนุ่มวางถ้วยชาลง   เดินตามหญิงสาวช้าๆ ไปยังรถม้าของนาง   ที่มุมปากปรากฏรอยยิ้มจางๆ

ภายในรถม้าบุนวมนุ่มนิ่มอย่างหรูหรา  ทั้งสะดวกสบายทั้งอบอุ่น  เตาหอมส่งกลิ่นหอมรื่นรมย์   กลิ่นหอมอ่อนๆของบัวหิมะ   กลิ่นเดียวกับที่ติดกายของมู่หรงเสวี่ย

โอวหยางเส่าเฉินมองไปยังมู่หรงเสวี่ยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม  จ้องสีหน้าที่ดูอ่อนล้าของหญิงสาวแล้วขมวดคิ้วบางๆ    “เจ้ารู้สึกอ่อนเพลียหรือ?”

มู่หรงเสวี่ยพยักหน้า  ตะลุยไม่หยุดสองวันหนึ่งคืน,  เหนื่อยสายตัวแทบขาด  “ ซื่อจื่อ, น้ำชาพร้อมอยู่ในกา  น้ำดื่ม พิณ หมากรุก หนังสือ ขลุ่ย  มีเตรียมไว้พร้อมในรถแล้ว  ท่านช่วยตัวเองแล้วกันนะ  ข้าขอนอนก่อน!

ตอนอยู่ในยุคเดิมของนาง,  อดหลับอดนอนสามวันสามคืนก็ไม่มีปัญหา   แต่ร่างนี้อ่อนแอเกินไป   ไม่สามารถอึดได้เช่นนั้น  ยืนหยัดได้ถึงตอนนี้ก็สุดขีดขั้นความสามารถแล้ว

“ก็ได้!”   โอวหยางเส่าเฉินพยักหน้า   สายตามองตามแม่สาวน้อยที่ดึงหมอนนุ่มออกมาแล้วซุกเข้าหามุมรถ   พอหัวถึงหมอน สาวน้อยก็รีบเร่งไปเฝ้าโจวกง  ยังไม่ทันห่มผ้าให้เรียบร้อยด้วยซ้ำ

ทำไมถึงปล่อยปละไม่ดูแลตัวเองขนาดนี้!

โอวหยางเส่าเฉินมุ่นหัวคิ้ว   เปิดส่วนที่จัดเก็บสัมภาระ  หยิบผ้าห่มให้นาง  สายตาแลเลยไปยังหัวคิ้วของสาวน้อย  ท่าทีขมวดคิ้วของสาวน้อยทำให้ทราบว่านางมิได้นอนหลับอย่างเป็นสุข


สายตาของชายหนุ่มพลันลึกล้ำขึ้น   มือสะบัดปิดช่องเก็บสัมภาระ   ขยับร่างของหญิงสาวให้เข้ามาอยู่ในอ้อมแขน.............

.............................
จบบท



44 ความคิดเห็น:

  1. อ้ายยยยยย ซื่อจื่อ แอบกินเต้าหู้สาว
    เห็นเงียบๆ มารยาเพียบน่ะซื่อจื่อ

    ตอบลบ
  2. อิอิ อ่านไปยิ้มไป ขอบคุณค่า

    ตอบลบ
  3. หวานเวอร์ แอร๊ยยยย แต่เกลียดอีเย่วอี้เฉิน ใครกันแน่ที่แค้นไม่เลิก อีดวกกกก

    ตอบลบ
  4. เเต๊ะอั๋งสาว ซื่อจือร้าย

    ตอบลบ
  5. เราไม่อยากให้ฉินอี้หยวนตายนะ เรากลัวอี้เฉินมาวอแวกว่าเดิม
    ซื่อจื่อร้ายน้อยที่ไหนล่ะ เจ้าแผนการสุด ชั้นรู้ทันนาจา 555555

    ตอบลบ
  6. 555. น่ารักมุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งฝุดฝุด ชอบๆ

    ตอบลบ
  7. รับรักซื่อจื่อเถอะหนู ผู้ชายดีๆที่คอยดูแลช่วยเหลือเราทุกอย่างนี่หายากนะ

    ตอบลบ
  8. อ่านไป ยิ้มไป ซื่อจื่อเจ้าเล่ห์ไม่เบานะจ๊ะ

    ตอบลบ
  9. พระเอกทำตัวดีมากกก 5555

    ตอบลบ
  10. อ่านแล้วก็ยิ้มไปด้วยติดตามตลอดอยากให้อัพทุกวันเลย

    ตอบลบ
  11. ซื่อจือนี่เผลอไม่ได้เลยนะ-,-

    ตอบลบ
  12. แอบกินเต้าหู้เขาตอนหลับเฉยเลยยยยยยยยยยยย

    ตอบลบ
  13. เต้าหู้ชามโตก็มา อร้ายๆๆๆ

    ตอบลบ
  14. ขอบคุณค่ายิ่งอ่านยิ่งสนุก

    ตอบลบ
  15. ซื่อจือ... นั้นหญิงอายุ14เก่งขนาดนี้ก็ดีเท่าไรแล้ว สาวงามกำลังจะโตควรให้นางพักผ่อนเยอะๆ ท่านจะกินเต้าหู้ก็โปดกินเบาๆ 555

    ตอบลบ
  16. พูดได้ประโยคเดียว "น่ารักอะ".
    ขอบคุณผู้แปลค่ะ ติดตามอย่างเหนี่ยวแน่น

    ตอบลบ
  17. ตอนต้นอ่านแล้วหมั่นไส้เยว่อี้เฉิน ฮียังคิดไม่เป็นซะที แต่พออ่านๆไป.หุหุ.โอวหยางเริ่มกินเต้าหู้สาวน้อยน่ะ อ่านไปยิ้มไปได้ตลอดเลยจนจบตอน ครึครึ..

    ตอบลบ
  18. อ่านไปยิ้มไป ขอบคุณคนแปลค่ะ แปลได้สุดยอด

    ตอบลบ
  19. อยากได้ผ้าห่มยี่ห้อซือจื้ออกอุ่นๆอย่างนี้มีขายที่ไหน

    ตอบลบ
  20. ซื่อจื่อนี่ดีงามจริง ใช้งานก็ง่าย

    ตอบลบ
  21. ว้าวโหมดนางเอกพระเอก...ลุ้น

    ตอบลบ
  22. เยว่อี้เฉินนี่ความคิดเห็นแก่ตัว ไร้สอมงแท้ จะมีใครที่ไหนไม่โกรธ ไม่แค้นคนที่เอาชีวิตเรามาเล่น มาบีบบังคับกันเล่า นี่อยากให้ลองโดนวางยาพิษบังคับเอาตำแหน่ง เอาวัง เอาทรัพย์สินแล้วต้องเอาชีวิตรอดเองดูจริงๆ อยากรู้ว่าจะไม่โกรธไม่แค้นคนทำรึเปล่า

    ตอบลบ
  23. อิเฉินกับองค์หญิง ช่างหมาะสมกันจริงๆ

    ตอบลบ
  24. อันแหน่ะ ฝาบาทโอวหยาง ;)

    ตอบลบ
  25. หล่อเท่เก่งเวอร์ อิอิโดนใจเลย

    ตอบลบ
  26. อร๊ายย นอนในอ้อมกอดชายหนุ่ม

    ตอบลบ
  27. กอดหมอนนอนหนาวววว มากอมพี่ดีกว่าน้อง

    ตอบลบ
  28. กอดหมอนนอนหนาวววว มากอมพี่ดีกว่าน้อง

    ตอบลบ
  29. แหม๋ๆๆ ทำเป็นว่าเสวี่ยเอ๋อ ที่จริงก็ท่านก็อยากทำแบบนี้อยู่หล่ะสิซื่อจือ หึ

    ขอบคุณค่ะ

    ตอบลบ
  30. ซื่อจื่อหลอกกินเต้าหู้อีกละ

    ตอบลบ
  31. อิเฉินกับองค์หญิง ช่างหมาะสมกันจริงๆ

    ตอบลบ
  32. ขอบคุณคะ

    ซื่อจือร้ายนะเรา

    ตอบลบ
  33. อะแฮม จะหวานเกินไปแล้วนะค่ะ

    ตอบลบ
  34. พระเอกเราน่ารักจริงๆ ขอบคุณจ้า

    ตอบลบ
  35. พระนางผจญภัยเสร็จละตอนมาทำไมลำบากจังแต่ขากลับง่ายมากสบายสุดๆ งานนี้หนูเสวี่ยก็มียาแล้วแต่ยายองค์หญิงจะเป็นไงนะสงสัยจังโดนซ้อมจนหมดสวยแล้ว

    ตอบลบ
  36. พระนางผจญภัยเสร็จละตอนมาทำไมลำบากจังแต่ขากลับง่ายมากสบายสุดๆ งานนี้หนูเสวี่ยก็มียาแล้วแต่ยายองค์หญิงจะเป็นไงนะสงสัยจังโดนซ้อมจนหมดสวยแล้ว

    ตอบลบ
  37. หวายๆๆๆ มีเลิฟซีนด้วย

    ตอบลบ